ელექტროლიტი

ემზარ კვიტაიშვილი - „ბაბიდა“

(ეტიუდი)

ვიდრე ვცოცხლობ, ჩემს გაუქანებელ, გამძლე ხსოვნაში არასოდეს გამქრალდებიან თავდაუზოგავად ნაჯაფარი, მრავალშვილიანი ოჯახების შემქმნელი, თალხკაბიანი, ქმრის ნამუსის შეუბღალავად შემნახავი „თავსაფრიანი დედაკაცები“, რომელთა მონაგარსა და ნაკვდავზე დღეს დგას აღურიცხავ განსაცდელთა გადამტანი და კვლავაც არაერთი მეხთატეხის მომლოდინე საქართველო.

დიდ გამოცდილებას ვერ დავიკვეხნი, თუმცა ის მაინც ვიცი: უნიათოდ, ნაწყვეტ-ნაწყვეტად ვზოზინობ და უთავბოლობა ჩემს აწეწილ ყოფასაც ეტყობა; მთლიანს, მომთავრებულსა და სრულყოფილს ალბათ ვერაფერს შევქმნი; მხოლოდ მცირე ნაფლეთების ამოზიდვასღა თუ შევძლებ შლამგადაკრული ჭის ფსკერივით ბნელში ჩამარხული მეხსიერებიდან… >>>

ირაკლი სამსონაძე - „ქორწილი ქარში“

ზამთარი. ხუთშაბათი. მენდელსონის საქორწინო მარში.

(ნაწყვეტი რომანიდან)

ერთოთახიანი ბინა შუშაბანდით იტალიური ეზოს პირველ სართულზე. შედარებით ნათელ შუშაბანდს სამზარეულოდ და სასადილო ოთახად იყენებდა ანთისა.დეას უყვარდა შუშაბანდში ჩამოჯდომა, როცა გამზრდელი ტრიალებდა გაზქურასთან, მისგან მომზადებული კერძებიც ეგემრიელებოდა და ანთისას მოგონილი სიტყვებიც, – იმ სიტყვებსაც დაჰკრავდა მძაფრი, მადისაღმძვრელი არომატი. ერთ-ერთი ასეთი სიტყვა „შებჟვნა“ იყო, რასაც მხოლოდ კერძთან მიმართებაში არა – ადამიანური ურთიერთობების გადმოსაცემად იყენებდა ეს მთასავით ქალი. – ტკბილად შევებჟვენით მე და ჩემი ცხონებული ქმარიო, – გაიხსენებდა ბესას… >>>

აფაგ მესუდი - „მომაკვდავი“

ღია კარიდან მოჩანდა მისი საწოლის კიდე, ზეწარი და საწოლთან მიდგმული პატარა შავი სკამი, რომელზეც ჭიქა იდგა. ეს ნახევრად სავსე ჭიქა, შორიდან პატარა აკვარიუმს მოგაგონებდათ, რადგან  სიძველისგან წყალი ოდნავ ამღვრეულიყო, ჩანს, დიდი ხანია, არ გამოეცვალათ. ჭიქის ფსკერზე კი კბილის პროტეზი ლივლივებდა, რომელიღაცა  წყლის ბინადრი ცხოველის ჩონჩხივით.

საწვიმარი შემოსასვლელში დავკიდე. იგი ამჯერადაც მიხვდა, ვინც მოვიდა – ან საწვიმრის გაშმაშუნებამ მიახვედრა, ან სუნამოს სურნელმა,  რომელიც კარგა ხნის წინ დავისხი.  ეს ჩემთვის მაშინვე ცხადი გახდა, როცა საბანქვეშ მოინაცვლა გამხდარი ფეხები, რომელთაც წყლის უწონობაში ატივტივებული საგნებივით ამოძრავებდა. ბოლოდროინდელი დიეტების გამო  საკმაოდ გაძვალტყავებულიყო. >>>

ნინი ელიაშვილი - ახალი ლექსები

***

დასანანია როგორ ყვავის წელსაც ბუნება

დასანანია რომ არაფრის წევრი არა ხარ

გაცხოვრა ლამის კომფორტულად თითქმის უვნებლად

სიცოცხლის ერთი მინიშნებაც არ გიკარნახა

***

სულ რამდენიმე სიყვარული თუ შემიძლია,

იმასაც ვტირი და ხანდახან ისიც მაშინებს.

ცაში გნახე და სამწუხაროდ დამრჩი ცაშივე.

ჩვენ თურმე ზოგჯერ ღრუბლები ვართ – ქარები გვშლიან…

>>>

ირმა შიოლაშვილი - ლექსები

პარიზი. ლუვრი. მისალმება.

ჩვეულებრივი შემოდგომა იყო.

შენ იდექი ცნობილი მუზეუმის კიბეზე

ჭრელი ზურგჩანთით და მსუბუქი ჭაღარით,

ორმოცი წლის სტუდენტს ჰგავდიდა… ქართველს ჰგავდი!

და როცა ჩვენი თვალები ერთმანეთს შეხვდნენ,

„გამარჯობა“- მეთქი,  გითხარი.

ვიცი, იმ წუთას უმნიშვნელო კაპილარი გაეჭრა აღმოსავლეთს.

ვიცი, იმ წუთას მნიშვნელოვანი კაპილარი გაეჭრა წარსულს

და შენი წინაპრების სისხლი გადმოდინდა.

>>>

ანდრო ბუაჩიძე - ორი მოთხრობა

სოლოლაკის სადარბაზოები

მას აქეთ არაერთი და ორი წელი გავიდა.
ეს იყო ბერძენი ქალი ალისა, რომელიც ერთ ლიტერატურულ საღამოზე გავიცანი. მახსოვრობას მაშინდელ დამსწრეთაგან რამდენიმე ინტელექტუალის სახელიღა შემორჩა. იქ  შექანებულებიც იყვნენ,  უბოროტო,  უწყინარი და ჩუმი გიჟები, რომლებიც უფრო იმ გარემოს შეხიზნულებს ჰგავდნენ, ვიდრე ინტელექტუალებს. როგორც ყოველთვის, მაშინაც ვიღაც ენთუზიასტი სურათებს გვიღებდა და ამ სურათებს შემორჩა მახსოვრობაში აღბეჭდილი გაცრეცილი სახეები, ქალებისაც და  კაცებისაც. ეს ადამიანები იმ დროში რეალურად არსებობდნენ,  მერე კი სადღაც გაქრნენ, თითქოს ამ ქალაქიდან გაიკრიფნენ, თუმცა არც ადრე ჰგავდნენ  ამ ქალაქის მკვიდრებს…  >>>

ბელა ჩეკურიშვილი - ლექსები

ზამბახები

ზამბახებს დავრგავთ,

გადავწვიტეთ,

ზამბახები კარგად ხარობს

და მწვანედაც დიდხანს რჩებიან.

ძმამ გვითხრა ასე,

სასაფლაოს ზამბახები მოუხდებაო.

იქ მიწა ჯერაც აბურცულია, გაზაფხულზე გადაასწორებს

და ორი მხრიდან

მელნისფერი ყვავილების მწკრივს გააკეთებს. >>>

ბორის ვიანი - შანსონები

ბიზნესი

წინათ, ვყიდდი იებს,
ლამაზს, ნაირნაირს,
ვაფასებდი იაფს,
ვერ გავყიდე მაინც!
მაკრატლებიც ვცადე,
სარკე-სავარცხლებიც
და ნაკრებიც დავდე
დახლზე სამართებლის.
ტვირთსაც დავათრევდი
დაღმართების ჩავლით
და სკამ-სავარძლებიც
მიტენია ჩალით.
შევეწირე ლამის
მიუღწეველ მიზნებს…
მაგრამ ბოლოს, ნამდვილს
მივაგენი ბიზნესს!

>>>

ჰერტა მიულერი - სამი მოთხრობა

გამოსათხოვარი სიტყვა

სადგურზე ნათესავები ორთქლში გახვეულ მატარებელს მისდევენ. ყოველ ნაბიჯს მაღლააწეული ხელის მოძრაობას აყოლებენ და ემშვიდობებიან.
ახალგაზრდა მამაკაცი მატარებლის ფანჯარასთან დგას. ფანჯრის მინა მკლავებამდე წვდება. თეთრი, აწეწილი ყვავილების თაიგული მკერდთან უკავია. უმოძრაო სახე აქვს. ვიღაც ქალს სადგურიდან გალეული ბავშვი გამოჰყავს. ქალს კუზი აქვს.
მატარებელი ომში მიდის.
ტელევიზორი გამოვრთე.
მამა კუბოში იწვა, ოთახის შუაში. კედლებზე იმდენი სურათი ეკიდა, რომ კედელი აღარ ჩანდა.
ერთ სურათზე მამა იმ სკამისხელა იყო, რომელსაც ეჭიდებოდა. კაბა ეცვა და მოღუნული ფეხები სიმსუქნისგან დანაკეცებოდა. თავი მსხალივით წაწვეტებული და უთმო ჰქონდა.

>>>

მარგარეტ ეტვუდი - „ქალის სხეული“

1.

ვეთანხმები, მწვავე საკითხია. მაგრამ მხოლოდ ერთი? მიმოიხედეთ,  რამდენია! მაგალითად თუნდაც ჩემი ავიღოთ.

დილით ვდგები. ჩემს საკითხზე  ჯოჯოხეთის ცეცხლი მიკიდია.  მეწვის. მტკივა. ზედ წყალს ვასხამ, აქა-იქ ვხეხავ, პირსახოცს ვუხახუნებ, პუდრს ვაყრი, ზეთით ვპოხავ. ჩემს საკითხს საწვავით ვავსებ და ისიც გზას გამართული მიუყვება –  ჩემი აქტუალური საკითხი, ჩემი სადავო საკითხი, ჩემი საყოველთაო საკითხი, ჩემი მგრძნობიარე საკითხი, ჩემი ახლომხედველი საკითხი,  ზურგის პრობლემებით გატანჯული საკითხი, ჩემი უსაქციელო საკითხი, ჩემი ვულგარული საკითხი, ჩემი აღმაშფოთებელი საკითხი… >>>

ბაჩო ოდიშარია - „თანამედროვე გართობის ნარატივები“

დღეისათვის გართობის იდეა საკმაოდ სტანდარტიზებული და დეტერმინირებულია. სამუშაო კვირის ბოლოს, ცნობიერი იმპულსები ავტომატურად გვაძლევს სიგნალს, რომ მთელი ხუთ დღიანი შრომის შემდეგ, პარასკევს და შაბათს ინტენსიურ გართობას ვიმსახურებთ. ცნობიერს ამაში ყველაზე მეტად სამეგობრო წრე ეხმარება, ამ ორივეს ერთად კი კულტურული გარემო, რომელშიც გავიზარდეთ.

გართობის ეთიკის მიხედვით, პარასკევი საღამო ნიშნავს ალკოჰოლის დიდი ოდენობით მიღებას, უკეთეს შემთხვევაში, პირველივე ხელმისაწვდომი ნარკოტიკის მოხმარებას, მწუხრის ჟამს ბარიდან ბარში, კლუბიდან კლუბში მანევრირებას…

>>>

ბაჩო ოდიშარია - „პოპ მუსიკა, როგორც თერაპია“

ხომ გაგიგიათ, ადამიანის მუსიკალურ ფლეერში არსებული კომპოზიციები მისი პიროვნების შესახებ ბევრ რამეს გეტყვითო. ნაწილობრივ ასეცაა. მაგალითად ჩემი აიპოდის ამჟამინდელი „ფლეილისთი“ ცხადყოფს, ან იმდენად ზარმაცი ვარ, რომ მეზარება სიმღერების „აითუნსში“ გადაყრა, ანიმას, რომ დროის მენეჯმენტი ჩემი ძლიერი მხარე არაა. ხო, და კიდევ იმას, რომ ბენდი „ნეშენალი“ ძალიან მიყვარს.აქედან სამივე დებულება ვალიდურია. თუმცა გაცილებით მნიშვნელოვანი ისაა თუ რა სიმღერებს ვუსმენთ მაშინ, როდესაც კონკრეტულ ემოციურ მდგომარეობაში საკუთარი თავის გამხნევება გვინდა. ასეთ დროს ყველაზე ხშირად პირადად მე, პოპ მუსიკას მივმართავ. >>>

ბაჩო ოდიშარია - „კუბრიკი, ტუალეტები და სოციალური ნიღბები“

სხვადასხვა სიტუაციაში, გამომდინარე იქიდან თუ სად ვიმყოფებით და ვისთან ერთად, ვირგებთ სოციალურ ნიღბებს და ვმოქმედებთ მათი ნარატივებით. სამსახურში სხვა ტიპის იდენტობას ვატარებთ, მეგობრებთან სხვა, მშობლებთან კიდევ სხვა და ა.შ. აქედან გამომდინარე, ჩნდება კითხვა, თუ როდის ვართ ყველაზე ახლოს საკუთარ ავთენტურ მე-სთან, როდის ვიხსნით სოციალურ ნიღბებს და ვიწყებთ სიმართლის ლაპარაკს.

თუ გადავხედავთ სტენლი კუბრიკის ფილმოგრაფიას, დავინახავთ, რომ მისთვის ადგილი, სადაც ადამიანები ყველაზე გულახდილები, გულწრფელნი და საკუთარ რეალურ სურვილებთან დაახლოებულნი არიან, გახლავთ ტუალეტი. >>>