ელექტროლიტი

ირაკლი სამსონაძე - „ქორწილი ქარში“

(ნაწყვეტი რომანიდან)

მზერა ფანჯარას. რაფაზე ქოთანი. პაუზა ტვინში. შემომეგაზაფხულა, მაგრამ ფანჯრიდან ზამთრის ღრუბელი. მოძრაობს, მე-აქ. ისევ. აქ სისუფთავეა, თავზე მევლებიან. ვატატომ პატარა ტელევიზორი მომიტანა, ჟურნალებიც მომიტანა ვატატომ. გულს ვერ ვუდებ კითხვას, უცებ მეღლება თვალები, მაგრამ კარგია, უცებ რომ მეღლება თვალები, ძილბურანში მივყავარ კითხვას. ძირითადად ძილბურანში ვარ. კეთილი ძილბურანია, იმედიანი რაღაცნაირი. ყველაფერი თუ რიგზე იქნა, შემოდგომაზე გამიჩნდება, ის. პაწაწა გამიჩნდება, მე და პაწაწა, ჩემი.  >>>

თორნიკე სიბაშვილი - ლექსები

შიში

ერთხელაც, შესაძლოა ისე დაიღალო,
კბილების გაწმენდა შეგეზაროს,
ოთახის განიავება, საფერფლეების დაცლა,
ტანსაცმელიც კი არ გაიხადო, არც ფეხსაცმელი,
მიწვე საწოლზე და სიზმარშიც არავინ ნახო,
გეომეტრიული ფიგურების გარდა.

– სამკუთხედი, ოთხკუთხედი, მრავალკუთხედი.
ბრტყელი, ფერადი გეომეტრიული ფიგურები
და უეცრად, მთელი სივრცე, რასაც აღიქვამდი,
ბნელმა წრეწირმა გადაყლაპოს.

>>>

ნინი ელიაშვილი - ახალი ლექსები

* * *
აქ კი ახალი არაფერი გარეთ ქალაქი
ღამდება ზოგი სახლში მიდის ზოგი სახლიდან
შენი დამღლელი დუმილებით მელაპარაკე
რას ვიფიქრებდი მასზე უფრო რამე დამღლიდა

ახალი თითქმის არაფერი მხოლოდ ლოლიტას
გულის ყრები და მზერამკვდარი დონ კიხოტები
შენს წერილს დღესაც გულნაცარა მტრედი მომიტანს
წერილში ისევ ეწერება როგორ ვშორდებით

ამ თეთრ კედლებში არაფერი ავტობუსების
განათებები გარეთ ყოფნის სურვილს მიმძაფრებს
და ჩემს გამომშრალ სურვილებში შევიბუზები
და რომ შემომყვე აღარასდროს არ დაგიძახებ

>>>

კობა ცხაკაია - „სიკვდილი ჭვავის ეზოში“

(დეგენერატი მიამიტის ჩანაწერები)

ლიფტში მარტო ჩვენ ვიყავით. მე, მამაჩემი და დედაჩემი.

ხელში ცელოფანის პარკი მეჭირა სადაც ჩემი ტანსაცმელი იყო ჩატენილი. პულოვერი, შარვალი, მაისური და წინდები. გულის არეში შინდისფერი პულოვერი და მაისური დანის პირის სიგანეზე იყო გაჭრილი. სისხლის კვალი  ორივეს გძელ ზოლად ეტყობოდა. მაისურზე ამ ზოლს მოწითალო რკალი ერტყა. ჭრილის არეში სიწითლე მეტი იყო ვიდრე მთლიანი კვალზე. პულოვერზე კი მხოლოდ მუქი ლაქა აჩნდა.

არც დედა და არც მამა არ მიკარებია, არ შეხებია ამ ტანსაცმელს.  >>>

შოთა იათაშვილი - „სან-მიქელე“

(პოემა)

სულ თერთმეტნი ვართ,

როგორც ერთი ფეხბურთის გუნდი,

გარს გვარტყია აგურის ძველი გალავანი და

სტადიონივით ერთი დიდი მწვანე მოლიც

არის შიგნით გადაჭიმული,

ისეთი, კაცი ბურთს რომ ცელქად გააგორებდა,

მაგრამ აქ სპორტი და ჟრიამული,

ტაშის კვრა და მსაჯისათვის დედის გინება არ დაიშვება. >>>

ანდრო ბუაჩიძე - „საყმაწვილო პრემია „ამირანი“

გამოიცა კრებული, რომელშიც თავმოყრილია საყმაწვილო ლიტერატურული პრემია „ამირანის“ 2018 წლის კონკურსის გამარჯვებულებისა და ფინალისტების ნამუშევრები.
ამირან (პაკო) სვიმონიშვილის სახელობის კონკურსი ორჯერ გაიმართა – 2015 და 2018 წლებში. პრემია „ამირანი“ დაარსდა მეექვსე საავტორო სკოლაში და გამარჯვებულებიც იქვე გამოვლინდნენ.

და აი, დღეს ხელთ გვაქვს კრებული,რომლის შესახებაც გვსურს საუბარი. პროზა, პოეზია, მხატვრული თარგმანი – ეს სამი ნომინაციაა კრებულში შესული. ერთდროულად პროზასაც შევეხოთ და პოეზიასაც.  >>>

ლორენს ფერლინგეტი - ლექსები

ძაღლი

ძაღლი ლაღად დარბის ქუჩაში

და ხედავს ნამდვილ ცხოვრებას

და ის რასაც ხედავს

არის მასზე დიდი

და ის რასაც ხედავს

არის მისი რეალობა

ლოთები ჭიშკრებთან

ყველა ხეზე სხვადასხვა მთვარე

>>>

ორი ინტერვიუ ლუკას ბერფუსთან

„ნიჭი? მე უფრო ჟინისა მჯერა“

NZZ საკვირაო გამოშვება: ჰერ ბერფუს, სიყმაწვილეში სკოლა მიატოვეთ და ქუჩაში გახვედით. 26 წლის ასაკში ამტკიცებდით, მწერალი ვარო, თუმცა ჯერ ერთი წიგნიც არ გქონდათ დაწერილი; თუმცა წარმატებას მალე მიაღწიეთ. ნუთუ არასდროს შეგშინებიათ, რომ ავანტიურისტად შეგრაცხავდნენ, ანუ ისეთ ადამიანად, რომელიც არც ისეთი კარგია, როგორადაც თავს ასაღებს?

ლუკას ბერფუსი: ხელოვანი ყოველთვის ავანტიურისტია! მე, როგორც მწერალმა აუცილებლად უნდა მოვითხოვო, რომ ადამიანებმა პატივი სცენ იმას, რაც მინდა ვიყო. ჩემი ხელობა ობიექტურად გაზომვადი არ არის. ჩემი ხელოვნება მხოლოდ მკითხველთან შეხვედრის შედეგად საცნაურდება. ჩემს ღირებულებას მარტო მე ვერ შევაფასებ, ამას მხოლოდ ჩემს მოპირისპირესთან ერთად შევძლებ. >>>

ნანა ქელეხიძე - ახალი ლექსები

***

ბოდიში, რომ ჯერ ცოცხალი ვარ,

რომ არ გახსოვართ.

მოულოდნელად გულს რომ არ გატკენთ ჩემი უცაბედი გარდაცვალების ცნობა.

რომ არ მოგიწევთ ამოქექოთ მოგონებები,

ფოტოები,

გაიხსენოთ ერთმანეთი როგორ გვიყვარდა. რა კარგი ვიყავი,

რა თბილი და თავაზიანი.

როგორ ვწუხვარ, რომ ცოცხალი ვარ,

როგორც ყველა, ვდგები დილით, ყავას ვსვამ და “ფეისბუქზე” ფოტოსაც ვტვირთავ.

>>>

 

ბაჩო ოდიშარია - „კინოდარბაზი, როგორც ტრანსცენდენტალური სივრცე“

როგორ შეიძლება დავახასიათოთ კინოთეატრში ფილმის ყურების გამოცდილება? პირადად ჩემთვის, კინოდარბაზში ფილმის ყურების აქტი ყველაზე მეტად სიკვდილს გავს. უფრო სწორად, კინო ის მოცემულობაა, რომელსაც შეუძლია, დაგამეგობროს წარმავლობის მდგომარეობასთან. კინოდარბაზში შენს ირგვლივ ადამიანები სხედან, ნაცნობები თუ უცნობები, ანუ ფიზიკურად მარტო არ ხარ, თუმცა გამოცდილება, რომელსაც სეანსისას იღებ, მარტოსული ბუნებისაა, რადგან მხოლოდ შენ გეკუთვნის, ერთადერთობის განცდას გინერგავს, რადგან ეკრანზე მიმდინარე მოვლენებს ყოველი მაყურებელი განსხვავებული ემოციური სპექტრით და თემატური ინტერპრეტაციით არეგისტრირებს გონებაში.

 >>>

ბაჩო ოდიშარია - „პოლიტიკური კინო“

რა გახსენდებათ, როდესაც საუბარი მიდის პოლიტიკურ კინოზე? ალბათ „ჯავშნოსანი პოტიომკინი“, შეიძლება „მანჯურიელი კანდიდატი“ ან თუნდაც „ამერიკელი სნაიპერი“. ლიბერალურ მედიაში ისეთ ფილმებს, სადაც აშკარა პოლიტიკური სარჩულები და მოქმედებები არ ფიქსირდება, მსგავს ჭრილში არც განიხილავენ. ჩვენთან, მაგალითად, გავრცელებულია ოდიოზური აზრი, რომ ხელოვნება უნდა გავმიჯნოთ პოლიტიკისგან. თუმცა, სინამდვილეში ყველა ფილმი პოლიტიკურია და ყველა ფილმის გაანალიზება პოლიტიკურად უნდა მოხდეს.

პოლიტიკური ფილმი არ ნიშნავს მხოლოდ სიუჟეტს, რომელიც სახელმწიფო უწყებაში, მთავრობის წარმომადგენლის ირგვლივ ვითარდება.   >>>

ბაჩო ოდიშარია - „კულტურული პორნოგრაფია“

ერთ-ერთ ინტერვიუში ფრანგი ფილოსოფოსი ჟაკ დერიდა კითხვაზე, რის ნახვას ისურვებდა დოკუმენტურ ფილმში, მაგალითად, ჰეგელზე ან ჰაიდეგერზე, პასუხობს, მათ სექსუალურ ცხოვრებასო. მიუხედავად იმისა, რომ თავად დერიდას ღიად არასოდეს უსაუბრია საკუთარი სექსუალური ცხოვრების შესახებ, თავის კოლეგებისგან სწორედ ამაზე საუბრის მოსმენა სურდა. არადა, პრინციპში მართლა საინტერესო იქნებოდა იმის გაგება, ჰაიდეგერის და ჰანა არენდტის საძინებელში სხეულთა კომუნიკაციის რა სპექტრს ქონდა ადგილი. თუმცა ამ საკითხზე, რასაც სექსუალურ ცხოვრებას ვუწოდებთ, გულახდილი თხრობა ხელოვნების სხვადასხვა ფორმებში ძალიან იშვიათად ხორციელდება.

>>>