ელექტროლიტი

ცირა ყურაშვილი - ხუთი მოთხრობა

მლაშე წვეთები გარუჯულ მაჯებზე ეღვენთება. მზის სითაკარე მხრებზე ცხელი კეცივით აწევს. ხარაჩოზე დგას. მარჯვენით ქაფჩა უჭირავს, რომლითაც აგურის ნაწყობზე დუღაბს შლის და ანაწილებს, მარცხენით კი აგურს – ტუკ, ტუკ, ტუკ, ტუკ – ასე მიდევნებით დუღაბის ფაფაში აწყობს. თან ზედ ქაფჩის ტარით ურაკუნებს, ან წერაქვ-ჩაქუჩს ჩაქუჩის პირით მორიგეობით, მოზომილად  დაჰკრავს _ აგური მყარად რომ დააჯდეს დუღაბის ბუდეს.

თვალს ვერ მოსწყვეტ, ისე ლამაზი სანახავია _ როგორ გრძელდება თეთრი აგურის მწკრივი: მწოლელა, მწოლელა, მწოლელა _ ჩხირა, მწოლელა, მწოლელა, მწოლელა-ჩხირა. ეს ჩხირა ჰორიზონტალზე, კედლის გრძივი მიმართულებით წაწოლილი აგურების განივი ჩამკეტია, განივად ჩაჩხერილია და ჩხირაც ამიტომ ჰქვია ალბათ. >>>

ირაკლი სამსონაძე - ნუციკოდან ნუციკომდე

ლილისფერ სიბრტყეზე ლილისფერი ტემპერატურა. ლილისფერიდან ფანჯარა, სკამი, კედელი, ჭერი, ჭერზე ნათურა. ვგრძნობ ლილისფერს. სუნი აქვს. რის? ქიმიის კაბინეტი. გრძელ მაგიდაზე კოლბები. მასწავლებელს ვანო ერქვა? არ მახსოვს. დავცინოდით, ვიღაცამ ძუკუ შეარქვა. ავიტაცეთ – ძუკუ. – ქიმიაზე შედიხარ? – ჰო, ძუკუსთან! მახსოვს. ტანმორჩილი ძუკუ შესველებული თმით, თმაზე – სავარცხლის ხნულები. შეშუპებული სახე, ნაბახუსევზე – დაღლილი, ჩარტყმას თუ მოასწრებდა – წამონთებული. კაბინეტში შემოსვლისთანავე ხალათს იცვამდა. თეთრი ხალათის გულის ჯიბესთან სტაფილოსფერი ლაქა. მახსოვს. ძუკუ თეთრ ხსნარში წითელ ხსნარს ასხამს, წითელის და თეთრის შერევით კოლბაში ხსნარი ლილისფრდება. მახსოვს. გრძელ მაგიდასთან გალოთებული ჯადოქარი, კოლბაში ლილისფერი ხსნარი. მახსოვს. ლილისფერიდან ვხედავ ოთახს. რადგან მახსოვს და რადგან ვხედავ- ცოცხალი ვარ. მე ცოცხალი ვარ ლილისფერში. ლილისფერს წითელი და თეთრი ხსნარიდან გამოყვანილი ლილისფერი ხსნარის სუნი აქვს. და ლილისფერი გაქვავების. ლილისფერი გაქვავება მძიმეა. ვგრძნობ. რადგან ვგრძნობ – ცოცხალი ვარ. >>>

ჩაკ პალანიკი - როგორ ვწეროთ, თუ შემოქმედებითი წერის ვორქშოფს ვერ გავივლით

მუდამ ასე ხდება – როდესაც სამსახურში გვიანობამდე გიწევთ დარჩენა, ან უფროსის მორიგ უაზრო დავალებას ასრულებთ და კომპიუტერის ეკრანს ხართ მიყინული,  თავი საოცარი იდეებით გევსებათ  და ერთი სული გაქვთ, წერა დაიწყოთ. თუმცა, სახლის სიმყუდროვეში, როცა არსად გეჩქარებათ, მაგიდაზე სუფთა ფურცელიც გიდევთ და ფინჯანი ყავაც, ერთ სიტყვასაც ვერ წერთ.  მერე რა, თუ ჩანაწერებით ასამდე გვერდი შეავსეთ, მკაფიო მონახაზიც გააკეთეთ,ჭუჭყიან სარეცხსაც ხომ გარეცხვა უნდა. მერე ტელეფონიც დარეკავს და თვალში მოგხვდებათ, რომ სახლი მტვრით ავსებულა.

რატომ ხდება, რომ სამსახურში ან სასწავლებელში ძალდაუტანებლად გვეწვევა ხოლმე წარმოსახვა, ხოლო სახლში კი თავში არაფერი მოგვდის?

მე ამ კითხვაზე პასუხი არ მაქვს, მაგრამ ჩემი გამოცდილებით გეტყვით, რომ კონკრეტული გარემოების „ხაფანგში გაბმული“ გაცილებით უკეთესად ვწერ. >>>

დმიტრი გრიგორიევი - ლექსები

აი, მიდის ცოცხალი ადამიანი:

მის შიგნით იზრდება ხე,

მის შიგნით ბალახის სუნი დგას,

მის შიგნით – მილები და ონკანებია,

მის შიგნით – საბავშო ბაღია,

მის შიგნით  ტიტანიკები იძირება,

 

მის შიგნით – ფოთოლცვენაა,

და მისთვის უკვე ორმოსაც თხრიან,

 

ის კი მიდის და მიუხარია. >>>

ირინა ტაბაღუა - ოთხი ლექსი

,,დიახ, ეს მოხდა” კაკასხიდში.

წაბლის ყვავილი ჰყვაოდა მაშინ,

კაკასხიდთან რომ ვცოფავდი ზეკარს.

ვეძებდი საკვებს,

ქათანაცარა ეკვროდა დანდურს.

 

აღელვებულმა დავსუსხე ჭინჭრით

თიკნისყურა, კლდეს რომ მოეფარა.

დიდედის ნახსოვარ კოფთაში ვიდექ,

შიგ სთვლემდნენ ხსენის ფუფხები მორცხვად. >>>

ვისლავა შიმბორსკა - ლექსები

ომის დასრულების შემდეგ წესრიგის დამყარებაზე უნდა ვიზრუნოთ –

აბა, მისი ნარჩენები თავისით ხომ აღარასდროს  გასუფთავდება?. .

ჯერ გზები უნდა გაიწმინდოს,

გვამებით გადავსებულმა ავტომობილებმა დაუბრკოლებლად რომ გაიარონ;

ვიღაცას ნაგავსა და ნაცარში –

ტახტის ზამბარებში,

შუშის ნამსხვრევებში,

ან მოწამლულ ბალახებში მოუწევს ჩიჩქნა. . . >>>

გიო ლომიძე - ახალი ლექსები

ტანი ჰქონდა და სხვა ტანები სიარულში ეჯიბრებოდნენ.

თავი ჰქონდა და სხვებზე მეტად ტრიალი ისე მოიხდინა,

გეგონებოდა საბრუნავი მექანიზმი გადააყლაპეს.

თვალი ჰქონდა და მასთან გამომშვიდობების გამბედაობა

ანტიკური გმირებისგან გაიძლიერა.

ნაწავიმარ დარში ზეცის ალიკაპს დაეძებდა

ფერებისთვის რომ დაებღვირა. >>>

კახა კახიძე - ლექსები

ცამეტი წელია, მიყურებ,
გიყურებ, მაჯერებ, გაჯერებ,
რამდენჯერ გითქვია მიყვარხარ-
მიყვარხარ-მე მითქვამს რამდენჯერ.
ცამეტი წელია, ვიზრდებით,
ვსაუბრობთ, ვბრაზდებით, ვმშვიდდებით,
საერთო დაგვჩემდა სიზმრები,
საერთო გვეზრდება შვილები. >>>

გუგა მგელაძე - აეროპორტი

რატომ მგონია,რომ ყველაფერი ახლა იწყება?  (პაუზა)   თითქოს, თავიდან დავიბადე! ( პაუზა)  უცნაურად მიცემს გული. (პაუზა)   ჩასვლის შიში მაქვს?   იქ  ხომ აღარაფერი დამრჩა, მოგონებების გარდა თუ ვცდები?…………………….ცხოვრების ამგვარი შეგრძნება კი ნამდვილად ფასეულია…… როცა იცი, რა გინდა და რატომ გინდა.     კანონის ტოლია ცხოვრება, მე ასე მესმის. ვიღაც ამ კანონს არღვევს, ვიღაცას კი, რბილად რომ ვთქვათ, ერღვევინება…………………………………….  მე ხომ ვგრძნობ, ცოცხალი არაცოცხლისგან  რითი განსხვავდება!…………………………………………………  მიუხედავად იმისა,რომ ეს  ინტუიციური განმარტებაა, მე მაინც მგონია, რომ ცოცხალს ყოველთვის შეუძლია რაღაც სხვა. მკვდარი კი სტატიკაა. მკვდარი  არჩევანის შეუძლებლობის  პროექციაა და მეტი არაფერი……………………………………………………………………………………………………………………

თბილისში ახლა სტაგნაციაა, მორალურ-ზნეობრივი სტაგნაცია.  როგორ ვამბობდი?  ჰო,  აზროვნების გაშეშება. ახლაც კარგად მახსოვს, როგორ მიღრენდნენ იმ საბედისწერო დღეს, იმ  საბედისწერო, თუმცა ფუნქციურად  აუცილებელი და გასაცნობიერებელი  ფრაზის წარმოთქმის მერე, ჭეშმარიტების შესახებ……………………………………………………………………………………………………………………………. >>>

კობა ცხაკაია - ულვაში

ორთქლში გახვეულ აბაზანაში შიშველი გურანდა იდგა და ნახევრად დაორთქლილ სარკეში, ინტერესით უცქერდა თავის ანარეკლს. გამომეტყველება ხშირად ეცვლებოდა. მის დაჟინებულ მზერას ხან სევდიანი, ხან ირონიული და ხანაც ზიზღნარევი ელფერი დაჰკრავდა.

  • ულვაში მამაკაცის საერთო თმის საფარის ნაწილია! – ძალად დაბოხებული ხმით წარმოსთქვამდა ის. ხვლიკისფერი კაფელით მოპირკეთებულ კედლებში სიტყვები ქარბორბალასავით ტრიალებდა, ბზრიალებდა, გუგუნით ეჯახებოდა აბაზანის დანამულ ფილებს, ირეკლებოდა და ექოდ დაქუცმაცებულნი სადღაც ზევით, სავენტილიაციო ხვრელში იკარგებოდა.
  • ულვაშები ბიჭებს სექსუალურ ზრდასთან ერთად უჩნდებათ… – გურანდა მონოტონურად აგრძელებდა გონებაში ამოვარაყებული სიტყვების რახა-რუხს და მზერაც ყოველ ახალ წინადადებასთან ერთად ეცვლებოდა; განცხრომას დაბნეულობა, დაბნეულობას შიში, შიშს ზიზღი, ხოლო ზიზღს კი თანაგრძნობა უთმობდა ადგილს… და მერე ისევ ყველაფერი თავიდან მეორდებოდა. მეორდებოდა და მეორდებოდა. >>>
ბაჩო ოდიშარია - უორენ ბიტი და ელია კაზანი ახალგაზრდული ვნებების შესახებ

30 მარტს, ამერიკული კინოს ცოცხალი ლეგენდა, უორენ ბიტი 84 წლის შესრულდება. ბიტი იმ იშვიათი მსახიობების რიცხვს განეკუთვნება, რომლებიც კაშკაშებდნენ ეკრანზე საკუთარი რეალისტური და შთამბეჭდავი პერფორმანსებით, ხოლო შემდეგ, კამერის უკან, რეჟისორის სავარძელზე გადაინაცვლეს და ბრწყინვალე ნამუშევრები შესძინეს მსოფლიო კინემატოგრაფს. დღეს სასაუბროდ ავარჩიე მისი პირველი დიდი სამსახიობო განაცხადი კინოში, ელია კაზანის სურათში, „ბრწყინვალება ბალახში“, რომელშიც მოქმედება 20-ან წლებში ხდება და ამერიკული საზოგადოების მორალს, ვნებებს, მისწრაფებებს, შეხედულებებს აღწერს. თუმცა მოუხედავად ხანგრძლივი დროითი დაშორებისა, ნაწარმოები დღეს არსებულ რეალობასაც იდეალურად ერგება, განსაკუთრებით კი საქართველოს კონტექსტში. >>>

ბაჩო ოდიშარია - ბრუნო განცის მოსაგონარი

მსოფლიო კინოს ერთ-ერთი გამორჩეული მსახიობი, ბრუნო განცი, 80 წლის შესრულდებოდა. მრავალწლიანი კარიერის მანძილზე, მან არაერთი დასამახსოვრებელი არქეტიპი და საკულტო სახე შექმნა, თუმცა დღეს ჩემ პერსონალურ ფავორიტზე მინდა ვისაუბრო, საოცრად ენიგმატურ, სტილურ და პოეტური ატმოსფეროთი გაჟღენთილ ფილმზე, ახალი გერმანული კინოს სანიმუშო წარმომადგენელზე, ვიმ ვენდერსის ნაწარმოებზე სახელწოდებით „ამერიკელი მეგობარი“.

სურათი მხატვრულ ლიტერატურაში ფსიქოლოგიური ტრილერების დიდოსტატის, პატრიცია ჰაისმიტის ირიბი ადაპტაციაა. ფილმის მთავარი პერსონაჟი ტომ რიპლია, რომელიც შეიძლება გახსოვდეთ, ალენ დელონის მიერ განსახიერებული, ფილმში „კაშკაშა მზე“, ან უფრო პოპულარული ვერსია, მეთ დეიმონის ხორცშესხმით, ფილმიდან „ნიჭიერი მისტერ რიპლი“. თუმცა ამას როგორც ინფორმაციულდეტალს ისე გიყვებით, საბოლოოდ აქ მოთხრობილი ამბავი რეჟისორის ავტონომიური წარმოდგენაა, სადაც ადაპტაციაზე მეტად უფრო სწორი იქნება ვიხმაროთ სიტყვა „მოტივებზე დაყრდნობით“.  >>>