ელექტროლიტი

ანდრო ბუაჩიძე - "შინ ვერდაბრუნება"

ეს არის ჩემი ხედვის წერტილი. საღამოვდება და მე შემიძლია ჩემი მაღალსართულიანი სახლის მეთორმეტე სართულიდან გავხედო სივრცეს, გავხედო თრიალეთის ქედს, ქვემო და ზემო ბაგებს, წყნეთს, შორს, ქედის ხერხემალზე გამწკრივებულ მუქყვითლად მოციმციმე ელნათურებს. იქით ბეთანიაა, კიკეთია, მანგლისია, მარადისობაა, სხვა მხარეა, უკვე განვლილი ცხოვრებაა, ენითუთქმელი ნაღველია. ნუცუბიძის ფერდობიდან გავცქერი სივრცეს, რომელსაც მწუხრის ხავერდი ნელ-ნელა ეფინება.  >>>

ემზარ კვიტაიშვილი - "გიორგი ლეონიძე - სამშობლოსა და სიტყვის "დამწვარი მსახური"

გიორგი ლეონიძის ცხოვრებასა და შემოქმედებას საკმაოდ კარგად ვიცნობ. მრავალი წერილი და ერთი წიგნიც მაქვს მასზე გამოქვეყნებული, მაგრამ სათქმელი მაინც ბევრი დამრჩა. ვაპირებ, რამდენიმე ახალი ესსე დავამატო წიგნს – „ქართული სიტყვის ბაზიერი“. რასაც ამჟამად ვიტყვი, მცირეზე მცირე ანარეკლი იქნება მისი მრავალმხრივი, ვეებერთელა შემოქმედებისა.
აქვე მინდა გავიხსენო გრიგოლ კიკნაძის, აკაკი გაწერელიას, გრიგოლ აბაშიძის, ქიცა ხერხეულიძის, ივანე ლოლაშვილის, გიორგი კალანდაძის, გია მარგველაშვილის, გურამ ასათიანის, სარგის ცაიშვილის, თამაზ ჩხენკელის, ზაზა აბზიანიძის და სხვათა საყურადღებო წერილები.  >>>

ირმა ბერიძე - ლექსები

* * *

როცა მოკლე კაბები აღარ მომიხდება,

როცა განიერ ტანსაცმელს ვიყიდი,

რომელიც აღარასოდეს გადაკვეთს თეძოს, მკერდის, წელის ხაზს,

როცა საფეთქლებთან შუბლი შემიმაღლდება,

და თმის ცვენა დაუსრულებელ შემოდგომას,

ჭაღარა – გრძელ ზამთრებს დაემსგავსება…

>>>

ინა არჩუაშვილი - "ლეთე"

იმ ამბიდან მალევე, ერთ ნისლიან დილას სოფელს ადგომა დაასწრო. მდინარეზე ჩავიდა და იქიდან სახლამდე თავისი ხელით ამოათრია სიპი ქვა. სვენებ-სვენებით მოჰქონდა, ძველი, გაქუცული ყავისფერი ტყავის ჩანთით. ქვის სიმძიმისგან ხან მარცხნივ გადაიხრებოდა, ხან მარჯვნივ. ჩანთას მალიმალ ინაცვლებდა ერთი ხელიდან მეორეში, გამოთავისუფლებულ ხელს კი მთელი ძალით იმ ადგილას იჭერდა მუცელზე, სადაც დაუამებლად სტკიოდა რაღაც. ექიმებმა ვერაფერი გაუგეს, მაგრამ თვითონ სულ ისეთი შეგრძნება ჰქონდა, რომ მისი სანაყოფე სითხე ედგა ჯერ კიდევ მუცელში, ის უბუყბუყებდა, ის უმდუღრავდა შიგანს.   >>>

ნინო სადღობელაშვილი - ახალი ლექსები

* * *

ერთი თამაში მოვიგონე:
სადაც წავალ, ყველა ქალაქში
მამაჩემს ვეძებ.
არც რუკა მაქვს,
არც საძიებო ნიშნები ვიცი,
სიზმარშიც კი არ მინახავს
არაფერი დანამდვილებით,
უწესებო თამაშია –
ველური და მხიარული,
როგორც ზაფხულში ჩარჩენილი
ბავშვის
შარიანი თავგადასავალი.

>>>

ჰელენ ოიეიემი - "ჩემი რასისტი ქალიშვილი"

ერთ დილას, როგორც კი  ჩემმა ქალიშვილმა გაიღვიძა, მომაყარა: „დედა, ღმერთის და შენს წინაშე ვფიცავ, რომ დღეიდან მთელი ცხოვრება რასისტი ვიქნები.“ ის რვა წლისაა, ორი თვის წინ თმა მოკლედ შეიჭრა, რადგან ბიჭებთან ერთად უნდა თამაში და ისინი კი, გრძელი თმის გამო, ახლოს არ იკარებდნენ. ახლა ისიც იმ ბიჭებს დაემსგავსა – მზისგან დამწვარ სახეზე კბილები თეთრად უელავს და თვალებს აკვესებს. ჩემი ქალიშვილი ძალიან ბევრს იცინის და ბევრს თამაშობს. „უყურე, როგორ თამაშობს,“ მეუბნება დედა. „როგორ თამაშობს ერთ დროს დიადი ქვეყნის ნანგრევებში.“  >>>

მაგდა ბებიაშვილი - ლექსები

აქ

დავჯექი და სევდამაც მომაგნო.
ჯობდა, წვიმაში მევლო.
დავსველდებოდი მაინც.
აქ კი გული გავისივე სისინა ფიქრებით.
აბა, რაღა დროს ჩემი ფათერაკებია.
რაღა დროს ჩემი დაფეთებული სურვილების არაკებია.
ერთი გორაკი რაა, ისიც კი ვერ გადამივლია
ამ გალეული კიდურების  გადამკიდე.
კიდევ კარგი,
სამკალი და სამარგლავი აღარაფერი დამრჩა.
სულ არაფერი…  >>>

ირინა ნეუპაკოევა - "ნიკოლოზ ბარათაშვილი და ევროპული პოეზია"

გამოგიტყდებით და ვღელავ, როცა ქართველ მკითხველს ნიკოლოზ ბარათაშვილის პოეზიაზე ჩემს ნაფიქრს ვუზიარებ. განა თავხედობა არაა, დაწერო იმ პოეტზე, რომლის ენაც არ იცი, რომელზეც დაწერილა უამრავი, დაწერილა  მისი პოეტური სიტყვისა და მხატვრული სახეებისა თუ იმ ფაქიზი და მდიდარი კავშირების ღრმა ცოდნით, რაც მას თავის წინამორბედ თუ თანადროულ ქართულ პოეზიასთან აკავშირებდა.

და მაინც, მსოფლიო მხატვრული ხელოვნების ისტორია ისე აეწყო, რომ ხალხთა ურთიერთგამდიდრება შესაძლებელია პოეტის შემოქმედების არა მხოლოდ მშობლიურ ენაზე უშუალო გაცნობის გზით, არამედ უმრავი სხვა საშუალებით.

>>>

"აღლუმი" - ინტერვიუ რეჟისორთან

ახალი ქართული ფილმის “აღლუმის” მსოფლიო პრემიერა ტორონტოს საერთაშორისო კინოფესტივალზე გაიმართა. ფილმი ნაჩვენები იყო ასევე ქუთაისის კინოფორუმზე და გახსნის ფილმი წარმოდგენილი იქნება თბილისის საერთაშორისო კინოფესტივალზე, რომელიც სამ დეკემბერს დაიწყება. ფილმი ტრაგიკომედიის ჟანრს განეკუთვნება და ის ირაკლი სამსონაძის სცენარის მიხედვით არის გადაღებული. “აღლუმს” წარმატებულ საფესტივალო ცხოვრებას ვუსურვებთ, ჩვენ კი მის რეჟისორს ნინო ჟვანიას გავესაუბრეთ. >>>