ელექტროლიტი

არჩილ ქიქოძე - "მამაჩემის შესახებ"

მამაჩემმა რომ პირველად ულვაში გაიპარსა, ეს თურმე პაპაჩემის, ქუჩუკის დაუკითხავად გააკეთა. პაპაჩემი სახლში მოსულა, შეუხედავს და მაშინვე სილა გაურტყამს. ზალიკო გაქანებულა და ფანჯრიდან გადამხტარა. მეორე დილას ამომაკითხა ქუჩუკამ კარსანში, მიხვდა რომ იქ ვიქნებოდი და უხმოდ წამომიყვანაო. ამ ამბავს რომ ყვებოდა, სულ ამბობდა: რომ გამოვქანდი, ფანჯრის რაფას ფეხი არც დავარტყი, ისე გადავხტი მეორე სართულიდან ქუჩაშიო. მე პატარა ვიყავი და შენ ეხლაც ვერ იზამ მაგასო.  >>>

ინტერვიუ არჩილ ქიქოძესთან

„მწერლობა არის ერთადერთი სივრცე, სადაც ვგრძნობ პასუხისმგებლობას, სხვაგან ყველგან ვარ…“

>>>

კიტა ცხომარია - ლექსები

ჩვენ ვცხოვრობთ, და ვიხდით გირას
სახლებში, რომელიც ჩვენი არ არის.

ჩვენ ვმუშაობთ ოფისებში,
და ვყიდით იმას, რაც ჩვენ არ შეგვიქმნია.

ჩვენ გვაქვს ფული საკრედიტო ბარათებზე
და გაგვაჩნია არაფერი.

>>>

ინტერვიუ ბესო ხვედელიძესთან

„სადღა არიან? ახალგაზრდა ავტორები აღარ არსებობენ, უკვე ასეთი შთაბეჭდილება მაქვს. იმიტომ, რომ რამდენი წიგნიც გადავშალე, ახალგაზრდა ავტორად რომ შემომასაღეს, მივხვდი, რომ ასოების წერა ყველას შეუძლია. 30-ის ქვემოთ ვერ წერენ. წერა-კითხვა ყველამ იცის, მაგრამ ეს არაფერს არ ნიშნავს. ეგრე ფუნჯის მოსმაც ყველამ იცის, მაგრამ მოდი, დახატონ აბა!“

>>>

ბესო ხვედელიძე - "მკვდრების ქალაქი"

ერეკლე ფაღავას ტუტრუცანა ცოლს – თავის დროზე თბილისის ერთ-ერთ ულამაზეს გოგოსა და დრამატული თეატრის ყოფილ მსახიობს, მარიკუნა გავაშელიას, “ტკბილ 90-იანებში” მაკლერობით შემოჰქონდა ოჯახში ფული. ისიც იშვიათად, იმიტომ, რომ სამაკლერო იმ დროს ბევრი არაფერი იყო: ბინებს უფრო ხშირად უბრალოდ კეტავდნენ და უკანმოუხედავად გარბოდნენ. ზოგი უცხოეთს აფარებდა თავს, ზოგიც – სოფელს. ვისაც ერთის საშუალება არ ჰქონდა და მეორე არ გააჩნდა, ისინი ყველაზე საწყლები იყვნენ. ხერხემალზე ჭიპაკრულ ხელმოკლე მოსახლეობას შიოდა და ღარიბულად ეცვა. იყო იშვიათი გამონაკლისები, მაგრამ ისინი იმდენად იშვიათი იყო, სათვალავშიაც არ მიიღებოდა. >>>

გიორგი შონია - "ოცდამეხუთე კადრი"
გზები, რომლებისაც გუშინ გეიმედებოდა
დღეს ჩიხებად იქცნენ.
და ჩვენი მომავალიც ისე იზიდავს კითხვის ნიშნებს
როგორც ჰიფსტერების ჩაცმულობა პატრულის ეკიპაჟს
როცა სახელმწიფო ორიენტირებულია, რომ უსამართლობის გრძნობა ყოველდღიური რუტინა გახდეს
და შენი ოთახი საპყრობილეა, რადგან ქალაქის ყველა ქუჩა ცარიელი,
როცა შენ გჭირდება დახმარება
რადგან ხვალინდელი დღის შიში სპობს ყველანაირ სურვილს.
და შენ გიჭირს, გიყვარდე ისე , როგორც ეს ადრე იყო.  >>>
ეკა ქევანიშვილი - "ნუნუ, რომელიც მირეკავს"

… მისი თვალები მახსენდება, გაზაფხულის ბალახისფერი მწვანე. მარტო ეგ თვალები შემორჩა ახალგაზრდული. ის ფოტოც, საჩვენებელი, ყველაზე ახალგაზრდა და ლამაზი სადაცაა. „მარჯანიშვილის თეატრის მსახიობი დამდევდა ამ დროს, მე კიდევ, ძუძუებში ბამბებს ვიტენიდი“, – იტყვის ხოლმე – მეც კაი ბოზი ვიყავი.

ოო, ბოზი არა, ვეტყვი, რა ბოზობა ეგაა.

მისი სიყვარულიც მახსენდება.  უფ, სულელი ვიყავი, იტყვის ხოლმე და წითლდება, ვიცოდი რამდენჯერ ქრებოდა და ინთებოდა მის ფანჯრებში სინათლე. ახლა იციან ეგეთი რამეები?  >>>

ლელა სამნიაშვილი - "ქალაქი" და სხვა ლექსები

ყველა ნაბიჯი აქ ერთ წრეზეა –
სურვილის ტკეპნა ყოველდღიური.
ქალაქში ღმერთი ოქროს თევზია
და ეკლესია – აკვარიუმი.
ოკეანიდან ბადით მოზიდეს,
მოპირკეთებულ ჭურჭელში ჩასვეს.
და ყველა ნოე თავის მორზე ზის
და გადარჩენის გეგმებით სავსე
თავზე გადასდის ზღვა. წყლის შიშინი
ყურებში. ქუჩის ხმაურის სიგრძე.  >>>

მარგარეტ ეტვუდი - ორი მოთხრობა

ჯონის და მერის ერთმანეთი შეუყვარდათ და დაქორწინდნენ. ორივეს მაღალანაზღაურებადი სამსახური აქვს, რაც სიცოცხლის ხალისს მატებთ. ჯონი და მერი მშვენიერ სახლს ყიდულობენ. უძრავ ქონებას ფასი ედება. როცა ფეხზე უკვე მყარად დგანან, ორ შვილს აჩენენ, რომლებსაც თავს ევლებიან. საღი ბავშვები ეზრდებათ. ჯონს და მერის ენერგიული სექსი აქვთ და შემოსავლიანი მეგობრები ჰყავთ. ისინი შვებულებებს მხიარულად ატარებენ. ჯონი და მერი პენსიაზე გადიან. ჰობი ისეთი აქვთ, ისე არიან გატაცებულები, სიცოცხლე ახლა უხარიათ. ბოლოს კვდებიან. ესაა  ამ ამბის დასასრული.  >>>

სოჰრაბ სეფეჰრი - ახალი თარგმანები
სიცარიელე იყო და ნიავი ხარ.

სიშავე იყო და ვარსკვლავი ხარ.

არსებობა იყო და ჩურჩული ხარ.

ბაგე იყო და ვედრება ხარ.

„მე“ იყო და „შენ“ ხარ.

ლოცვა და მიჰრაბი. >>>

ძიტი მაძია - ლექსები
უჩუმარი ხარ, წიწიბურა,

მაგრამ მთელ მიწას იტევ შენს თავში.

შენ ვარსკვლავურ რძესა სვამ და

შუადღის მზის ხვატსაც იხსენებ.

ღრმად მიდიხარ ფესვებით და

სუყველაზე ნაყოფიერ შრეებსაც წვდები. >>>

უოლეს სტივენსი - "ცამეტნაირად დანახული შავი შაშვი" და კიდევ ერთი ლექსი

… ყინულის გრძელი ლოლუები
ფანჯრის მინებზე,
იმის მიღმა კი შავი შაშვის
ჩრდილი ქანაობს.
განწყობილება ამ ჩრდილს უკან
ისე მიჰყვება,
როგორც პირვანდელ იდუმალ მიზეზს.

>>>

რობერტ ფროსტი - "არყის ხეები" და სხვა ლექსები

ქარბუქი ღამით არყევს და ანჯღრევს
საგულდაგულოდ ჩარაზულ კარებს,
სითეთრეს აფენს თაღოვან ფანჯრებს
და გამოდითო, მოგვძახის მწარედ.

მე ძაღლადაც არ ვაგდებ ამ ძახილს,
ოთახს მობჯენილ უკუნეთს ვერწყმი,
ჩვენ ხომ ორნი ვართ, და კიდევ ბალღი,
და, ჰა, ბუხარში გამოქრა ცეცხლი.

>>>

ჩესლავ მილოში - ლექსები
როცა მოვკვდები, მე ვიხილავ ნაცნობ საგანთა
უკანა მხარეს. ჩვეულებრივ არ ჩანს საგნების
უკუფენილი და ნამდვილი აზრი, რადგანაც
ის საჩხრეკია, მისაწვდომი და მისაგნები
და, რადგან არ ჩანს ზედაპირზე და არც ადვილი
არის განჭვრეტა ამ საგანთა ფარულ არსების –
ეს მთა იქნება თუ ფრინველი, მათი ნამდვილი
აზრი უეცრად გაცხადდება მერე სავსებით. >>>