ელექტროლიტი

ზეზვა მედულაშვილი - 79
ომარ ხაიამის “რობაიები” – გამოუქვეყნებელი თარგმანები

1.

ვინც ამო ღვინით იქარვებდა დარდებს ამო დღეს,
მასზე თქვეს, თითქოს ჯოჯოხეთში კუპრი ჩამოსთხევს,
თუ მსმელს და მიჯნურს ჯოჯოხეთში ელით მოხვედრა,
ხელისგულივით ხვალ ცარიელს ნახავთ სამოთხეს.

2.

სამყარო ესე უკიდეოდ განაკიდია,
თავსა და ბოლოს ვერ გაუგებ, სადა ჰკიდია,
ვერვინ ამიხსნა, ეს ამდენი ხალხი რომ მიდის,
ნეტავ საიდან – ან მოდიან, ან სად მიდიან? >>>

შალვა ბაკურაძე - ლექსები

###

ანგელოზები არ მოდიან, გუშინაც ასე
მთელი საღამო ვსერობდით და კოცონს ვანთებდით,
მაგრამ სიტკბო არ შეპარვია ჩვენს მლაშე სასმელს,
მხრებზე არცერთს არ დაგვდგომია შარავანდედი.

მალევე მოვკვდით, შეგვეშინდა, მოვკვდით და ვნახეთ
ხედი, რომელსაც სიზმრის გარდა ვერსად მოძებნით
და ვდუმდით, ასეთ არაფრისმთქმელ და არადამღლელ
არყოფნაშიც, რომ არსად ჩანდნენ ანგელოზები…

>>>

ირაკლი სამსონაძე - "ქორწილი ქარში"

(ნაწყვეტი რომანიდან)

აყურადებდა სიჩუმეს. შეაწუხა ჩამომწყვდიადებულმა, სულისა და ხელ-ფეხის შემბოჭავმა, ხანგრძლივმა, სამარისებულმა გარინდებამ. ბიჭუნას ხმა მოინატრა, ისინი – არა. გაბოროტებულ ლაწირაკად და პროფესორად შესახლებულთა ხმები ისე ეხეთქებოდნენ მის სმენას, ფსიქიკას, როგორც სამარეში ჩასვენებული კუბოს თავს ეხეთქება მიწა – ძრწოლვისმომგვრელი, უშეღავათო სიცხადით. ბიჭუნას ხმა იქნებ არ ამშვიდებდა, მაგრამ არც აფორიაქებდა, არაფერს ერჩოდა, თავისთვის არსებობდა, მისკენ არ მომართულიყო და ჰგავდა ზღვის ფშვინვას, ანდა – ჩიტის ჟივჟივს… >>>

მაჰმუდ დარვიში - "ფსალმუნნი"

1.

მიყვარხარ მე შენ თუ არ მიყვარხარ,
მივდივარ და ვტოვებ ჩემს უკან
წინ შემომხვედრ მისამართებს დასაკარგავად….
და ველოდები უკანვე მომსვლელთ;
იციან ჩემი სიკვდილის ჟამნი
და ბრუნდებიან.

შენ, რომელიც არ მიყვარხარ,
როცა მიყვარხარ,
ბაბილონის გოდოლი
ვიწროა დღისით და ფართოა შენი თვალები.
სახე შენი მზის სხივებში გადაფურჩქნულა… >>>

ნატო ინგოროყვა - ლექსები
სიფხიზლისა და ძილის

ერთი პირი წყალსაც დაეძინებაო,
ამბობდა ბებიაჩემი და მაძლევდა ნიშანს –
სიფხიზლისა და ძილისათვის.

მაძლევდა ნიშანს,

რომ
სირცხვილს არ გასდის ვადა
და დროდადრო თავს გვახსენებს,
როგორც დამალული შიში…

>>>

ნინი ელიაშვილი - ახალი ლექსები
***

ზოგჯერ ისე ვარ,

მომდომებია სხვას გავყვე თავის ცხოვრებაში.

ჩემი ოთახი დავტოვო და ფეხი ავუწყო.

ერთად ვჭამდეთ და ვიძინებდეთ.

ვზეიმობდეთ და გვიხაროდეს.

ვინმეს, სულ უცხოს

ან მეგობარს, რომელიც მიწის

კომფორტული ბინადარია. >>>

კობა ცხაკაია - "ამ დროს გაისმა კაკუნი"

(თანამოქალაქეთა ქვეცნობიერი დიალოგების ქუჩიდან აკრეფილი ამონარიდები)

დაკეტილი კარი, მხოლოდ დაკაკუნებაზე იღება. დააკაკუნე? ესე იგი მოხვედი. დაუკაკუნე და მეპატრონე, მომლოდინე, ან მასპინძელი გაგიღებს კარს. თუ არდაუკაკუნე არ გაგიღებს. შეიძლება კარი ღია დაგხვდეს, მაგრამ მაინც უნდადააკაკუნო. თუ არ დააკაკუნე ქურდი, მაწანწალა, ან არამკითხე ეგონები. კაკუნისგარეშე ვერ დაგინახავენ, ვერ გაგიგონებენ, ვერ შეგამჩნევენ. არ აკაკუნებ? ესეიგი არ არსებობ… >>>

ანასტასია ინასარიძე - ლექსები
უსათაურო ტანკები

***
ხანდახან ისე მიყვარხარ ჩემს თავს არ ვყოფნი.
რამდენიმე მინდა ვიყო, ჩემს თავში გადავნაწილდე.
მეტისმეტია ამხელა გრძნობა სულელი გოგოსთვის.

***
ოთახი სავსეა დუმილით.
საუბრით დაღლილი ფანჯრიდან ვიხედები.
ხიდან ხეზე ჩიტების ლირიკული გადაფრენა.

>>>

ტონი მორისონი - "რეჩიტატივი"

დედაჩემი მთელი ღამე ცეკვავდა, რობერტას დედა კი ავადმყოფობდა. ამიტომ მიგვაბარეს სენტ ბონიში. ხალხს სურვილი უჩნდება, გულში ჩაგიკრას, როდესაც ეუბნები, რომ ბავშვობაში თავშესაფარში მოხვდი, მაგრამ სინამდვილეში, იქ არც ისე ცუდი იყო. ბელვიუს თავშესაფრისგან განსხვავებით, ბავშვებს არ გვაძინებდნენ ერთ გრძელ, ასსაწოლიან ოთახში. ჩვენთან ერთ ოთახში ოთხი საწოლი იდგა, მაგრამ როდესაც მე და რობერტა მიგვიყვანეს, თავშესაფარში შტატის ბავშვების ნაკლებობას განიცდიდნენ და ამიტომ, ნომერ 406 ოთახში მხოლოდ ორნი ვცხოვრობდით და თუ მოვინდომებდით, შეგვეძლო ყოველ ღამე გვეცვალა საწოლი. >>>

ინტერვიუ ტონი მორისონთან

სარა: ტონი მორისონი ინტერვიუზე ერთადერთი პირობით დაგვთანხმდა – არანაირი ფოტოგადაღება, თუმცა, ნებისმიერი შეკითხვის დასმის ნება მოგვცა … მის აბაზანაში, ხელსაბანის თავზე, სარკის ნაცვლად, ჩარჩოში ჩასმული შვედეთის აკადემიიდან მოსული წერილი ჰკიდია, რომელიც იუწყება, რომ ტონი მორისონს ლიტერატურაში ნობელის პრემია მიენიჭა. მოპირდაპირე კედელზე კი, ასევე ჩარჩოში ჩასმული წერილია ტეხასის შტატის კრიმინალური დეპარტამენტიდან, რომელიც ტონის გამომცემელს ატყობინებს, რომ ტონი მორისონის წიგნი „სამოთხე“ აკრძალულია ტეხასის ციხეში, რადგან შესაძლოა, წიგნმა პატიმრებს აჯანყებისკენ უბიძგოს… >>>

ანდრო ბუაჩიძე - "პოეზიის პარამეტრები"

პოეზია და, ზოგადად, ლირიკული სუბიექტი ოდითგანვე ტრანსცენდირებას მიელტვოდა. მარადისობისადმი დამოკიდებულება იყო ის სასინჯი ქვა, რომლის მიხედვითაც უნდა გვემსჯელა ლირიკულ გმირზე, ე.ი. თვითონ იმ ადამიანზე, ვინც თავისივე პოეზიის პროტაგონისტად გვევლინებოდა. რომანტიზმის თეორეტიკოსი შლაიერმახერი ამბობს: „ნამდვილი რელიგია – ეს არის უსასრულობის გრძნობა, მისი მთელი არსებით განცდა“. რომანტიკოსი პოეტი თვითრეფლექსიას არის მიცემული. ეს ლირიკული სუბიექტი მიკროსამყაროა, გარესამყაროს მიკრომოდელია…  >>>

სიუზენ ზონტაგი - "კინემატოგრაფის დეკადანსი"

კინემატოგრაფი, თავისი არსებობის 100 წლის განმავლობაში, როგორც ჩანს, განასახიერებს სასიცოცხლო ციკლს: გარდაუვალი დაბადება, შემდეგ სტაბილური დიდების მოპოვება, ხოლო ბოლო დეკადა კი პროგრესირებადი დეკადანსის პროცესი. ეს არ ნიშნავს, მომავალის რწმენის გაქრობას და თავად ლოდინის პროცესის უიმედობად გადაქცევას. მოლოდინში იგულისხმება, ლოდინის ის ფორმა, როდესაც ახალ ფილმის იმედი გაქვს, რომელსაც გააღმერთებ. თუმცა, ასეთი ფილმები და ასეთი ნამუშევრები ხელოვნების ყველა დარგში უკვე დიდი მიღწევაა.

>>>

პოლ ბოუმენი - "ბრიუს ლი, როგორც სხეული"

(ნაწყვეტი წიგნიდან „ბრიუს ლის თეორიტიზაცია“)

დევის მილერი აღწერს იმ მომენტს, როდესაც პირველად ნახა ეს ფანტასტიკური, ძალიან მძლავრი ფიგურა – ბრიუს ლი: იმ საღამოს “დრაკონის გამოსვლის” ჩვენება იყო. წითელი “უორნერ ბრაზერსის” ლოგო ანათებდა. იქ იდგა ისიც. მის გარშემო ყველაფერი მდუმარებით იყო მოცული. ჰაერის ხმა ისმოდა და მისი მოცულობა ნელ ნელა იზრდებოდა კადრის ცენტრში. ეს კაცი. ჩემი კაცი. დრაკონი. ერთი წუთის შემდეგ, ბრიუს ლიმ თავისი პირველი დარტყმა გვიჩვენა.

>>>

ბაჩო ოდიშარია - "ნაკლებად ცნობილი საახალწლო ფილმების ტოპ-10"

საახალწლოდ ფილმების ყურება ძირითადად განმეორებითი ხასიათისაა ხოლმე, რადგან ყველანი ერთი და იგივე ფილმებს ვუყურებთ, ისევ “მარტო სახლში”, ისევ “ბედის ირონია”, ისევ “კუჩხი ბედინერი” (თუ ტელევიზორთან ვსხედვართ). სარეკომენდაციო სიებიც დიდად არ განსხვავდება ერთმანეთისგან და ამიტომ ძნელი ხდება ისეთი ფილმის არჩევა, რომელშიც საახალწლო განწყობაც დაგხვდება და თან ისეთი იქნება, რომელიც ყველა არხზე არ გადის ახალი წლის დღეებში. ამიტომ, ამ სიაში შესულია ისეთი სურათები, რომლებიც საახალწლო სულისკვეთებითაა სავსე, თუმცა ფართო მასებისთვის მაინცდამაინც ცნობილი არ გახლავთ. >>>