ელექტროლიტი

ნენე გიორგაძე - ახალი ლექსები

პროფესია ჯალათი ანუ Covid-61

21-ე საუკუნეში სიკვდილით დასჯა ძალიან ჰგავს

კორონავირუსის მკურნალობის პროცედურას

იმ განსხვავებით, რომ კოვიდის დროს

ნიღბებითა და სპეცტანსაცმლით

მედპერსონალია შემოსილი,

სიკვდილით დასჯისას კი – დამნაშავე.

ის საერთოდ აღარა ჰგავს ადამიანს,

მოჩვენებაა პენიტენციური სისტემის

კეთროვან კედლებში. >>>

ბექა ახალაია - ნიშანი

თავიდან მელანოს არ სჯეროდა, რომ ბექა ვამეხმა მოკლა, მაგრამ მეზობლები ამაზე იმდენს ლაპარაკობდნენ, საბოლოოდ თვითონაც დაიჯერა. კვირაში ორჯერ დადიოდა დაბის პოლიციის სამმართველოში, მაგრამ სულ ერთ პასუხს იღებდა: ეუბნებოდნენ, რომ მისი შვილი ყაჩაღებმა მოკლეს, რომლებიც ნავთობის ჭაბურღილების სიახლოვეს დათარეშობდნენ.

– ყაჩაღებს რატომ უნდა მოეკლათ?! ჯიბეში არაფერი ჰქონდა. არც ცხენი წაუყვანიათ. რომელი ყაჩაღი გადაკიდებს მკვდარს მისივე ცხენზე?! – უკვირდა მელანოს.

– ალბათ, ჩვენთვის კვალის ასარევად მოიქცნენ ასე!

– რაში სჭირდებათ ყაჩაღებს თქვენთვის კვალის არევა?! ისედაც ვერ იჭერთ.

– თქვენ გგონიათ, გულხედაკრეფილები ვზივართ?!

– მე ის მგონია, რასაც ვხედავ, ამიტომ საქმეს გაგიიოლებთ და პირდაპირ გეტყვით, ვინც მოკლა ჩემი შვილი!

– ვინ?!

– ჩემმა მაზლმა! უნდა დაიჭიროთ და ციხეში ჩაალპოთ! – ეუბნებოდა მელანო. >>>

ნინი ელიაშვილი - კოკამ მითხრა

გეფერები სხვა რა გზა მაქვს რა მაქვს უფრო უკეთესი
გეფერები და აბები მილღვება მარცხენა ხელში
კი არ ვდარდობ შენს თავს მუდამ რომ მართმევენ სხვა რა გზა მაქვს
შეგიძლია დაივიწყო ერთ ოთახში მყოფი ლეში
მოხვალ აღარ მოგაბეზრებ ჩემს თავს ან თავგადასავალს
მოხვალ შენი გაყინული საცეცები გამაშეშებს
მე ვიცხოვრე ქუჩაშიც და მიწურშიც და სასახლეშიც
ყველაფერი დავაშავე ყველაფერმა დამაშავა

 

ცივი წყალი მინდა მხოლოდ ან ცივი წყლის სურნელება
ცხელი წყალი აირჩიონ ჩემზე უფრო სულელებმა
გეფერები ზოგჯერ სხვასაც წვერზე ხელებს ჩამოვუსვამ
ვიყურები ცაში წავალ ვიცი რომ დაუბერებლად
ამ სიყვარულს სად წავიღებ ამ სიყვარულს რაღას ვუზამ
გვიანია ჩემი მაღლა ასვლა ან გასუპერება
არაფერი აღარ მინდა სულ ფერებად სულ ფერებად
ვიფანტები ოღონდ ხელი არ დამადო წყლიან გულზე >>>

ცოტნე ავსაჯანიშვილი - გიტარიადა

საბჭოეთის მექანიკოსებს ძალიან  უყვარდათ ბარდების მეფე კოტე ჩანადირი, რადგან მის ყველაზე ცნობილ სიმღერას „სწრაფზე სწრაფი ვოლგა“ ერქვა.ამიტომაც, ჩანადირი განსაკუთრებული პრივილეგიებით სარგებლობდა და მოვლილი ჰქონდა ყველა კომუნისტური და სამი კაპიტალისტური სახელმწიფო. მათ შორის ურუგვაი, რომლის პრეზიდენტმაც  ობდულიო ვარელას ნაქონი ბუცები აჩუქა.

როგორც ბებიაჩემი ამბობს, დენვერში ყოფნისას, ერთ არც თუ მდიდრულ, მაგრამ საკმაოდ გემოვნებიანად მორთულ კაფე „ოლდ ბულში“  კოტე ჩანადირმა ლუდიც მიირთვა გარი ბელაფონტესთან და საბჭოთა უშიშროების თანამშრომელ ვალიკო გაგუასთან ერთად, ათას ცხრაას ორმოცდაჩვიდმეტ წელს.

იმ საბჭოთა არტისტებს, რომლებსაც ნიჭი და გონი არ უვარგოდათ,  ძალიან შურდათ კოტე ჩანადირის. ჩანადირი ყველაზე მეტჯერ იყო ნამყოფი გასტროლებზე. ისინი კი ერთხელ… ჰა, ჰა –  ორჯერ. >>>

ირაკლი სამსონაძე - ნუციკოდან ნუციკომდე

/გაგრძელება/

. . .

ცუმპა – ცუმპა, ცუმპა-ცუმპა!

ისევ?

ცუმპა – ცუმპა, ცუმპა -ცუმპა!

არა, არა!!!

ცუმპა – ცუმპა, ცუმპა – ცუმპა!  – დასაკრავი თეფშების მჭახე ჟღრიალი.

თვალი გავახილე. ნინო ფანჯარასთან იჯდა. ადრიანი დილის ბინდში მისი სილუეტი სევდიანად, მარტოსულად გამოიცქირებოდა, ქუჩიდან კი კვლავინდებურად ისმოდა:

ცუმპა – ცუმპა, ცუმპა – ცუმპა!

წამოვდექი, ნინოს მივუახლოვდი, ფანჯრიდან გავიხედე. >>>

ბესო პაპასქუა - ბარათის მცველი

ძველი ფოტოების თვალიერებისას ვიჯერებ, რომ ისინი, ვინც ახლა ჩემთან ერთად ცხოვრობენ – მშობლები და მათი თაობის ნაცნობი ნაწილი – კინოდან გადმომხტარი პერსონაჟები არიან, რომელთაც საერთო არაფერი აქვთ საკუთარ წარსულთან. მათი შლაქსების, ლენონების, ჰიპური ვარცხნილობის შემხედვარე, კიდევ ერთხელ ვრწმუნდები წლების წინ გაჩენილი იმ შეგრძნების უტყუარობაში, რომ სოხუმი კარნავალური ქალაქია. ამ კარნავალში მონაწილეობდა ყველა, ვინც იქ დაბადებულა ან ვისაც იქ უცხოვრია, ვისაც დაუსვენია ან გავლით აღმოჩენილა, მიუკითხავს რომელიმე გადამღები სტუდიის ფოტოობიექტივისთვის და შეუწირავს თავისი წილი კადრი ძველ ალბომში ჩასაკრავად.ცნობილია, რომ კარნავალის დასკვნით ნაწილში, როცა პერსონაჟებმა სახეებიდან ჩამოირეცხეს გრიმი, როცა თავებზე მწვანე ბენდენები გადაიჭერეს და შლაქსები ჩაანაცვლეს სამხედრო კამუფლაჟიანი შარვლებით, ეს ფოტოალბომები კბილებამდე შეიარაღებულებმა დაიცვეს. >>>

სერჟ გენსბურგი - შიკი,შოკი და დეკადანსი

ბილეთების გამხვრეტი1

 

მე ვარ ბილეთების გამხვრეტი,

წინ რომ ჩაუვლი და არც გახედავ.

გვირაბში, სადაც მზე ვერ აღწევს,

მგზავრი მგზავრს ასწრებს.

დრო რომ მოვკლა, თან მაქვს ერთი

ძველი “რიდერზ დაიჯესტი” –  >>>

კობა ცხაკაია - სხვანაირი ფერი

გურამი არასოდეს ყოფილა პოპულარული.
მაშინაც კი როცა უნდა ყოფილიყო პოპულარული, ვერ გახდა პოპულარული.
– “ამდენ-ამდენი წლისა ვარ და პოპულარული ვერაფრით გავხდი! დრო მიდის, მაგრამ პოპულარული არა ვარ?! რაშია საქმე? ე.ი. ამ სამყაროსთვის ზედმეტი ვარ და შეცდომით გავჩნდი?”- ხშირად ეკითხებოდა საკუთარ თავს და ძალიან ნერვიულობდა, შფოთავდა, დარდობდა… ისე ხშირად და ისე მძიმედ განიცდიდა ამ ამბავს, რომ გადმოსაცემად სიტყვებიც კი არ მყოფნის, ამიტომ მისი ტანჯვის სრულფასოვნი აღსაწერისათვის ვ ი ყ ვ ი რ ე ბ: >>>

ბაჩო ოდიშარია - კინო გადაძახილები

დღევანდელი ტოპ ხუთეულის თემად ავარჩიე, ასე ვთქვათ, კინო გადაძახილები,  როდესაც ერთი რეჟისორი თავის ფილმში სხვა რეჟისორის ფილმის დეტალს იყენებს, მისთვის პატივის მიგების მიზნით.

  1. გასულ წელს მარიენბადში / Last year at Marienbad

რენეს ფილმი ერთ-ერთი ყველაზე დიდი კინემატოგრაფული საოცრებაა, არასწორხაზოვანი ნარატივით, არქიტექტურის მაგიური აღწერით, არაცნობიერის ბრწყინვალე ექსპოზიციით და ა.შ. ერთ-ერთ სცენაში, როდესაც სასტუმროში მყოფი ადამიანები სოციალიზაციით არიან დაკავებულები, დარბაზების და დერეფნების კადრები ცვლის ერთმანეთს და სწორედ ამ დროს, სრულიად მოულოდნელად, ალფრედ ჰიჩკოკის დიდი ზომის სტენდი ჩნდება ეკრანზე. კადრს სულ რამდენიმე წამით გვიჩვენებს რეჟისორი, ამიტომ შეიძლება თვალს გამოეპაროს ჰიჩკოკის პროფილი, მაგრამ მისი აღმოჩენა განსაკუთრებული მხიარულების შემომტანია სურათში და ამასთან სასპენსის ოსტატის პატივის მიგების ჭკვიანური ხერხია. >>>

ბაჩო ოდიშარია - ტრიუფოს რევერანსი ჰიჩკოკთან

13 აგვისტოს, მსოლფიო კინემატოგრაფის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ფიგურის, ალფრედ ჰიჩკოკის დაბადების დღე იყო. ამასთან დაკავშირებით, ვფიქრობდი მის რომელიმე ფილმზე მესაუბრა, ან სია შემედგინა ყველაზე გამორჩეული ფილმების, თუმცა, ბოლოს გადავწყვიტე ისეთი ფილმის შესახებ მომეთხრო, რომელიც ჰიჩკოკის გავლენებით, მასთან რევერანსით, მისი დრამატურგიის სესხებით არის გადაღბული და ერთ-ერთი საუკეთესო ნამუშევარია, რომელიც ჰიჩკოკის შემოქმედებისგან შთაგონებით შექმნილა. ეს ფილმია ფრანსუა ტრიუფოს „ნაზი კანი“.

„ხვალინდელი ფილმები უფრო მეტად პერსონალური ხასიათის იქნება, ვიდრე ავტობიოგრაფიული ნოველა, ის დაემსგავსება აღსარებას ან დღიურს. ახალგაზრდა რეჟისორები თვითგამოხატვის გზად პირველ პირში თხრობას აირჩევენ და აღწერენ იმას, რაც პირადად გადახდენიათ: ეს შეიძლება იყოს მათი პირველი ან უახლესი სიყვარულის, პოლიტიკური გამოღვიძების, მოგზაურობის, უძლურების, ჯარში მსახურობის პერიოდის, ქორწინების, უკანასკნელი შვებულების ისტორიები და ეს ისტორიები იქნება სიამოვნების მომგვრელი, რადგან მათში იქნება სიმართლე და სიახლე“ – წერს 1957 წელს, 25 წლის კინოკრიტიკოსი ფრანსუა ტრიუფო ჟურნალში „არტი“ და ერთი მხრივ აანონსებს საკუთარი მომავალი ფილმოგრაფიის მთავარ ინგრედიენტებს და ამასთან მთელი ფრანგული ახალი ტალღის მოძრაობას. >>>