ელექტროლიტი

ცოტნე ავსაჯანიშვილი - ნორჩი ბიჩოკების რომანსი

აივანზე ვიჯექი. ოღონდ სკამზე არა,ბეტონზე. მეუბნებიან ხოლმე, გაცივდებიო, მაგრამ ტუფტა ლაპარაკია. მე სულ  ძირს ვგდივარ და მაინც არ ვცივდები. ძაღლებს ვუსმენდი და პაპიროზს ვეწეოდი ჩუმად. მაგრად ასწორებს სოფლებში ძაღლები ლაყუჩებს რომ იხევენ. ახლოს არ ვარგა. შორიდან რომ მოდის მაგათი ხმები ეგ მიყვარს. მერე ბევრ ძაღლს ვიყიდი. გავუშვებ, ირბენენ და წაიღებენ ყურებს ყეფით. მაგარი იქნება. თან სოფლელ ტიპებს გამოეკიდებიან და გავერთობი. ეგენი ბირჟაობდნენ ზევით, ტყის პირას და თავიდან მეც ავდიოდი ხოლმე. მერე აღარ მომწონდა მაგათთან და სახლში დავჯექი. დებილური ხუმრობები იცოდნენ. ზოგს ვერც ვიგებდი და ამაყობდნენ, ვათოხლეთო.  საღამოობით მარტო ყოფნა უფრო კარგი იყო. კავკასიონი დღისით ყველამ იცის, ღამე უნდა დააკვირდე და რამეს თუ დაინახავ, ეგაა მაგია. იმათ არ უყვარდათ ეგეთი ლაპარაკი. სუ ფეხებზე ეკიდათ კავკასიონი. მთელი ცხოვრება მაგას რო უყურებენ ალბათ მაგიტო.  მოსწონდათ, ნერვებს რო მიშლიდნენ.  ვერ ვიტან თეთრი ყვავი რო ვარ სასტავში და კიდე იმას ვერ ვიტან, მართალი რო ვარ, რო იციან, მართალი რო ვარ და მაინც მეუბნებიან, არ ხარო და თან გონებაჩლუნგებივით იცინიან.  >>>

თამარ ჟღენტი - ლექსები

როცა კაცები ყველა პირუტყვობას ჩაიდენენ,

რაც მხოლოდ კაცებს შეუძლიათ:

სისხლში რომ თესლი აიზილება,

ჩვილი პირები ამოიტენება,

თოთო ყელ-კისრები გამოიკბინება,

ნორჩი საშოები შეიჭყლიტ-შეიხევა,

სამყურასავით ასოები გაიყვლიფება,

ქორფა მუცლები გამოიფატრება, >>>

ტარიელ ცხვარაძე - მანამდე და მერე

დღე-ღამეში ათასოთხასორმოცი გრძელი წუთია, მე კიდევ გაღვიძების შემდგომ მხოლოდ პირველი ოცდაათი მომწონს. დილის ყავა, სიგარეტი, ცოლის ამბორი და იქვე ნაზად ნათქვამი „დილა მშვიდობისა“ არ შეიძლება არ მახარებდეს. დანარჩენი დრო დღიდან დღემდე, ერთმანეთის მსგავსად, ზლაზვნით მიედინება. სულ უფრო ცოტას ვწერ და უფრო მეტ დროს ვუთმობ პოკერს. შემოღამებულზე საათობით მეფიქრება ცხოვრების უაზრობაზე და მხოლოდ ნარიჟრაჟევს თუ მქაჩავს ძილი თავისკენ.

რამდენიმე თვეში სამოცი მისრულდება. მრგვალი თარიღია! მწერალთა კავშირი წესით აუცილებლად მომიწყობს რამე სახელოვნებო-ლიტერატურულ საღამოს, დააორგანიზებს მაგიდას რესტორანში, რომლის გარშემო მსხდომი მეგობარი-კოლეგები ტრადიციულად ბრტყელ-ბრტყელი, საქებარი სადღეგრძელოებით შემამკობენ. მერე კავშირის თავმჯდომარე გადმომცემს დიპლომსა და სამახსოვრო საჩუქარს ღვთისმშობლის, ან თუნდაც წმინდა გიორგის ხატის სახით. >>>

ლარა შუკვანი - ახალი ლექსები

უკანასკნელი თოვლი და თოვა
შენ დამიტოვე,
როგორც სალმობა,
და ვიდრე ყოფის უჩინო დღეებს
კინძავს და კინძავს ქარი უმზეო,
შენ გიგალობენ ღრუბელ-ჩიტები
ჩემი სულეთის შორი-ახლოდან,
რომ უშენობის წკვარამს და ბნელეთს
შენდობის სხივით გამოუმზეონ. >>>

თემურ ელიავა - ხუთი ლექსი

კილომეტრები…
გზის ბოლოს კი, მტკაველი სახრე.
ქრები, ინთები.
მე ახლა სხვისი სახლი ვარ- შენი სახლი,
შენი ნივთები,
დასასრული ვარ მიწებიან
დროის, მითების;
ჩემში ცხოვრობენ და მიკვდებიან
შენი ნივთები. >>>

გიორგი შერვაშიძე - პუტინის კასპელი დედაც

იმ დღესაც ისევ ჩემმა მეუღლემ აიჩემა, გინდა თუ არა, კასპის ბაზარში უნდა წავიდეთო. აღარ მიკითხავს, იქ რა დაგკარგვია-მეთქი, რადგან ზუსტად ვიცოდი, პასუხი არ მომეწონებოდა. არც წინააღმდეგობის გაწევას ჰქონდა დიდი აზრი და ამიტომაც უხმოდ დავთანხმდი. ისე, უფრო შორსაც კი წავსულვართ ტყემლისა თუ პომიდვრის საყიდლად და ეს ამბავი ამიტომაც აღარ გამკვირვებია. წავედით. ჩავედით კასპში. მივადექით ბაზარს. მანქანა ცოტა მოშორებით გავაჩერე და ეზოში შევედით, სადაც გლეხები ავტომობილის საბარგულიდანვე ჰყიდნენ სოფლის ნობათს. ეგრევე კოჭებამდე ტალახში ჩავხტი. გაბრაზებასა და აქ რა ჯანდაბა გვინდა-თქო, ხმამაღლა ძახილს აზრი აღარ ჰქონდა. და რადგან ძველებს უთქვამთ, კაცი ოჯახის თავია და ქალი კი კისერიო, მეც ჩემი თავის განუყრელ კისერს მორჩილად მივყევი. >>>

ბაჩო ოდიშარია - კაურისმაკის კოვბოები იდენტობის ძიებაში

გასული თვის 4 რიცხვში, ფინეთის ყველა დროის საუკეთესორეჟისორი, კარგი მსმელი და ნასვამზე იდეალური სოციო-პოლიტიკური კომენატორი იუმორისტული მიგნებებით, აკი კაურისმაკი 65 წლის შესრულდა, ამიტომ გადავწყვიტე მის სახასიათო ფილმზე მესაუბრა, რომელიც მრავალმხრივ შეიძლება დაახასიათო: პოლიტიკური სატირა, საგზაო ფილმი, მიუზიკლი, აბსურდული კომედია თუ სხვა და სხვა. >>>