ელექტროლიტი

ანდრო ბუაჩიძე - მამისმაძიებელი

ერთ სკოლაში ვსწავლობდით, ოცდამეცხრამეტეში. ჰე, ეს როდის იყო. „კაი ბიჭის“ სახელი ჰქონდა. მაღალი, თხელი, გამხდარი. ნერვიული სახის ნაკვთები უთრთოდა, როცა ლაპარაკობდა. ისე ვერანაირ უცნაურობას ვერ შეატყობდი. მხოლოდ ლაპარაკობდა, საკმაოდ ბევრს ლაპარაკობდა, მერე მოულოდნელად ჩერდებოდა და, თუ შენც სიტყვას ჩაურთავდი, გისმენდა. ამ მოსმენის დროს სახე ირონიული და ცინიკური უხდებოდა, ვითომდა, კი, შენც კარგ რამეს ამბობ, ოღონდ მთლად მასე არ არისო. ეგ იყო და ეგ.
ერთ სკოლაში ვსწავლობდით, ოცდამეცხრამეტეში, სოლოლაკში. თვითონაც სადღაც იქვე ცხოვრობდა, მე მგონი, ჩიტაძის ქუჩაზე და იქიდან თავქვე ეშვებოდა, მერე ინგოროყვაზე გამოდიოდა და ჩემი ფანჯრების წინ ჩაივლიდა. მახსოვს, ერთხელ წვიმაში მიაბიჯებდა, ისე მიარღვევდა შუბლით მაისის წვიმის თქეშს, თითქოს ჩვეულებრივი დარი იდგა და ასე უნდა ევლო ბოლომდე.არა, რა თქმა უნდა, იყო რაღაც უცნაური მის თავდაჭერაში, მაგრამ მაინც ისეთი არაფერი. მიდიოდა და მოდიოდა. ზოგჯერ პირისპირ შემეჩეხებოდა ხოლმე და მაშინ კი გავისაუბრებდით, ანდა სულაც გულგრილად ავუქცევდით გვერდს ერთმანეთს.
ჩემს სკოლაში ღიააივნიანი დერეფნები იყო და ზედა სართულიდან ვხედავდი მოაჯირზე იდაყვდაყრდნობილსა და ჩაფიქრებულს. ჩაფიქრება იცოდა, ოღონდ სულ ასე ჩაფიქრებული არ იყო, ზოგჯერ მოძრაობდა და საკმაოდ სწრაფადაც. >>>

ილია ჭანტურია - სამი ნოველა

მოთხრობა შექმნილია ფესტივალ „ფესტინოვას“ პლატფორმის „ხშირად დასმული
კითხვების“ ფარგლებში

ორ საბანში ერთად ვარ გახვეული და მაკანკალებს. გარეთ წვიმს. არასდროს გადაიღებს. მდინარე ადიდდება, კანაოები გადაივსება და დატბორავს მთელ სოფელს. მთელ ნაგავსაყრელს წაიღებს და ჩვენი სახლები წყალზე იტივტივებენ, სანამ წყალი არ დაშრება და ჩვენც შემაღლებულ ადგილზე შევჩერდებით. ის იქნება ჩვენი ახალი მიწა.
– 39 და 8 ხაზი.

– წამალი იპოვე?

– არა, მთელი შკაფი ვქექე, ვქექე და არსად არ დევს.

– მეზობელს არ ექნება ვინმეს?

– ჰო, ექნება… აგერ გადავალ და მოვალ მალე, შენ მანამდე ნასკები გამოუცვალე. ხო გაუკეთებ? >>>

 

გიორგი ჩუთლაშვილი - ლექსები

წყალი არ გაგცემს,
არც გულში
არ ჩაიდებს წყენას.
მხოლოდ,
შენს სიცოცხლეს
გაიმეორებს,
ჩაგძირავს და
ზედ,
იმ ფოთლებს
მოგაყრის,
რომლებსაც
ყოველი ლანჩის,
შემდეგ
ცხოვრების
ტრაგიკულ
მომენტებს
აწერ და ახმობ..

>>>

ენ სექსტონი - ველური ვარდი (მძინარე მზეთუნახავი)

წარმოიდგინეთ

გოგონა

ძილს თავს ვერ ართმევს

კიდურები დამჭკნარი სტაფილოსავით ჰკიდია,

ჰიპნოზურ ტრანსში

სულების სამყაროში

ლუღლუღებს.

გაჭედილია დროის მანქანაში,

ორი წელი ლოკოკინასავით ნიჟარაშიშეყუჟული

ცერა თითს წოვს,

უცებ ფხიზლდება და

ლაპარაკს თავიდან სწავლობს.

შორ გზას დაადგა. >>>

თორნიკე რობაქიძე - ლექსები

წელიწადზე მეტი გავიდა,
მას მერე რაც პირველად შეგნიშნე,
როგორ იჯექი მზის გულზე და ათასგვარ სხივებს ანაწილებდი.
და აი ისევ მომეცა საშუალება ამის ყურების.
მხოლოდ შენ და მზე,
ერთმანეთის პირისპირ.
ამჯერად არა თბილისში, ყიფშიძის ქუჩაზე,
არამედ სამხრეთ იტალიაში
მდინარის მოაჯირთან, მზის გულზე ზიხარ.
თითქოს ეს მზე მხოლოდ შენი იყოს,
მაგრამ შენც მზესავით ამ სხივებს,
ყველას თანაბრად აწვდი. >>>

ოლდოს ჰაქსლი - ახალი რომანტიზმი

რა სალანძღავი სიტყვა აღარ თქმულა რომანტიკოსებზე.  კლასიკოსები მათ მეტისმეტ თავნებობა-თავმომწონეობას საყვედურობენ. რეალისტები მატყუარებს და მშიშრებს უწოდებენ, სიმხდალის გამო, უსიამოვნო ჭეშმარიტებას თვალს ვერ უსწორებთო. მორალისტები გრძნობების და ემოციების ეგზალტაციის გამო გმობენ. ფილოსოფოსები უკმაყოფილებას გამოთქვამენ, საღ აზრზს განზრახ არ ცნობენ და ვითომდა მისტიციზმისკენ მიილტვიანო. სოციალისტებმა და ძალაუფლების მოყვარულებმა,ინდივიდუალიზმის გამო აითვალწუნეს. ყველა, მათ მიმართ  მტრულად განწყობილი,   უხეშ შენიშვნას არ იშურებდა. მაგრამ უხეში შენიშვნის უკან დაბრუნებაც ხომ შესაძლებელია. რომანტიკოსებსაც შეუძლიათ კლასიკოსებს შეეპასუხონ, მეტისმეტად მოსაწყენები და რაციონალურად ცივები ხართო; რეალისტებს უთხრან – მხოლოდ ის გადარდებთ, ყიამყრალობით როგორ იხეიროთო; მორალისტების გრძნობის დამალვის წარუმატებელ მცდელობას სულელური უწოდონ; ფილოსოფოსების საღი აზრი შეიძლება ძროხის წმინდა ინსტინქტს შეადარონ, რადგან მათზე უკეთ ვერ ახერხებენ ჩასწვდნენ კოსმოსის საიდუმლოს; ძალაუფლების მოყვარულებს და სოციალისტებს ეტყოდნენ, თქვენი სახელმწიფო ტირანია და კოლექტივიზმი, ინდივიდუალიზმივით არაბუნებრივი და ზღვარგადასულიაო. ხომ ამბობენ – გაღმით შეედავე, გამოღმით შეგრჩებაო, რომანტიკოსების მტრები უმეტესად ისეთივე ახირებულები და მიკეძოებულები (ანუ რომენტიკოსები) არიან, როგორც თავად რომანტიკოსები. >>>

როსტომ ჩხეიძე - მდინარესა ზედა მტკვრისასა

– რომ არავითარი მატერიალური სარგებელი არ მივიღო აქედან, მაინც ბედნიერი ვიქნები, თუკი ჩემი თუნდაც ერთი აზრი, ერთი სიტყვა ჩემი თანამემამულეების გრძნობათა საერთო სურათს შეერწყმევა. მაშინ დაჯილდოვდება ჩემი ცხოვრების ყველა დანაკარგი. თუკი თქვენ მაცნობებთ ჩემი თხოვნის შედეგს, თავს მოვუყრი ყველაფერს, რაც საქართველოში დავწერე, და გამოგიგზავნით. გთხოვთ მიპასუხოთ რაც შეიძლება მალე, რამდენადაც მომდევნო თვის, მარტის, პირველ რიცხვებში, სამსახურეობრივი მოვალეობების გამო, თბილისიდან უნდა გავემგზავრო და არ ვიცი, რამდენად მალე დავბრუნდები.

ეს არის ამონარიდი თადეუშ ლადა-ზაბლოცკის ბარათიდან, იუზეფ იგნაცი კრაშევსკის რომ მისწერდა 1840 წლის 16 ნოემბერს, და – როგორც ფრაგმენტიდანაც ცნაურდება – თბილისიდან.

საქართველოში რაც დავწერეო…

რაკიღა თავმოსაყრელი გამხდარა, ადვილი მისახვედრია, ცოტა არ უნდა დაეწეროს… და რაც მთავარია, ის სწრაფვა და მიზანი ამოძრავებს მხოლოდ, რომ მისი სიტყვა გულზე მოხვდეთ მის თვისტომთ და გული გაუთბოს, გაამხნევოს, რწმენით აღავსოს თვითეული მკითხველი. >>>

ირაკლი სამსონაძე - ნუციკოდან ნუციკომდე

/გაგრძელება/

ერთხანს ვინეტარე, მერე ნაპირისაკენ გამოვცურე. სუქო და წრიპა შერიგებულები დამიხვდნენ. ასე სჩვევიათ, ჯერ წაეკიდებიან, იყბედებენ, იქაქანებენ და თავისას რომ მოიქაქანებენ, იმ დასკვნამდე მიდიან, კამათს მეგობრობა სჯობსო. ასეც უნდა იყოს, ჩვენ ხომ განუყრელი მეგობრები ვართ, როდემდე უნდა ვამტკიცოთ, უფრო მტკივნეულ რევმატიზმს ვისი ნესტი აჩენს? შერიგდნენ და ძალიანაც კარგი, მეგობრობასა და ურთიერთგაგებას არაფერი სჯობს, განსაკუთრებით მაშინ, როცა სიხარულის საბაბი გვაქვს, – სუქოს შილთაშვილი – სოფი სამი წლის გამხდარა, მოწმენდილი ცა დაგვნათის, ასეთ ამინდში რა სახსენებელია რევმატიზმი.

– ერთს გავჭყუმპალავდები და ფაცხაში წავიდეთ, – თქვა სუქომ.

– მეც მოვდივარ, – სიტყვა დაადევნა წრიპამ.

მეგობრებს თვალი გავაყოლე; ძალაუნებურად გამეღიმა, უშველებელსა და მსუქანას წრიპა რომ შევარქვით, ტანმორჩილსა და გაჩხინკულს – სუქო. >>>

დავით ანდრიაძე - პეტიტი ყოველდღიურობისა ანუ დიმიტრი ერისთავის პრიმავერა

ვერ იქნა და ვერ დავუმეგობრდი კომპიუტერს – ფანქრით მიყვარს წერა…
კომპიუტერული ექსპანსიის ფონზე მით უფრო პარადოქსულია, რომ, თურმე, ბოლო დროს, ამერიკაში განსაკუთრებული პოპულარობით სარგებლობს ფანქარი – წერის ეს ათაბაბური ინსტრუმენტი. ეტყობა, ფანქრით გვინდა დავიბრუნოთ ის მიმქრალი ეროტიზმი, წერის პოსტინდუსტრიულმა ტექნოლოგიებმა რომ ჩაყლაპა და ლაჟვარდოვან ეთერში კლავიშებზე დაჭერით გაელვებული სტერილური და უსხეულო გამოსახულებები ჩაუნაცვლა ცოცხალ, პულსირებად ნაწერს.
ფანქარი სულ სხვაა…
მსუბუქად, სხარტად, გემრიელად შეგიძლია შემოწერო ფიგურები ქაღალდის ქათქათა ფურცელზე, ისე რომ, არ მისცე ნაწერს საბოლოო ფორმა.
აი, თუნდაც, ფანქარი, დიდი მსხვილი ოქროსფერი ფანქარი, რომლითაც ახლა ვწერ, ედინბურგიდან რომ ჩამომიტანა სუვენირად ერთმა ჩემმა მეგობარმა, წარწერით „National Galleries of Skotland“: ლამისაა, თითების გაგრძელებად მექცეს…ჯერ კიდევ ჰაიდეგერი ამბობდა, ხელი – ადამიანის ეს მთავარი ორგანო – ყოფიერების ერთგულიაო; მისი ქმედება კი საგნის არსს არათუ გვიმალავს, არამედ წარმოგვიჩენსო… >>>

ბაჩო ოდიშარია - საუკეთესო სიზმრის სცენები კინოში

კინემატოგრაფი ისედაც ზმანებების შექმნის ხელოვნებაა, ამიტომ, განსაკუთრებულად საინტერესო დასაკვირვებელია ხოლმე მასში აღწერილი სიზმრის სცენები. უმეტესობა ასეთი სცენებისა პრიმიტიული და მარტივია, თუმცა იმ იშვიათ შემთხვევებში, როდესაც რეჟისორები ახერხებენ უნიკალური სიზმრის სცენების შექმნას, შედეგი განსაკუთრებულად თვალისმომჭრელი გამოდის ხოლმე. ამიტომ დღევანდელ სტატიაში გავიხსენებ 5 ყველაზე დასამახსოვრებელ სიზმრის სცენას, რაც კინოფირზე აღუბეჭდავთ. მეხუთე ადგილზეა სცენა ანდრეი ტარკოვსკის საოცარი დებიუტიდან „ივანის ბავშვობა“
>>>

 

ბაჩო ოდიშარია სტენლი კუბრიკის „ბარი ლინდონი“

26 ივლისს მსოფლიო კინემატოგრაფის ერთ-ერთი უდიდესი ფიგურის, სტენლი კუბრიკის, დაბადების დღეა. მის ფილმოგრაფიაში მხოლოდ შედევრები ინახება და რთულია გამოარჩიო მათ შორის საუკეთესო, თუმცა დღეს გადავწყვიტე კუბრიკის ალბათ ესთეტურად ყველაზე მშვენიერი ნაწარმოები, „ბარი ლინდონი“ გამეხსენებინა.

ფილმის სიუჟეტი მეთვრამეტე საუკუნეში მცხოვრები ირლანდიელი ახალგაზრდის, რედმონდ ბარის ტურბულენტური ცხოვრების შესახებ მოგვითხრობს. დასაწყისში ახალგაზრდა რედმონდი მოწყვლადი ბუნების და ნაზი სულის ადამიანია, რომელიც ღირსებას ყველაფერზე წინ აყენებს, თუმცა გარეშე ფაქტორების მიერ მისი ცნობირების შერყვნა მალევე ხდება სიუჟტის ცენტრალური საკითხი. მის ირგვლივ არსებული ადამიანები, სოციალური წესრიგი და კულტურული ნორმები სულ უფრო მეტად უბიძგებს მთავარ გმირს ინდივიდუალისტური ხედვების ჩამოყალიბებისკენ, უნვითარებს ეგოცენტრულობას, მომხვეჭელობის, სტატუსის ფლობის ვნებას და რედმონდიც იწყებს მოგზაურობას კლასობრივი იერარქიის საფეხურებზე, ოღონდ გზად, რასაკვირველია სულ უფრო მეტად ავიწყდება ღირსების მნიშვნელობა, უბუჟდება თანაგრძნობა და პერსონაჟი, რომელსაც რომანტიკული გმირის, რაინდული თვისებების და მგრძნობელობის პერსპექტივები და გასაქანი გააჩნდა, ყალიბდება ოპორტუნისტად, რომლისთვისაც უმთავრესი პირადი კეთილდღეობა ხდება.

>>>

2019 წლის 10 საუკეთესო მეინსტრიმული ფილმი

წინა თვეს შემოგთავაზეთ 2019 წლის ათი საუკეთესო არამეინსტრიმული ფილმის ჩამონათვალი, დღეს გადავწყვიტე გასული წლის ის საუკეთესო ფილმები გამეხსენებინა, რომლებიც ფართო აუდიტორიაზე გავიდნენ და გლობალურად დომინირებდნენ კინოდისკუსიებს.

The Platform/პლატფორმა

ძალიან მახარებს ხოლმე, როდესაც საინტერესო, დაბალბიუჯეტიანი და რაც მთავარია, პოლიტიკურად მემარცხენე ფილმები ფართო აუდიტორიას პოულობენ და მეინსტრიმულ განზომიებას იძენენ. ასეთი ნამუშევარია ესპანური „პლატფორმა“, რომელიც საშინელებათა ჟანრის შეფუთვაში გახვეული მარტივი და ემოციური გზამკვლევია უთანასწორობის, კაპიტალისტური ეკონომიკის, დოვლათის არათანაბარი გადანაწილების, ამ ყველაფრის შედეგად კი, ადამიანის ქცევების და ცნობიერების დეჰუმანიზაციის შესახებ. >>>