ელექტროლიტი

არტურ რემბო - ლექსები

ტილების დამხილველნი

 

პატარას შუბლი, დაფარული წითურ ლაქებით,

მინდობილია ბუნდოვანი სიზმრების წყებას.

თხელი თითებით და ვერცხლისფერ ფრჩხილთა კვესებით

ორი ლამაზი და მოდის და საწოლთან დგება.

 

ბავშვს სვამენ ღია ფანჯარასთან. სინათლით სავსე

ლურჯი ჰაერი თეთრ ყვავილებს ელაციცება.

გრილი ცვარ-ნამი ეფინება აჩეჩილ თმაზე –

იქ დაცოცავენ მისი დების ჯადო-თითები. >>>

სოსო მეშველიანი - ახალი ლექსები

ამ ყვავილს  ყველა სულდგმული უფრთხის,

თეთრსა და ლამაზს,

თან ახლავს მხოლოდ სიჩუმე და სიცარიელე.

იმ ქედის გავლით ხარებისთვის მიჰქონდა მამას,

ქისით მარილი. ახლა ყვავილდამჭკნარ იელებს

 

მოუწყენიათ. წაუშლია დრო-ჟამს გზა-კვალი,

არ იცის საით,  წარმოსახვით ბილიკს მიყვება,

ის,  ვისი სულიც,  დიდებული, არა მზაკვარი,

ამ ველურ ხმებით გაივსო და გამოიკვება >>>

ბესო ხვედელიძე - ორი მოთხრობა

გზა

ჩართვა პირველი

– მიუვალი და იდუმალი ადგილები, მათი მონახულება და ტელე-კამერით  აღნუსხვა ჩვენი ტელე-პროექტის პრიორიტეტული მიმართულებაა. სწორედ ამ მიზნით, ყოველი თვის ბოლო პარასკევს ჩვენ, გადაცემა `მისია~, გავდივართ ტელე-ექსპედიციაში, რომელშიც მთელი ტელე-ჯგუფი მონაწილეობს. ნებისმიერი მიუვალი და იდუმალი ადგილისკენ სვლა ჩვენი ლურჯი `რაფით~ ხდება. მის საჭეს მუდამ ძია რომანი ამშვენებს. ძია რომანი ჩვენი კეთილი, ულვაშა ძია და მარადი თამადაა.  >>>

ნინა სამხარაძე - ლექსები

წერილების ციკლი

¹

მკვდარი ბიჭები სამყაროს ცვლიან.

არ მინდა მოკვდე.

შენი ჩრდილების გოლიათებს

აღარ აქვთ ძალა,

ეს შიში არის პატარა და ისეთი ნორჩი

არ მინდა მორჩე,

თუნდაც სამყარო გამოუცვლელ

ტკივილად დარჩეს.

 >>>

ინგა მილორავა - მდინარის სათავე - ზაალ სამადაშვილის ,,მოთხრობები ბიჭებისთვის’’

,,ყმაწვილი უნდა სწავლობდეს საცნობლად  თავისადაო:

  ვინ არის,სიდამ მოსულა, სად არის, წავა სადაო;

  ვინმცა ქმნა თიხა ჭურჭელად,რას უძღვნის ხელაფსადაო;

  ვით რემა ხნარცვს არ ჩავარდეს, ულაგმო და უსადაო.“

–  დიდებული უბრალოებაა დავით გურამიშვილის ამ სიტყვებში, ახლობელი და სისავსის შეგრძნების მომგვრელი. მართლაც სწავლა, ცოდნა, შემეცნება და შემდეგ კიდევ უფრო მაღალი საფეხური – შემოქმედება ადამიანს უკვალავს გზას საკუთარი თავისაკენ. ურთულესია საკუთარი არსის, ცხოვრების შინაარსის და არსებობოის მიზეზისა და მიზნის შეცნობის გზა, თანაც ყველა თავისებურად გადის მას, განსხვავებული ხერხით, მიმართულებით  და შედეგიც სხვადასხვაგვარია. რა ძნელია ეს გზა, რამდენი საცთური და მახეა მასზე, ყველაზე უკეთ ალბათ მწერალმა, შემოქმედმა იცის. ის საწყის წერტილსაც თვითონ ირჩევს და მწვერვალსაც თავისებურად აღწევს. ზოგი იმპრესიონისტების მსგავსად  ერთი-ორი შტრიხით, რამდენიმე ფერადი ლაქით და მსუბუქი მონასმით მთელ სიცოცხლეს, უდიდეს ტკივილს და არსებობის საზრისს მიაწვდის მკითხველს და თანამოაზრეობის უჩვეულო შესაძლებლობას შესთავაზებს, თანაავტორადაც გაიხდის.  >>>

ზურა პაპიაშვილი - ორი პიესა

ქალაქი დატბორილია, ასევე დატბორილია სასაფლაოების დიდი ნაწილიც, მათ შორის ვაკის სასაფლაოც, საიდანაც პიესის გმირები მოცურავენ შუაგულ ქალაქისკენ.

ლალი: ას ოცი წლის ქალბატონი

გულიკო: ას ოც წელს მიტანებული, შედარებით ახლაგაზრდა.

ქალაქის მერი: ქალაქ თბილისის მერი

 

ლალი-ფრთხილად გულიკო, არ დამეკარგო ამ უცხო ქალაქში. რა ამბავი კორპუსებია, სახლს ვერ მივაგნებ რო რაღაცა იყოს, მარა ისე გამომისტუმრეს ნაღდათ არ ესიამოვნებათ ჩემი ახლა იქ მისვლა, ძლივს მომიშორეს.

გულიკო-დედა ნოდარი სად დავკარგე ნეტა, ეტყობა ქვემოდან მისრიალებს, ვარაზის ხევით უყვარდა სიარული, როგორც პირველ პაემანზე, ფიქრის გორის ასახვევში დამხვდება ეშმაკურად.  >>>

გიორგი ლობჟანიძე - თანამედროვე სპარსული პოეზია

ხუთი წელი გავიდა ჩემი თარგმნილი “თანამედროვე სპარსული პოეზიის” ვებერთელა ტომის გამოცემიდან. ამ წლების განმავლობაში უკვე სულ სხვა რამეზე ვმუშაობდი: ერთიან, გაბმულ, ხანგრძლივ პროექტზე (როგორც იტყვიან), მაგრამ შიგადაშიგ თავს მაინც არ მანებებდნენ თანამედროვე ირანელი პოეტებიც. შევკრიბე ეს ყველაფერი ახლა ერთი ინტერნეტ გამოცემისათვის. და ჩემდა გასაოცრად, აღმოჩნდა, რომ ამ პოეტებიდან ძალზე ცოტაა ისეთი, ვინც პირადად არ მცნობია. სამწუხაროდ, სულ ცოტათი ავცდით დროში მე და სოჰრაბ სეფეჰრი თუ მე და ფორუყ ფაროხზადი. “სულზე მივუსწარი” აჰმად შამლუსა და სიმინ ბეჰბაჰანის, რომლებთან შეხვედრებიც ჩემთვის დღემდე წარუშლელი შთაბეჭდილებაა. დანარჩენებთან, ვინც ამ პუბლიკაციაში აღმოჩნდნენ, უბრალოდ ვმეგობრობ.  >>>

გოჩა სხილაძე - ლექსები

გუშინ მოაჭრეს სამი ტოტი საფლავთან ურთხმელს,
ჭრილობა ღია, სისხლისფერი, დააჩნდა მერქანს.
ათასი წელი ინახავდა რაღაც ბნელს, უთქმელს,
ახლა მას უნდა რომ ბავშვების სახელი ერქვას.

ამ სექტემბრიდან სამი კუბო გამოირანდა,
მირაჟი გაქრა, გაკრიალდა მღვრიე და ბუგე.
სამი ბავშვი წევს ბნელ კუბოში. გძინავს მირანდა
მამის სიზმარში, ვერ იღვიძებ, შენს თვალის გუგებს
ძარცვავს სიბნელე, მაინც ხედავ გადახრილ ჯვარცმას.

>>>

 

ანდრო ბუაჩიძე - მინდია და თანამედროვეობა

მინდია ვაჟას პოემების ერთერთი ყველაზე უფრო გამოუცნობი გმირია. ვაჟა-ფშაველას „გველის-მჭამელში“  მინდია მისნურ ნიჭს შეიძენს. ეს ნიჭი მას ქაჯებთან ტყვეობისას გველის ხორცის ჭამის შემდეგ მიეცემა. ეს არის ნიჭი, რომელიც, მითოსური წარმოდგენის  მიხედვით, შეიძლება უეცრად მიეცეს ადამიანს და მერე უეცრადვე წაერთვას. მართლაც, მინდიას ახალი სმენა და ხედვა გაეხსნება, ის სხვა ადამიანად იქცევა. შეიძლება პირდაპირი გაგებით ეს შეძენილი უნარი არ არის ცოდნა, მაგრამ იბადება ახალი იდეა, რომელსაც ახალი მსოფლმხედველობა წარმოშობს. ამ ახალი მსოფლმხედველობის საფუძველზე მინდია სამყაროსადმი მიმართების ახალ წესს წარმოაჩენს. მინდიას ფერისცვალების  მთავარი მომენტი ისაა, რომ იბადება ახალი, ძველისგან განსხვავებული მსოფლმხედველობა.

რას გამოხატავს ახალი მსოფლმხედველობა?

იმისათვის, რომ ეს გავარკვიოთ,  საჭიროა მინდიას ძველი მსოფლმხედველობის წარმოჩენა. ადრინდელი მინდია ისევე ცხოვრობდა, როგორც სხვები. ის საერთო თემის ერთ-ერთი წევრი იყო. ის არ იყო, როგორც ფილოსოფოსები იტყვიან, თავისუფალი რაიმესაგან რაიმესთვის, არ იყო განკერძოებული ინდივიდი, არამედ იყო თემის ერთ -ერთი წევრი.  >>>

ბაჩო ოდიშარია - დედის დღე როგორც შეხსენება

სამ მარტს დედის დღე აღინიშნება, ორ მარტს კი დედაჩემის დაბადების დღეა, ამიტომ გადავწყვიტე დღევანდელი ტექსტი დედის ფუნქციასა და მის როლზე ამეწყო. კრისტოფერ ნოლანის ფილმში „ინტერსტელარი“, ყველაზე მეტად რამაც მომხიბლა, იყო არა შთამბეჭდავი ვიზუალური ეფექტები ან პირველ ნახევარში გამართული მეცნიერული მსჯელობა შავ ხვრელებსა და პარალელურ განზომილებებზე, არამედ მთავარი პერსონაჟის, კუპერის სიტყვები, როდესაც მშობელი ხდები, საკუთარი შვილების მომავლის აჩრდილად გადაიქცევიო. დედის ფიგურა მუდმივი თანმდევია შვილის ცხოვრების, პოზიტიურ თუ ნეგატიურ ჭრილში. იქნება ეს ბავშვობის ტრავმები თუ ბედნიერი გამოცდილებები, ზრდასრულობაში შვილის ფსიქოპორტრეტზე უდიდესი ექო სწორედ დედასთან ურთიერთობას ექნება. >>>

ბაჩო ოდიშარია - კინოსეანსი ქალთა საერთაშორისო დღისათვის

რვა მარტს ქალთა საერთაშორისო დღე აღინიშნება, თუმცა მისი პირვანდელი დანიშნულება ყოველ წელს სულ უფრო კარგავს მნიშვნელობას. არადა კლარა ცეტკინი თუ ალექსანდრა კოლონტაი თავის დროზე ამ სიმბოლური აღნიშვნის მოტივად ქალებისათვის თანასწორობის მოთხოვნას და მათი უფლებებისათვის ბრძოლას ხედავდნენ. იქიდან გამმდინარე, რომ მეინსტრიმულ დღის წესრიგში მდგარი ლიბერალური ფემინიზმი ქალთა უფლებების საოცრად ვულგარულ და პრიმიტიულ გაგებას ტირაჟირებს, საინტერესო და მნიშვნელოვანია ამ საკითხისადმი კომპლექსური და ყურადსაღები მსჯელობები მოვიშველიოთ. >>>

ბაჩო ოდიშარია - თვინ პიქსი

24 თებერვალი, 11:30 წთ – ეს ის დროის მონაკვეთია, როდესაც “ეფბიაი“-ს სპეციალური აგენტი, დეილ კუპერი, პირველად შევიდა ქალაქ თვინ პიქსში. დევიდ ლინჩის ლეგენდარული, უკვე თამამდ შეიძლება ითქვას, ქრესტომათიული შოუ „თვინ პიქსი“ ჯერჯერობით სულ სამ სეზონს ითვლის, 27 წლიანი პაუზის შემდეგ, მესამე სეზონით 2017 წელს დაგვიბრუნდა და დღემდე ღიაა კარი მისი გაგრძელებისთვის, რასაც იმედია მალე მოვესწრებით. თებერვლის ნომერში დასაბეჭდი სტატია კი იდეალური საშუალებაა კიდევ ერთხელ გავიხსენოთ ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი სატელევიზიო პროდუქტი. ამისთვის მესამე სეზონის საუკეთესო სცენების ხუთეულს შემოგთავაზებთ.

>>>