ელექტროლიტი

ინტერვიუ ვახტანგ ჯავახაძესთან

„უცნობი“ რომ დავწერე, ბესიკ ხარანაულს წავაკითხე და მითხრა – ამიერიდან შენ იქნები ერთი წიგნის ავტორი, ყველა დაივიწყებს შენს ლექსებს. მართლა ასე მოხდა…“ 07:35

„იმის პრეტენზია არა მაქვს, ვთქვა, რომ პოეზიის კანონები დავარღვიე. რა თქმა უნდა, ვცდილობ, რომ ორიგინალური პოეტი ვიყო, გავლენა არ მქონდეს სხვისი და რაღაც სიახლე შემოვიტანო…“ 16:50

„მე მგონი, შემიძლია ვთქვა, რომ წესიერად და პატიოსნად ვიცხოვრე ამ ქვეყანაზე…“ 19:00

ვახტანგ ჯავახაძე - სულ ძველი ლექსები

* * *

დაუბერა ქვენაქარმა, გზაზე ნეშო ახვეტა,

ღრუბლის ნავლი წააფარა მზის კაშკაშა ნაღვერდალს.

ნისლი დაწვა ტირიფებზე, ზეცის ჭერი შელესა,

ახმიანდა ნაკადული, ხმა შეუწყო ღელესა.

>>>

კითხულობს ავტორი

„…ყველგან შენ ხარ და შენ აღარ ხარ,

ყველა ნივთი და ყველა საგანი

შენ მიიზიდე, შენ მიითვისე,

შენ ამოავსე ჩვენი საკანი,

 რომელიც თითქოს ცარიელია,

საიდუმლოა თითქოს სერობა,

სადაც ერთმანეთს ედავებიან

შენი შენობა და უშენობა…“

>>>

ნინი ელიაშვილი - ციკლიდან "ცვალებადობა" (მეორე ნაწილი)

***

თითქოს, დამთავრდა. ყველაფერი, თითქოს, გითხარი.

მაინც ვბრუნდები ყოველ ჯერზე, როცა მეშვება

ხელი, იმედით – ამ წერილის კვლავ წამკითხავი

ხარ მაშინაც კი, როცა ვიღაც გეუხეშება

ჩემიდან. ვიღაც, ვინც ფეთქდება, ვინც ვერ იგუებს

უშენოდ ყოფნებს. ხელით თვითონ იხსნის ჭრილობებს.

>>>

დითი რონენის შესახებ; ლექსები

პატარაჩიტი     

ზემოდან დაიწყე,

ნელა,

მკრთალ ცისფერში,  მკრთალში

და ვრცელში და დიდში და თეთრში

დაიწყე, მარადისობით

დაიწყე ცაში. ცით დაიწყე.

დაიწყე ჩიტით. >>>

ინა არჩუაშვილი - "თვრამეტი ნოემბერი"

“შუაღამიანის” ლოცვის შემდეგ ძილი ვეღარ შეიბრუნა დედა ელისაბედმა. თვალს მოხუჭავდა თუ არა, მოსვენებას არ აძლევდა იმ ხალისიანი, სიცოცხლით სავსე გოგოს გამოცხადება, რომელზეც წლების წინ საკუთარი ნებით თქვა უარი; მიატოვა ის თავის საყვარელ წიგნებთან, საქმესთან, ადამიანებთან, სულ ახლად ჩასახულ ცინცხალ გრძნობასთან და სამუდამოდ დაგმანა მასთან მისასვლელი ყველა კარი, თუმცა ეს პირველი შემთხვევა არ ყოფილა. თავისი უეცარი სტუმრობით ეფემიას სხვა დროსაც აუფორიაქებია მონაზვნის გული. მაშინაც ასე პირდაპირ, დაუკითხავად მისულა – თავქარიანი, ჯიუტი, უკომპრომისო…

>>>

ბექა ახალაია - ლექსები

სუპერმარკეტის დაცვის ბიჭის სიმღერა

დრო აქ არ არი, სხვაგანაა, დროის მიღმავარ,
არც დასაწყისი გააჩნია, არცდასასრული,
თითქოს ჯემია, უვარგისი, ვადაგასული,
რო ჩამოვარდა ამ დილით და რო დაიღვარა,
და რო მოწმინდა მობუზღუნე დამლაგებელმა,
და ისე გაქრა, თითქოს ქვეყნად არც კი ყოფილა,
და სულ ცოტა ხნით იარსება, როგორც პეპელამ,
2. წაიღო ნაგვის კრემისფერმა ავტომობილმა.
ამასობაში ჩემ რაციას ტუჩზე მივიდებ:
ცენტრი, ოთხი ვარ, ობიექტზე არი სიმშვიდე! >>>

ირაკლი სამსონაძე - "წერილები მეგობარს" (გაგრძელება)

15 მაისი, 2018

შემოქმედებითი ამოცანები, რომელსაც ვერევით, ან ვერ ვერევით, ამან გამიჩერა „ქორწილი ქარში“, ჯერჯერობით ვერ მოვუძებნე გასაღები, შეგრძნების დონეზე დამირჩა, ხერხს ვერ მივაგენი, ვერ „ჩავავლე“.

იმ ამოცანების გახსენებას შევეცდები, სხვადასხვა ნაწარმოებზე მუშაობისას რომ გადავაწყდი…

>>>

გელა ჩქვანავა - ლექსები

ნიკოლოზობას გილოცავ ნიკო

ფანჯარასთან ვდგავარ და ჩემთვის

მთელი გულით

ნიკოლოზობას გილოცავ ნიკო ბუთხუზა ბიჭო

სკოლიდან დაბრუნებული კორპუსის ეზოში რომ შემოაბიჯებ

საკუთარი ბინის აივნისკენ ამოიხედავ

რადგანაც გშია

ნიკოლოზობას გილოცავ ნიკო…  >>>

ბაჩო ოდიშარია - "ქალთა სახეები თანამედროვე ქართულ კინოში"

„ამ სტატიაში შევეხები 2017 წლის სამ ქართულ ფილმს, რომლებიც ქალ რეჟისორებს ეკუთვნით და რომელთა მთავარი გმირებიც ქალები არიან. ეს ფილმებია – „დედე“, „საშიში დედა“ და „ჩემი ბედნიერი ოჯახი“. მე არ ვისაუბრებ ფორმაზე, ესთეტიკურ ნაწილზე, ტექნიკურ ასპექტებსა თუ სტილზე, მხოლოდ  იმ საკითხზე გავამახვილებ თქვენს ყურადღებას, თუ  ქალის როგორი პორტრეტები იკვეთება თანამედროვე ქართულ კინოში. 

>>>