ელექტროლიტი

ლევან ბრეგაძე - "გული - ტელესკოპი"

რუსეთის სოციალისტების მიერ ინიცირებულ ორ წამოწყებას – კერძო საკუთრების წინააღმდეგ მიმართულ ექსპერიმენტს და ათეისტური სახელმწიფოს დაარსების მცდელობას – ერთი ბედი ეწია: კრახით დამთავრდა. არადა, ორივე მაქსიმალურად იყო ხელშეწყობილი იდეოლოგიურად, პოლიტიკურად და ეკონომიკურად. ამჯერად მეორე, უღმერთო სახელმწიფოს შექმნის ექსპერიმენტი გვაინტერესებს, ე. წ. მებრძოლი ანუ აგრესიული ათეიზმით ზურგგამაგრებული, ვინაიდან ეს თემა – უღმერთოდ ცხოვრების მცდელობის კრახი – ერთი უმთავრესთაგანია ნაირა გელაშვილის ახალ რომანში, რომლის სათაურია „…ჩემი ჩიტი, ჩემი თოკი, ჩემი მდინარე…“. >>>

სიუზანა ჰანევილის ინტერვიუ მიშელ უელბეკთან

…ხანდახან უნდა მიატოვო ჰარმონია. ხანდახან სიმართლეც უნდა მიატოვო. ხანდახან, თუ ამას საჭიროება მოითხოვს, ექსცესსაც კი უნდა მიესალმო. წმინდა პავლესავით არ დავიწყე ქადაგება?

რას გულისხმობ?

“ახლა კი რჩება რწმენა, იმედი, სიყვარული – ეს სამი, ხოლო მათგან სიყვარულია უმეტესი”. ჩემი ვერსია ასეთი იქნებოდა: “ახლა რჩება სილამაზე, სიმართლე და სიმძაფრე, მაგრამ ამ სამიდან სიმძაფრეა უმეტესი”. >>>

ბადრი ჭოხონელიძე - "ძმა"

საბანში გახვეულ ვაჟას არათუ ძილი, თვალის დახუჭვაც ვერ მოეხერხებინა. ახლა, ამ წუთას ბიჭისთვის დედის ფასი არავინ იყო და არც მასზე საცოდავი, უმწეო ეგულებოდა ვინმე. დიდი ხნის წინანდელად ეჩვენებოდა თხუთმეტი წლის ბიჭს ეს შიში, რომელიც ხშირად, ძალიან ხშირად ეუფლებოდა, ვაითუ ნაშვილები ვარო, და მაშინაც არავინ, არავინ ებრალებოდა ისე (არც საკუთარი თავი), როგორც დედა, რომელიც ყველაფერ ცუდსა და გულის სატკენს შიშით უმალავდა შვილებს და, რა თქმა უნდა, ამის გამხელა, ამის გაგებინება ვაჟისათვის თვით დედის ტრაგედია იქნებოდა…  >>>

ნუგზარ ზაზანაშვილი - ლექსები

***

ვარსკვლავებით მოქარგული ცა…
ჭრი-ჭრი-ჭრი –
ჭრიჭინებს ჭრიჭინობელა პატარა…

არადა, ვარსკვლავები ჯოჯოხეთური
თერმობირთვული ოკეანეებია,
ჭრიჭინა კი მხეცია, მტაცებელი –
პეპლებს ჭამს…   >>>

ინტერვიუ პოეტთან და ეკოლოგთან

„ეს მავნე პრაქტიკა თუ არ დასრულდა, ჩვენს შვილებს სასუნთქი აღარ ექნებათ საერთოდ და აღარც არაფერი ექნებათ. თბილისი გახდება ყველაზე არაჯანსაღი საცხოვრებელი ქალაქი“ – 07:50

„ნამდვილი პოეზია არის მხოლოდ ის, რასაც იმ წამს რომელიღაცა ძლიერი შთაბეჭდილება წარმოშობს“ – 10:15

„…ძალიან ბევრია პოეტიც და პროზაიკოსიც, რომელიც სიღრმისეულად ვერ ფლობს ქართულ ენას…“ – 18:05

„ახლა, 25 წელი რომ დამოუკიდებლები ვართ, ეს რატომ არ გვაოცებს, ამდენი საუკუნის მონობის შემდეგ?!“ – 32:15

კითხულობს ავტორი

N-

ვერც ნიჭი გიშველის

ვერც Alma mater  –

შენ რომ გსურს ისეთ წიგნს

ვერსდროს დაწერ.

მანონ ბულისკერია - ლექსები

* * *

ხედავ?  ცხოვრება  დავამსგავსეთ  განსაცდელს!  ხმაში

სიფიცხე  ჩადგა  და  მზერაში  ეჭვი  ჩაშენდა! –

მეტყვი  და  ხელებს,  როგორც  აფრებს,  საშველად  გაშლი,

რომ  უმეგზურო  ამ  ცხოვრებას,  ჯერაც  არშემდგარს!

>>>

ირაკლი სამსონაძე - "წერილები მეგობარს"

წარმოიდგინე რუსთაველის თეატრის დიდი სცენა (ფანტასტიკური სივრცეა, იმ თეატრს ჰგავს, ბურატინომ რომ შეაღო ოქროს გასაღებით), წარმოიდგინე რომ ამ სცენაზე მხოლოდ ერთი, თეთრად შეფეთქილი ხე დგას დეკორაციად, იმწამსვე იგრძნობ მომავალი სპექტაკლის ატმოსფეროს, სევდასაც იგრძნობ, იმ სევდას, რის გარეშეც ადამიანი არ არსებობს; ანდა, დავაზუსტებ, სევდას, რომელიც გვეხმარება, ადამიანად ვიგრძნოთ თავი, ადამიანები რომ დავრჩეთ ამ აბორგებულ, რიგ შემთხვევაში აწყვეტილ, პირსისხლიან, ზნეცვლილ, გადაშლეგებულ სამყაროში… >>>

დავით ანდრიაძე - "სკულპტ-УРА!"

ერთი მოქანდაკე ცხოვრობდა თბილისში – მორის თალაკვაძე; დიდი ეშმაკის ფეხი ყოფილა. 1930-ში, თურმე, ისიც აწერდა ხელს АХРР-ის დეკლარაციას. ალბათ, სხვა, იმ ლამაზი ეპოქისათვის ტიპურ დეკლარაციებზეც აფიქსირებდა ფაქსიმილეს.

ჰუმორის გრძნობაც ჰქონია – 50-იან წლებში თაბაშირში შეუსრულებია სატირული კომპოზიციები: „ჩან-კაი-ში“, „ძია სემი და ბრიტანული ლომი“, „ტრუმენი“; ქალის ჩათქვირებული ტორსებიც იზიდავდა. თავისი თანამედროვე ქართველი მხატვრების, და საერთოდ, „კულტურის მუშაკების“ შარჟებით უფრო შემოგვირჩა ეს თალაკვაძე… >>> 

ნანა ქელეხიძე - ახალი ლექსები

***

ჩვეულებრივი მშენებლები ვართ.

კედლის შენების დიდოსტატები.

დახელოვნებული ხუროთმოძღვრები –

დაფიქრებაც კი არ გვჭირდება,

უყოყმანოდ ამოვქოლავთ ერთმანეთს შორის დარჩენილ სივრცეს.

ადამიანებს ერთად რა უნდათ? –

ადამიანი ერთია და ერთად დარჩება…

>>>

ბესო ხვედელიძე - "მკვდრების ქალაქი"

ცეკვის ანსამბლის ხელმძღვანელი სერგი ქალების მუსუსი იყო, თუმცა იმდენი გამჭრიახობა კი ჰქონდა, ვნებები მოეთოკა, ანსამბლის გოგონებისკენ სხვანაირად არ გაეხედა და იაფად არ გაეყიდა თავი. ეს ქორეოგრაფიის მაესტროს პირველი და უმთავრესი წესი იყო და ის ანსამბლის ხელმძღვანელ სერგის არასდროს დაერღვია. სამაგიეროდ, ანსამბლის ხელმძღვანელი სერგი მუდამ ხელგაშლილად აძლევდა თავს უფლებას, ანსამბლის წევრთა კეკლუც და მოშტერო დედიკოებთან გაება ძმაკაცური ხლართები და უცნაური საუბრებით ქორეოგრაფიასა და რელიგიაზე, იოგასა და ასტროლოგიაზე და კიდევ მრავალ სხვა წვრილმანზე უთავბოლოდ აერია მათთვის თავგზა… >>>

ზეიდი სმითი - ათი რჩევა, ორი მოთხრობა და ორი ინტერვიუ

მიზეზი, თუ რატომ გავამახვილე მათზე ყურადღება, ისაა, რომ გოგონები ზანტ მდინარეში უჩვეულო ქცევით გამოირჩევიან. დროის უმეტეს ნაწილს ხმელეთზე ატარებენ და ძირითადად ერთმანეთს ფოტოებს უღებენ ტელეფონებით. დებისათვის  ფოტოების გადაღება ის საქმიანობაა, რომელიც მათ დღეებს სისავსეს ანიჭებს, ისევე, როგორც ზანტი მდინარეავსებს ჩვენს დღეებს. ეს ცხოვრების აღრიცხვაა, და იმდენი ხანი გრძელდება, რამდენ ხანსაც თავად ცხოვრება. “ჩვენ შევდივართ და ვერ შევდივართ ერთ მდინარეში. ჩვენ ვართ და არც ვართ.”  ასე თქვა ჰერაკლიტემ, და ასე თქვეს დებმაც, როცა პოზიორობდნენ და  ფოტოებს იღებდნენ, ცხოვრების დინებას აღბეჭდავდნენ და საკუთარ თავს წამით ჩარჩოში სვამდნენ, რადგან ისინი არიან და არც არიან. >>>

ანდრო ბუაჩიძე - "სამი პოეტი"

ერთმა მოაზროვნემ თქვა, რომ თანამედროვე პოეტები უჩვეულო მოვლენებზე უჩვეულო მხატვრული ენით საუბრობენო. სოსო მეშველიანის მხატვრული ენაც უჩვეულოა და ეს უჩვეულობა სხვათა უჩვეულობას არ ჰგავს. მისი ეპიგრაფები ერთმანეთისგან სრულიად განსხვავებულ ავტორთა წრეს შემოწერენ. აქ არის მიგელ დე უნამუნო, ვარლამ შალამოვი, ბესიკ ხარანაული, ლეონტი მროველი, აკაკი წერეთელი, ლუკას სახარება, გალაკტიონი, ტომას მური, ეკლესიასტე, რობერტ ბერნსი, ჰერმან ჰესე, შარლოტა ბრონტე და სხვ. …  >>>