ელექტროლიტი

ანდრო ბუაჩიძე - ტრამვაი, სახელად „წარსული“

ოთხნი ვიყავით,  ჰო,  ოთხნი, ერთი  გოგონაც გვახლდა, ფრანკფურტში კალმოსნების საერთო ჯგუფს რომ გამოვეყავით და გერმანიის სხვა ქალაქებისკენ გავუტიეთ. ფრანკფურტი საერთაშორისო შეხვედრებისა და გამოფენების მეგაპოლისია და იქ იმართებოდა ქართული წიგნის გამოფენა. სხვა ქალაქებისკენ გავუტიეთ …  მანამდე ერთ მაღალსართულიან სასტუმროში ვცხოვრობდით და მხოლოდ ვესტიბიულში ვხვდებოდით ერთმანეთს. უცნაური განცდა მქონდა: ის ადამიანები, ვისაც ვიცნობდი, აქ ერთად შეგროვილიყვნენ და ეს ერთად თავმოყრა უჩვეულო გრძნობას აღმიძრავდა.  >>>

ილია ჭანტურია - გემი დავლანდე

ვისაც უმგზავრია ამ ახალის ტრანსპორტით, რომელსაც მატარებლის სახელით მოიხმობენ და რომელიც არაა პატარა ხანი, რაც შემოსულა ჩვენში, მაგრამ იტყვიან გლეხ-კაცისთვის მხოლოდ ახლა გახდა მისით მგზავრობა შესაძლებელიო, დამერწმუნება და უარს არ მეტყვის, რომე ეს საათები არის მეტად დამღლელი და დამქანცველი და ზოგიერთისთვის კიდევ თავის ამტკივებელიც, რადგანაც ადამიანის სხეულს უჭირს სულ ზევით-ქვევით ჯაყ-ჯაყი და თან ერთ ადგილზედ საათობით ყოფნა, განსაკუთრებით კი ჩვენს მგზავრობაზედ, სადაც აპრილის მიწურულია და სიცხე კი ძალიანაც წვება ვაგონში და ჩახუთულობა კიდევ მხარს უბამს და არიან აქვე გაწოლილები.

იქნებ მარაო გაიქნიოს სიცხისგან შეწუხებულმა მგზავრმა, იქნება და ცივი ლაღიძის წყალი მოსვას, კოჭლი პრავადნიკისგან მორთმეული, მაგრამ ეს ვაგონი არაა ის ვაგონი, იმნაირი ხალხი რო დადის, ეს ვაგონი არის უბრალო ვაგონი, გავსებული უბრალო ხალხითა და არაუბრალო და საოცარი ამბებით, რომლებსაც სხვა რაღა დარჩენიათ და დაბორიალობენ ამ ოთხ კედელშიდ გამომწყვდეულნი, თან დაყვებიან მგზავრებს და დროს როგორც კი იხელთებენ, ხელათ გაამხელენ საკუთარ თავებს, სხვა რაღა დარჩენიათ, ამბავი იმისაა, რომე გაიმხილოს, ამბავი მარტოდ ბოდიალის არაა. >>>

ქეთი ჯოლბორდი - ლექსები

როცა მომავლის მძვინვარება ჩაიძირება ილუზიებში,

ხმის სიყვარულის,

სიტყვების სიყვარულის მიუხედავად,

შენ არაფერი არ მკითხო,

რადგან სიფერმკრთალე უკეთ იმეტყველებს, რომ ვერსაითკენ ვერ

ვიცვალე მხარი ზამთრისთვის,

და უფრო გაფიქრებდეს

პასუხი კითხვაზე – რატომ. >>>

ულრიკე ალმუტ ზანდიგი - ლექსები

დასაწყისში არავინ დგას.

დასაწყისში ვიწექი მე და ვჩხაოდი.

დასასრულს ვდუმვარ და თეთრად ნაწერ

სიტყვების კრებულს მივითრევ კვალში.

ზედ რა წერია? თავსა და ბოლოს

ერთი ასო ამთავრებს, თქვენ კი,

თქვენ მწოლარეთ ჩაგესმით

ჩემი ამბის საწყისი : მე მდინარე ვარ,

შესართავს რომ ჰპოვებს სხვა წყალთან,

რაც თავის წილად სხვას უერთდება. >>>

ირაკლი სამსონაძე - ნუციკოდან ნუციკომდე

სელის თეთრი პერანგი აცვია; ახლოსაა, მაგრამ რომელიღაც სიშორიდან მიცქერს; მე მიცქერს, მაგრამ ეს მისთვის სულერთია და ლაჰიმას ხმა, როგორც ქარისგან დარწეული ხის ხმა უდაბურ სახლთან:

– ცეფერ, – ვეუბნები ქმარს, -ცეფერ, შემოდი ჩემში სიყვარულით, ის დღეები მაქვს, როცა უნდა გაგვიმართლოს! მიღიმის, თვალებს მიკოცნის, ყურის ბიბილოზე ტკბილად მკბენს, ცეფერის სუნთქვა ყურთან, ცეფერის კბილების ნაზი სიბასრე ბიბილოზე, ცეფერის ხაოიანი ენა ჩემს ყურში ჟრუანტელებს მოაჭენებს, ოხშივარის ჟრუანტელები ყურიდან კერტებზე, ტვინში, შუაში – ვმწიფდები, ყელს მიკოცნის, მიკოცნის მკერდს და ჩემი ხელები ცეფერის თავზე, ცეფერის თმებში შეცურებული ჩემი თითები, ის მკერდს მიკოცნის, მერე მშორდება, პერანგს იხდის, შიშვლდება და ვხედავ – ცეფერი მზადაა, მაშიშვლებს, მხარზე მკბენს, მეც მზად ვარ, რადგან იქ, შუაში, სიმწიფე წვენით დამენამა და ვკოცნი ცეფერს, – სადაც მისი სხეულის სიშიშვლეს ვიხელთებ, ყველგან ვკოცნი ცეფერს, ცეფერის ტუჩები ჩემს ტუჩებზე, ცეფერის ენას ჩემს ენაზე ცეფერის ნერწყვის გემო მოაქვს, ფეხებს ვშლი, ცეფერის ხელი ჩემს ბოქვენზე, ცეფერის თითი იქ, – შუაში, სადაც მწიფე და წვნიანი ვარ და – ოჰ, – ამოდის ჩემი წიაღიდან, – ოჰ!  >>>

შოთა იათაშვილი - რუსული პოეზიიდან

მდინარე წყალს არაკრაკებს,

მთათა ჩრდილი წვება ველზე,

ქრება შუქი, და ჩიტები

სიზმარ-სიზმარ დაფრინავენ.

შავულვაშა მეეზოვე

კი კართან დგას მთელი ღამე,

და ბინძური ხელით ბინძურ

ქუდქვეშ ბინძურ კეფას იფხანს.  >>>

ლუკა ხატიაშვილი - ასოთხმოცი მარგალიტი

ერთ დღეს ლარისა ბინაში შევიდა და ძალა აღარ ეყო საწოლამდე მიეღწია.

ლარისა რომანტიკოსი არ იყო, მაგრამ იცოდა, რომ რომანტიკოსები ადამიანისა და ბუნების კავშირზე ბევრს ბოდიალობდნენ. ამიტომ გატყდა და გადაწყვიტა ისევ რომანტიზმით გაეპრავებინა ის, რომ დედაბუნებამ მის ჩუმ ოხვრას სეტყვით უპასუხა.

როგორც თვითონ ამბობდა, ეს პატარა, ცარიელი ბინა თავისდროზე იმიტომ არ გაყიდა რომ ხანდახან განმარტოება და სიმშვიდე სჭირდებოდა. მე კი ვიტყოდი ამ ბინას იმიტომ არ ყიდდა, რომ საკუთარ სახლში სიმშვიდე ძალიან აკლდა-მეთქი. ამ ორის გარდა მესამე ახსნაცაა: >>>

ბაჩო ოდიშარია - მიქელანჯელო ანტონიონის ფერთა აფეთქება და მისტიური სილამაზე

29 სექტემბერს მიქელანჯელო ანტონიონი 119 წლის გახდებოდად, რაც საკმარისი მიზეზია იმისათვის, რომ დიდოსტატის მოსაგონარი, მისი ყველაზე ენიგმატური და ატმოსფერული ფილმის გახსენებით დავიწყოთ. საუბარი რასაკვირველია მაქვს რეჟისორის კლასიკურ ნაწარმოებზე, „წითელ უდაბნოზე“, სურათზე, რომლის ვიზუალური სილამაზეც თანაბრად არის ხელოვნური და ამასთან ბუნებრივი. მართალია ამ ფილმზე ანდრეი ტარკოვსკი თვლიდა, რომ ზედმეტი ყურადღება ეთმობოდა ესთეტურ ნაწილს და უკუგდებული იყო ისტორია, თუმცა თავს მივცემ უფლებას, რომგანსხვავებული პერსპექტივა შემოგთავაზოთ. >>>