ელექტროლიტი

ვახტანგ კომახიძე - უკანასკნელი ვახშამი პრეზიდენტთან

უკვე შუაღამე იყო, როცა ტყისპირა სოფელში კანონიერ პრეზიდენტთან და პრემიერმინისტრთან ერთად ახალ თავშესაფარს მივადექით. მასპინძელი შესასვლელში გველოდებოდა, რომელმაც პრეზიდენტის დანახვაზე მეგრულად, თითქმის ჩურჩულით და გულწრფელი აღტაცებით სიხარულის გამოხატვა სცადა, მაშინვე ომერ ჩქოტუამ  იგი მეგრულადვე გააჩუმა. ომერ ჩქოტუა და მისი ძმა ჩვენი მეგზურები იყვნენ. თუმცა, არა მხოლოდ მეგზურები…

სამოქალაქო ომის ბოლო დღეებში კანონიერი პრეზიდენტი და პრემიერმინისტრი მათთან შემორჩენილ თხუთმეტიოდე დაცვის წევრთან ერთად სამთავრობო ჯარებმა თითქმის ალყაში მოგვაქციეს და ამ ალყას ყოველდღიურად ავიწროებდნენ. ჩვენ პრეზიდენტი სოფლიდან სოფელში გადაგვყავდა და მისი გადარჩენის გზებს ვეძებდით. სწორედ ძმები ჩქოტუები იყვნენ ის ადამიანები, რომლებიც წინასწარ არჩევდნენ სანდო ოჯახებს და უსაფრთხო გადაადგილების მარშრუტს. ვცდილობდით, თან ბევრი ბარგი არ გვქონოდა, მაგრამ პრეზიდენტის და პრემიერმინისტრის ჩანთებთან ერთად იარაღის და საბრძოლო მასალის გარკვეული მარაგის ტარებაც გვიხდებოდა. >>>

ანდრო ბუაჩიძე - ახალი ლექსები

სიტყვებს დავეძებ, სულ უბრალო სიტყვებს დავეძებ,

რომლებიც სადღაც გამირბიან, იმალებიან,

ან მთვარის შუქზე შუაღამით, ან ალიონზე,

როცა თითქოს ტანჯვით თენდება, ნაწვიმარია.

-„ჩვენ აქა ვართ“, – მხოლოდ ამას გეუბნებიან

ეს ქუჩები, შავად მბზინავი, და გაფხიზლებენ,

მე კი დავეძებ, სულ უბრალო სიტყვებს დავეძებ,

სულ უბრალოს – „პური“, „სიკვდილი“, „მიწა“, >>>

კიტა ცხომარია - ლექსები

ყოველი დაკარგულობა
კარია რომ შეაღო,
და მაშინ, როცა კვლავ დააკაკუნეს
და კვლავ დამხვდა არავინ, რა მექნა?
– ეს არყოფნა შემოვუშვი.
ტრამალს რომ თუგინდ მთელი ქალაქი
დააშენო, მაინც ტრამალი იქნება
და ტრამვაის ხალხით სავსე ხაზები
წავლენ არსაით,
ტრაილერები დატვირთულები არ არიან
და ძარათი გადააქვთ ყოფის ეს არარა.
არასდროს მიგრძვნია ასე ძლიერ,
იმ სიტყვების აზრი, მამამ სიკვდილისას
რომ არ მითხრა, მამას კი >>>

გიორგი ჩუთლაშვილი - ლექსები

მე ვყვებოდი ამბავს ადამიანზე,
რომელიც თოკის კიბეზე ადიოდა
და ტანს იყრიდა…
ტანს იყრიდა და ძირს
სიტყვებს ყრიდა ქვებივით,
პურის ნამცეცებივით
და, როცა თვალებს
ძირს ხრიდა
ამბობდა –  ამინ …

მე ვყვებოდი ამბავს ადამიანზე,
რომელიც თოკის კიბეზე ადიოდა,
მაგრამ, არავინ იცის:
სად?
რატომ?
რისთვის? >>>

აშუგ ალესკერი - 200 წელი დაბადებიდან

აშუგ ალესკერი აზერბაიჯანული პოეზიის მწვერვალთაგანია. მისი სიცოცხლე საუკუნეზე დიდხანს გაგრძელდა და თამამად შეიძლება ითქვას, ეს იყო, როგორც  ხანგრძლივი ცხოვრება, ასევე პოეზიის გრძელი დღე. დღე, რომლის განმავლობაშიც არაერთი პოეტური მარგალიტი შეემატა აზერბაიჯანულ ლიტერატურას.

წელს ალესკერს დაბადებიდან 200 წელი უსრულდება. იგი 1821 წლის 21 მარტს დაიბადა გოქჩის მხარის (დღევანდელი სომხეთი) სოფელ აღქილსაში და ზუსტად 105 წლის შემდეგ გამოესალმა წუთისოფელს. 105 წელი გასწვდა მრავალ სათქმელსა და საფიქრალს, მრავალ გზასა და ასავალ-დასავალს. პოეტმა ისე გალია ეს ხანგრძლივი ცხოვრება, რომ ისევე როგრორც აზერბაიჯანელი ხალხის სიბრძნის სიმბოლოდ ქცეულ სულიერ მამას — დედე ქურგუდს, (მამა ქორგუდი) მასაც დედე ალესკერს უწოდებენ. ეს კი თურქულ სამყაროში უდიდესი პატივია პიროვნულ პატივმიგებათა შორის.  >>>

ნატა ბუტკოვსკა - ორი მოთხრობა

მიყვარს საავადმყოფოები. არ ვიცნობ ადამიანს, ვისაც საავადმყოფოები უყვარს. ისინი ვერ იტანენ თეთრ კედლებს, წამლების მძაფრ სუნსა და ავადმყოფებს, მე კი ისე მომწონს ეს ყველაფერი… თითქოს იდეალური ადგილია დასამშვიდებლად და ალბათ ამიტომაც აშინებთ აქაურობა. ხალხს ხმაური და ქაოსი უყვარს. საავადმყოფო კი ისეთი სრულყოფილად მშვიდია… მივდივარ, მისაღებში ვჯდები, თითქოს ვიღაცას ველოდები და ვზივარ ასე. მნახველები მიდიან და მოდიან, ექთნები დაკაკუნობენ და ბევრს საუბრობენ, ექიმები აქეთ- იქით დარბიან, მე კი გაუნძრევლად ვზივარ და ყველაფერს ვაკვირდები. ხანდახან უცხო მომაკვდავი ადამიანების პალატებშიც ვიპარები ხოლმე, ვზივარ ჩაძინებული ადამიანების საწოლების წინ და ვაკვირდები მათ მილებს, ნემსებს, წვეთოვანებს და უამრავ რამეს, რაც პალატებშია. ვაკვირდები მძინარე ადამიანებს, ვუსმენ მათ მძიმე სუნთქვას და როგორც კი ამოძრავდებიან, მაშინვე გავდივარ.  >>>

ბოკო ჭიღლაძე - ლექსები

ქალას ძვლებში მოქცეულ ნეირონთა გროვაში

წყდება აქაურიც და იქაურიცო,

და ეს ფრაზა მთელი მსოფლიოს დარდს იტევს,

შეუცვლელობის ტკივილს,

გარდასხვაფერების შეუძლებლობას,

ჩანაცვლების ამაოებას,

როცა პარკში მოსიარულე წყვილს ჩაუვლი,

სასაუბრო თემას დაუწუნებ, >>>

გიორგი ბალახაშვილი - ლექსები

ადრე თუ გვიან, დამიჯერე, სიტყვაზე მენდე,
წამოიჩოქებს გაჭირვების აქლემი კართან…
ასე იქნება სახვალიოდ, ასეა დღემდე,
გუშინაც ასე ჩამოეშვა წითელი ფარდა
და მერე კვამლით ამოივსო მთელი ფოიე,
მთელი ფოიე ამოივსო მერე ყაყანით,
იყო ერთგვარი ქაოსი და ეიფორია,
ფეხზე ძლივს იდგა ერთი კაპელდინერთაგანი,
მოხუცი კაცი… ოცდაათი წელი თეატრში
დგას ასე დინჯად, მომლოდინედ, ხანდახან უბრად,
რიგსა და სექტორს ერთი ხელის მოსმით შეარჩევს,
იქვე, გულწრფელად გაუღიმებს თეატრის სტუმრებს,
მიხურავს კარს და სანამ მოვა რიგით პირველი
ანტრაქტი, მანამ რეკვიზიტორს ესაუბრება,
თუ მარტო არის, განა რაა გასაკვირველი,
ამ დროს თავისთვის წაიმღერებს: ეს ალუბლები >>>

ბაჩო ოდიშარია - ორსონ უელსის და ფრანც კაფკას ზმანებების კოლაბორაცია

ექვს მაისს, მსოფლიო კინემატოგრაფის კოლოსალური ფიგურა, ორსონ უელსი დაიბადა, ვუნდერკინდი, რომელმაც 25 წლის ასაკში გადაიღო მონუმენტური ნაწარმოები, „მოქალაქე კეინი“, რომელზეც დღემდე არ წყდება დისკუსია სინეფილურ საზოგადოებაში, არის თუ არა ის ყველა დროის საუკეთესო ფილმი. თუმცა დღეს, უელსის ნაკლებ ცნობილ და ვფიქრობ, ჯეროვნად არ დაფასებულ ფილმზე, „პროცესზე“ მსურს ვისაუბრო, რომელიც ფრანც კაფკას ამავე სახელწოდების რომანის ადაპტაცია გახლავთ. ფილმის სიუჟტი ახალგაზრდა იოზეფ ქეის ირგვლივ ვითარდება, რომელსაც მოულოდნელად საკუთარ საძინებელში წაუყენებენ ბრალს დანაშულში, რომლის შინაარსიც როგორც მაყურებლისთვის, ისე პერსონაჟისთ ვის, უცნობი რჩება.  >>>

ბაჩო ოდიშარია - სატიაჯიტ რეი და განსხვავებული ინდური კინო

ინდური კინო მასობრივად ჩვენში მაინც ბოლივუდთან, მიუზიკლის ჟანრთან და მსუბუქ, გასართობ ნამუშევრებთან ასოცირდება. თუმცა რასაკვირველია ინდურ კინოს განსაკუთრებული ავტორები ყავს, რომლებმაც მსოფლიო კინოს ფონდში არაერთი გენიალური ნაწარმოები შეიტანეს. დღეს ინდური და მსოფლიო კინოს გრანდიოზულ ფიგურაზე, სატიაჯიტ რეისა და მის შედევრზე, ერთ-ერთ ყველაზე ჰუმანურ და სუფთა ფილმზე მინდა ვისაუბრო, რაც ცელულოიდზე აღბეჭდილა. მართალია გეოგრაფიულად სურათი ინდოეთს ეკუთვნის, თუმცა მისი ისტორია გლობალურია და ნებისმიერ კონტინენტზე რეზონანსული ხდება. თუ ასოციაციურად ბოლივუდის ნაწარმისკენ წახვედით, უკან უნდა მოგაბრუნოთ, რადგან სურათი ზურგით დგას თავის ქვეყნის ფერად არქიტექტურასთან, თვალწარმტაც დეკორთან, ლამაზ სამოსთან და მზერა სოციალური რეალიზმისკენ აქვს მიპყრობილი. >>>