ელექტროლიტი

თამარ მამარდაშვილი - 1904

ეგეთ ამინდს დღეს როა უამინდობა ჰქვია, მარა მე მაინც მაგრად მისწორდება მუქნაცრისფრად ჩამობნელებული ყველაფერი, არც წვიმა, არც მზე და რაღაც უცნაური გაურკვევლობა ქალაქში. ბებიაჩემის სატოლმედ შემოდგმულმა კომბოსტოს სუნმა ისე შემაწუხა, ვიფიქრე,დღეს არც ლექცია მაქვს, არაფერი და კახუჩასთან გავალ, ერთი კვირაა მიბარებს ბიძამისის ჩამოტანილი შოტლანდიური ვისკის გასასინჯად. მეტრომდე ფეხით გავლა გადავწყვიტე. მაგრად მიყვარს ამ ერთი და იმავე ქუჩების ფეხით ტკეპნა, ჩემი კილომეტრიანი ნაბიჯების გამო სეირნობა არა და ფიტნესი უფრო გამომდის, მარა ნიჩევო, ფლეილისტი ახალი შევსებული მქონდა, გამოვარჩიე ახლართული ყურსასმენის თავი-ბოლო და გავეშვი.

სამი სიმღერა გზა მექნებოდა გავლილი, ვარაზისხევის კუთხეში  ნატა გელაძე რომ შემეფეთა უცებ. უხერხულად გადავკოცნეთ ერთმანეთი, ,,რავი შენ? -მეც ” დიალოგი ჩავამთავრეთ და დავიშალეთ. მარა მე ხო გამახსენდა ყველაფერი  მივიწყებული და მიხურდავებული?! უნივერსიტეტის პირველივე დღეს დავმეგობრდით, ერთ ჯგუფში ვიყავით, ამ ჩემს ,,შოთა ნამორაძე’’ ძმაკაცებს მაშინ არც კი ვიცნობდი და მე და ნატა სულ ერთად ვმოძრაობდით.  პირველი სემესტრის მერე ისეთი ჩაბრატებულები გახლდით, ტრუსიკის მეგობრები მიმიქარავს. ყველაფერს ვუყვებოდი, ისიც კი იცოდა ვისთან როდის ვიწექი, რა ინტენსივობით, თვითონაც მიყვებოდა იმ ბანკირ გეგი პატარიძესთან რომ იჩხუბებდა და ნერვიულობდა. >>>

ნენე გიორგაძე - ციკლიდან „სურათები ქაღალდის ჩარჩოში“

ხალხმრავალ ტროტუარზე, როგორც მოულოდნელი

ინტიმური აქსესუარი – ქალის ბიკინი ან ტანგა –

შავი მაქმანებიანი კოვიდ-პირბადე ეგდო,

ვიღაცის ფაქიზი ხელით შეკერილი, უნატიფესი არშიებით

გაწყობილი, ნამდვილი მისწრება სტილის მოყვარულთათვის.

ვისი უნდა ყოფილიყო ასეთი სილამაზე… ალბათ იმის,

ვინც მტკივნეულად განიცდის სახის დაფარვას,

თავის გრძნობებზე ღიად არტიკულირებს და პანდემიის >>>

დევიდ აივზი - ვარიაციები ტროცკის სიკვდილზე

პერსონაჟები:

ტროცკი

ქალბატონი ტროცკი

რამონი

მექსიკა, კოიოკანი. ტროცკის კაბინეტი.   წიგნებითა  და ფურცლებით  სავსე მაგიდა.  კედელზე: სარკე.  მარცხნივ  კარი.  ფანჯრიდან   აყვავებული ტროპიკული მცენარეების  ტოტებსაც შეგვიძლია მოვკრათ თვალი.  კედლის მოგრძო  კალენდრის მიხედვით- 1940 წლის 21 აგვისტოა.

განათება   მაგიდასთან მყოფ    განრისხებულ ტროცკის ეცემა, რომელიც  რაღაცას წერს.  ბუჩქივით  თმა და თხასავით წვერი აქვს.  უკეთია  პატარა  სათვალე. აცვია მუქი ფერის   კოსტუმი.     უკნიდან,   თავში  გარჭობილი წერაყინის ტარი  ჩანს.

პირველი ვარიაცია

ტროცკი ( წერის პროცესში): ,,  პროლეტარიატი  მართალია!  უფრო  სწორად, ყოველთვის მართალი უნდა იყოს. რაც შეეხება, პროლეტარულ რევოლუციას, ის უნდა გაგრძელდეს, მე ვიტყოდი, სამუდამოდ! >>>

ბესო ხვედელიძე - კაკლის მაშო

მაშო რომ აყვანილი იყო, მთელმა კაკლიანმა იცოდა.

შავლაყაძეების უშვილო ოჯახის თავიკაცმა ივანე შავლაყაძემ, მანეთობისას, ქალაქიდან სოფლად სულ რაღაც რამდენიმე დღის მაშო ამოიყვანა და წყაროსთავზე შეყრილ თანასოფლელებთან შეჩერდა.

– ვაიმე!!.. შენია მაგ ბავშვი, ივანე?.. – გულზე მიკრული თოთობავშვიანი ქმრის დანახვაზე ძალიან დაიბნა ელენა. >>>

ირინა ტაბაღუა - ნეტავ კაცი თუ იარსებებს სულ?!

სულაც არ ყოფილა ძნელი,

კიბის საფეხურს კუდუსუნით ჩამოუჯდე,

ცოტა ხომ უნდა გაიბრუშო ძვალი,

რა საჭიროა ყოველ სირბილეში ტრაკის ჩარგვა?!

მუხლით იდაყვი დაიკავო,

პეშვით – ლოყა,

ქუსლმოღრენცილი ქოშისკენ გააქციო დახრილი თვალი,

ბარხატის მაქმანში ჩარჭობილი კატის სრიალა ბეწვი,

ოდნავ ნიავზე რომ ფრთხის ჩემსავით… >>>

გიო ლომიძე - ახალი ლექსები

ჩემი სისხამი სიტყვა

პლასტილინივით  ეწებება პირველობას,

ბავშვის თითებში მოქცეული

გამოძერწვის მიამიტური შედეგია,

რაც სულაც არ ნიშნავს მასზე წაპოტინებულის გადარჩენას,

არც მასში ჩაბუდებული უძრაობაა

გაკვირვების წინაპირობა.

ეს უფრო დილის გამამხნევებელ ვარჯიშს გავს,

აერობიკაში დაბანდებულ ცხოვრების ჯანსაღ წესს, >>>

ანდრო ბუაჩიძე - ბიუსტი

იმ ბიუსტის გამაოგნებელ შთაბეჭდილებას ტუჩების კიდეებში ჩაფენილი ცინიკური ღიმილი ქმნიდა. ეს მაინც ღიმილი იყო, ოღონდ ოდნავი, ძლივსშესამჩნევი. ბელადის მედიდური, გაბრწყინებული სახე შიგნიდან იყო განათებული. ეს ოდნავი ნათება მთელ სახეს გადაჰფენოდა, ტუჩის კუთხეებში კი უფრო მკაფიოდ ჩანდა. ეს იყო ცინიკური, მწარე, დამცინავი ღიმილი. გაღიმება ისეთი ძლივსშესამჩნევი იყო, შეიძლება გეფიქრა, ხომ არ მეჩვენებაო და, ხელახლა თუ დააკვირდებოდი ვეება, მასიურ თვალებგამოციებულ ბიუსტს, ეჭვი საბოლოოდ გაგიქარწყლდებოდა – ბელადი იღიმებოდა. ღიმილი ტუჩის კუთხეებიდან ამოდიოდა და ეს მით უფრო საკვირველი იყო, რომ ამ ტუჩებს სქელი ულვაში სანახევროდ ფარავდა. მოქანდაკის ოსტატობას ღიმილის სწორედ ეს ძლივსშესამჩნეობა ამჟღავნებდა. იღიმებოდა, დიახ, ნამდვილად იღიმებოდა და ღიმილში შემზარაობა გამოსჭვიოდა. ბიუსტი პირველად სოფელ დიდებაში შევნიშნე. სამოცდაათიანი წლები იყო და სტალინის ქანდაკებები კარგახნის აკრეფილი გახლდათ. >>>

მარინა ბუზუკაშვილი - მარტივის სიდიადე

23 ივნისს რეზო გაბრიაძეს 85 წელი შეუსრულდა. ამ იუბილეს ვერ მოესწრო. თუმცა, ბედისწერამ ეს განაცდური ამაღლება დღეს მთაწმინდაზე მარადიული ამაღლებით გაუქვითა.

სიმაღლე და აღმაფრენა მისი შემოქმედებითი ბედისწერა იყო, მისი სააქაო სამყარო. პროფესიონალი პილოტი და მოხალისე თვითნასწავლი მფრინავები; საერთაშორისო ავიალაინერი, პერიფერიული პეპელა-ვერტმფრენი, კუსტარული ცათმფრენი. ასაფრენი საწვავი – სიყვარული (რუსთაველით შთაგონებული – სიყვა­რული აღგვამაღლებსო). აღმაფრენის ფორმულა – მეცნიერებით განმტკიცებული (mc2  თავისი პლიუს-მინუსებით). ჰოდა, ამ ფონზე აღმაფრენას მართლაც რაღა შეაჩერებდა (– ხომ გითხარი, გაფრინდებიან-თქო, შე გალსტუკიანო!)! და მთელი ეს აეროდინამიკა განგების ძალით სწორედ ამაღლება დღით დაგვირგვინდა! >>>

ბაჩო ოდიშარია - იუმორი, როგორც ბრძოლის იარაღი

23 ივნისს, ლეგენდარული ამერიკელი რეჟისორი, ბობ ფოსი, 94 წლის შესრულდებოდა. ფოსის ძალიან დიდი კონტრიბუცია აქვს შეტანილი, როგორც კინემატოგრაფში, ისე ქორეოგრაფიაში, მუსიკალური რიტმის და სხეულის ეკვილიბრისტიკის ახალი სტანდარტების დანერგვაში. თუმცა დღეს მინდა მისი ფილმოგრაფიის ყველაზე განსხვავებული წარმომადგენელი გავიხსენო, ერთ-ერთი საუკეთესო ბიოგრაფიული ფილმი, სახელწოდებით „ლენი“.

ბობ ფოსი ჟანრული კინოთი გაიცნო ფართო აუდიტორიამ, გამოკვეთილად ქორეოგრაფული და ფერადი მიუზიკლებით („კაბარე“, „ტკბილი ჩერითი“, „მთელი ეს დავიდარაბა“), რომლებიც პოლიტიკური და სოციალური მესიჯებით იყო დატვირთული. >>>

ბაჩო ოდიშარია - ხუთი საუკეთესო მიუზიკლი კინემატოგრაფში

ჟანრულ კინოში, მიუზიკლებს განსაკუთრებული ადგილი უჭირავს ჩემს გულში. 23 ივნისს კინომიუზიკლების ალბათ ყველაზე გამორჩეული ფიგურის, ბობ ფოსის იუბილე გახლდათ, ამიტომ ეს გარემოება საკმარისი მიზეზი აღმოჩნდა იმისათვის, რომ მიუზიკლის ჟნრის საუკეთესო წარმომადგენელი სურათების ტოპ ხუთეული შემედგინა.

  1. Swing Time / სვინგის დროება

რეჟისორ ჯორჯ სტივენსის ფილმი ალბათ ყველაზე დიდი გავლენის მქონეა ამ ჟანრულ მიმდონარეობაში, რადგან ითავსებს საცეკვაო და სასიმღერო ნომრების იდეალურ სინთეზს. >>>