ელექტროლიტი

ბათუ დანელია - „ორი დახუჭობანა“ და სხვა ლექსები

მოხუცი პოეტი ახალბედებს

ჯერ ადრეა – ასე ადრე არმინდარომ
ვიყო ყველა მოგონების კარ-მიდამო.
არ მინდა რომ, ხელისგულზე სატარებელს,
გადასაგდებ რამერუმეს მადარებდეთ.
მართლა ვინმეს დასაჩაგრი კიარვარდა…
ჯერაც ძალმიძს ორთაბრძოლა იანვართან…
დარდიც არ მაქვს ყულფების და სატევრების –
მე ხომ ლექსებს ვაბაღებდი, ვატევრებდი!
მე ხომ კალმის და სტრიქონის ორიდანა
როგორ მფლეთდა, დაგანახეთ შორიდანაც!
ახლოდანაც შემიძლია დაგანახოთ,
ქაღალდის კორდს როგორ ვეძებ საბალახოდ!
და რომ ჩემთან საჭიდაოდ იქონებით,
ჯერ ფრთებივით მოიქნიეთ სტრიქონები!.. >>>

ირაკლი სამსონაძე - „ტრულაილას ფული რად უნდა“

ალექსანდრეს ბაღში ნაბიჯი – ჩემი, ნაბიჯი-ჩემი, სკამი, სკამზე. მოღრუბლული დღე. ჟინჟლი. წითელი ხრეში, მაღალი ნაძვები, ლეონიძის ძეგლი ზურგიდან, მე-სკამზე. ახლა -სად? არ ვიცი. მოძრაობა სჯობს. საით? „არიოლ-რეშკას“ ავაგდებ, „არიოლი“ მშრალი ხიდი იყოს, „რეშკა“ კოლმეურნეობის მოედანი. ხურდა? მაქვს. რკინის ორლარიანი და ათლარიანიც. დღეს-ხვალ ჯამაგირი დამერიცხება. ჯამაგირიდან ჯამაგირამდე ათლარიანი მომყვა. და ორლარიანიც. კარგია. იქნებ კაფეში? ფინჯანი ყავა და იქ მოვიპარო რამე. არა, კაფეში მეშინია. რატომ? არ ვიცი, მაგრამ კაფეში მეშინია.  >>>

ინტერვიუ ლია სტურუასთან


„სიტყვასთან პოეტს ისეთი ურთიერთობა აქვს, როგორიც ადამიანთან, იმიტომ, რომ სიტყვები ცოცხლებივითაა, თუ შენ რაღაცას წერ, შეგიძლია და გინდა წერო, ისინი არიან ცოცხალი ადამიანებივით, მათ ან უყვართ ერთმანეთი, ან სძულთ. ან ეგუებიან იძულებით, ან პირიქით… აი, ის მუხტი, ორ ადამიანს შორის რომ გაირბენს და შეუყვარდებათ ერთმანეთი, აი, ის მუხტი დარბის სიტყვებს შორისაც და ეს ყველაფერი თუ იცი, სიტყვასთან თუ მეგობრობ, გამოგივა…“

კითხულობს ავტორი

“… თვალით კი მოერგები, ღვიძლით ვერა,

ვერც ეროვნული პილპილით,

მითუმეტეს, ღუმელიდან ამოსული ნაცრით,

რომლის სავალდებულო პროგრამაში

პათოსი არ შედის

აბა, რაზე დგას კლდოვანი მკერდი?…”>>> 

გიორგი ლობჟანიძე - საფესტივალო შთაბეჭდილებები

… კიდევ უფრო მეტად მაბნევდა ის გარემოება, რომ ფესტივალი  – „საავტორო კითხვის თვე“ აღმოსავლეთ ევროპის ოთხ ქვეყანას – ჩეხეთს, სლოვაკეთს, პოლონეთსა და უკრაინას – მოიცავდა და წარმოუდგენლად მეჩვენებოდა თუნდაც მგზავრობის მთელი მარშრუტი ისე უხარვეზოდ დაეგეგმათ, რომ სადმე რაიმე შარს არ გადავყროდი. არადა, უარის თქმა უკვე აღარაფრით გამომივიდოდა: თბილისში ფესტივალის დაწყებამდე რამდენიმე თვით ადრე იმყოფებოდნენ მენეჯერი რენატა ობადალკოვა და ფოტოგრაფი დავიდ კონეჩნი, სათანადო ხელშეკრულებებზე ხელი მომაწერინეს და  საქართველოს ,,მწერალთა სახლში“ მშვენიერი ფოტოებიც გადამიღეს >>>

რუსუდან კაიშაური - ძველი და ახალი

 „… მამაჩემს ეგონა,

„ჯანდაბა“ შორიახლო იყო.

დედაჩემი აგზავნიდა ხოლმე,

მაგრამ შუა გზიდან

აბრუნებდა.

მერე გათამამდნენ ორივენი:

ერთმა წყევლა მოიმარჯვა,

მეორემ – დაბრუნება…“

>>>

რუსუდან კაიშაური - საუბარი ლექსებზეც

პოეზია? პოეზია ისეთი რაღაცაა.. ნახატიც ასეა .. თუ სული არ ჩანს, როგორც არ უნდა ეცადო, რა კანონების სრული დაცვითაც არ უნდა წერო, არაფერი გამოვა, ვერავის მიიზიდავს. მთავარია, ემოცია გააჩინოს, მკითხველზე უნდა გადავიდეს.

ნინო გოგიჩაიშვილი - „მუსიკალური ტალანტი მადლიერებასაც მოიცავს“

სამშობლოდან ბედის უკუღმართობას გამოქცეული ვახტანგ კორიშელი 1957 წელს ამერიკაში ჩადის, კალიფორნიის შტატის ერთ მშვენიერ პატარა ყურეში სახლდება და იქ საკუთარი მუსიკალური სამყარო ჩააქვს, საკუთარი უნივერსუმი, რაშიც ის მუდმივად ცხოვრობდა, რითაც სუნთქავდა, რათა იქაური ბავშვები კლასიკური მუსიკით აღეფრთოვანებინა. >>>

კაძუო იშიგურო - „სოფელი ღამით“

იყო დრო, როცა რამდენიმე კვირას მთელ ინგლისში მოგზაურობაში ვატარებდი და ოდნავადაც არ ვიღლებოდი. უფრო მეტიც, სწორედ მოგზაურობა იყო, რაც ცხოვრების ხალისს მაძლევდა. ახლა კი, როცა წლები მომემატა, ადვილად ვიბნევი და ძალა მეცლება. ალბათ ამის ბრალია, რომ როცა დაბინდებისას სოფელში ჩავედი, გზა საერთოდ ვერ გავიკვლიე. ვერ ვიჯერებდი, რომ ეს ის ადგილი იყო, სადაც ერთ დროს ვცხოვრობდი და საკმაოდ დიდი გავლენითაც ვსარგებლობდი. სოფელში ვეღარაფერი ვიცანი, დაუსრულებლად დავდიოდი ცუდად განათებულ ქუჩებში და ლამის მთელ სოფელს გარს ვუვლიდი. >>>