ელექტროლიტი

ბექა ახალაია - ორი ლექსი

მე მყავდა ბიძა, რომელსაც არ ჰყავდა ცოლ-შვილი,

მე მყავდა ბიძა, რომელსაც სოფლის ბოლოს, ბოძებზე შემდგარი,

პატარა სახლი ედგა, პატარა ეზოთი, ხეხილით, ვენახით,

მე მყავდა ბიძა, რომელსაც არ ჰქონდა წითელი დიპლომი,

არც – მწვანე ჰქონდა, უფრო სწორედ, არ ჰქონდა საერთოდ,

რადგან სკოლის მერე არსად უსწავლია, და არც ჩვენს რაიონს

გასცილებია, მაგრამ კითხვა ძალიან უყვარდა,

მის უავეჯო სახლში ყველგან წიგნები ელაგა,

მაგიდის ფუნქციას ასრულებდა წიგნების ოთხი კოშკი,

ირგვლივ კი, როგორც ჯორკოები, ხუთ-ხუთად შემოეწყო

სქელტანიანი ტომეულები, კუთხეში, ფანჯარასთან >>>

ნინი ელიაშვილი - ახალი ლექსები

რატომ დავიწყეთ სიტყვების თქმა სიტყვები თითქოს

შველას ითხოვდნენ გაიფანტა ბზები პალმები

ქრისტეშობისთვის შეგინახავ ღუმელის სითბოს

შობის ღამიდან ფეხაკრეფით გაგეპარები

 

არასდროს გეტყვი რა იქნება წასვლის მიზეზი

არასდროს ჩავალ შენს თვალებში იმაზე ქვემოთ

რომ გამახსენდეს სამუდამოდ ჯვარზე მისრესილს

შენი ძმრიანი სიტყვების გემო >>>

ცოტნე ავსაჯანიშვილი - ჯონათან ლივინგსტონი 2020

რატომღაც მეგონა, რომ ლუკა ლიქოკელი ხის ქოხში დამხვდებოდა. ტყეში დამალული  სადისტივით. ზუსტად იმათსავით, პატარაობისას რომ გული ატკინეს, დაბალბიუჯეტიან  ჰორორებში რომ მონადირეობას იბრალებენ, დებილ ამერიკელ ნაშებს გზას არასწორად ასწავლიან და მერე მცდარ მოსახვევში ბრიდავენ, რომ ზამთრისთვის საჭმელი ჰქონდეთ.

არადა ლუკა ლიქოკელი ორსართულიან სახლში ცხოვრობს, რომელსაც წინაც და უკანაც აქვს მწვანე ეზო. ეზოში არის ვარდები, ტიტები, ველური ბალახები და მწვანე წიწაკაც კი. ლუკა ლიქოკელის სახლი გვაფიქრებინებს, რომ ის ცხოვრობს ისე, როგორც   ნარცისი ფრანგი მონარქი.

აივანზე ყურძნებს აჩამიჩებს, რომლის ჭამაც დაეზარა. მთავარ დარბაზში კი, თეთრი კედლები სავსე აქვს იაფი ქართველი მხატვრების რაღაცნაირი ნახატებით. მე, როგორც ნამდვილ პოლიტოლოგს,  ნახატების არაფერი გამეგება და სულაც არ  დავიწყებ თქვენს მოტყუებას, რო აი ჩემი აზრით ამ ტილოზე კაცი მასკულინური დომინაციის გამომხატველ ფუნდამენტს სულაც არა ჰგავს და ჰაი-ჰუი…  მე ვიცი, რო რასაც კრასკის სუნი ასდის და ფერადია უკვე რაღაც ამბავში კარგია. >>>

ჯონ ჩივერი - ამერიკელი განათლებული ქალი

მე წმინდა საქორწინო კავშირში ვიმყოფები ჩემს არც თუ ინტელექტუალურ 190 ფუნტიან მეორე ნახევართან, და ახლა ჩემი ვაჟის, ბიბერის  დევნით ვარ დაკავებული სახლიდან კერძო სკოლაში (რომლის დაარსებაში მეც მივიღე მონაწილეობა) და პირიქით. მე სხვადასხვა დროს ჩვენს დასახლებაში თითქმის ყველა სამოქალაქო ორგანიზაციის პრეზიდენტად ამირჩიეს, შარშან კი, ცხრა თვე ადგილობრივ ტურისტულ სააგენტოს ვუძღვებოდი. ნიუ-იორკის გამომცემელი (ხეზე დააკაკუნეთ) ჩემი დაწერილი გუსტავ ფლობერის ანალიტიკური  ბიოგრაფიით დაინტერესდა.  შარშან, კენჭი ვიყარე ქალაქის სამეურვეო საბჭოში დემოკრატიული პარტიის კანდიდატად  და  ჩვენი პარტიის ისტორიაში ყველაზე მეტი ხმა მივიღე.  როცა  პარიზიდან მინეაპოლისში მიდიოდა, პოლი კულტერ მელოუზი ჩემთან ერთი კვირა გაჩერდა და მთელი კვირა ვლაპარაკობდით, ვჭამდით, ვსვამდით და ფრანგულად ვაზროვნებდით. მე დღესაც ვპოულობ დროს, ჩიტებს ფეხებზე რგოლი ჩამოვაცვა და არგაილის წინდები ვქსოვო. >>>

ირმა შიოლაშვილი - ლექსები

ფურცელივით ამოხიეს სიყვარული

ჩემი ჭრელი და მღელვარე  ცხოვრებიდან.

ახლა შეგიძლიათ წამიკითხოთ სენტიმენტების გარეშე.

ახლა უფრო მკაფიოდ მოვყვები,

სტრიქონებს შორის მყვირალა ხნულებს გავაბამ!

მოვყვები

როგორი უკუღმართია ცხოვრება,

როგორი უკუღმართი და

მაინც ჭრელი ფარდაგივით საინტერესო! >>>

ჰერმან ჰესე - ლექსები რომანიდან

                                 ჩივილი

თუკი თვით ყოფნა გვეკრძალება, მაშინ ამგვარად
უნდა ვიდინოთ ყოფნისაკენ, ამგვარად უნდა
გადავიღვაროთ ყველა ფორმის ჭურჭელში მუდამ,
წყაროს წყალივით რომ ჩაღვრილა იქ და ჩამდგარა.

ჩვენ ყველა ფორმის ჭურჭელს ვავსებთ, დიახ, ასეა.
თუმც უცხოობა, როგორც დღე ან ღამე წკვარამი

მუდამ თან გვახლავს. უცხოობა რა სისავსეა,
როცა თავისად არ გვიგულებს ქვეყნად არავინ? >>>

თამარ მამარდაშვილი - პატარა მოთხრობები

შინაურ მღვდელს შენდობა არა აქვსო – იტყოდა დედაჩემი და თავის დამზადებულ ზეითუნის მალამოს დამიდებდა სარკესთან, თუმცა დარწმუნებული იყო, მაინც არ გამოვიყენებდი და  ძვირადღირებულ კრემს ვიყიდდი.

დედაჩემი ზეითუნის მალამოს ამზადებდა იმ ღამეს, მამაჩემზე გათხოვება რომ აუკრძალეს ძმებმა, ხელის სათხოვნელად მისულს გაცრეცილი პერანგის საყელოსთან თურმე ნაკლული ღილი და მის ნაცვლად დამაგრებული ქინძისთავი შენიშნეს.

დედაჩემი ზეითუნის მალამოს ამზადებდა მძიმე ოთხმოცდაათიანებში. მთელი ბავშვობა კერამიკის ჯამის ხმა მესმოდა ღამღამობით, შიგ ინგრედიენტებს აზავებდა და ერთიან მასად აქცევდა, დილით კი რამდენიმე ცალს ჩანთაში ექთნის ხალათთან ერთად ჩაილაგებდა და საავადმყოფოში უთენია გაიქცეოდა.  მართალია მალამოს შუშებს მეზობელ-თანამშრომელ-ნაცნობებში მინიმალური მოგებით ჰყიდდა, თუმცა იმდენს კი ახერხებდა, კვირაში ერთხელ ხორცის წვნიანი მოემზადებინა ჩვენთვის. >>>

ბაჩო ოდიშარია - ჟან ლუკ გოდარი და კაპიტალიზმი

მსოფლიო კინემატოგრაფის ცოცხალი ლეგენდა, ჟან ლუკ გოდარი 3 დეკემბერს 90 წლის გახდა. ამ ფაქტთან დაკავშირებით, დღეს მინდა გავიხსენო მისი კარიერის საწყის ეტაპზე ყველაზე მნიშვნელოვანი და საინტერესო ფილმი, სახელწოდებით „იცხოვრე შენი ცხოვრებით“.

ფილმის პირველივე სცენაში, რეჟისორი ისტორიის ცენტრალურ ფიგურას წარმოგვიდგენს ახლო ხედით. ყოველგვარი თეატრალიზებული განათების თუ მომხიბვლელი ანტურაჟის გარეშე, ვუყურებთ მსახიობ ანა კარინას პროფილს, შემდეგ ანფაზს, მეორე პროფილს. გოდარი თითქოს ყურში ჩაგვჩურჩულებს „დააკვირდი, აი, ასე გამოიყურება კაპიტალისტურ სამყაროში ექსპლუატირებული ქალი. მას უწევს იყოს მოდელი, მსახიობი, ვალდებულია განასახიეროს სექსუალურობა, უბიწობა, ვნება, მხიარულება, უდარდელობა, მოერგოს მამაკაცის მზერას და იყოს მისთვის მიმზიდველი.

ის, რომ კარინას პერსონაჟი, ნანა, მსახიობობაზე ოცნებობს, ძალიან სევდიანი ირონიაა, რადგან ის უკვე თავისთავად არის პროფესიონალი მსახიობი, სიღარიბის ტყვეობაში მყოფი ქალი, რომლის ფიზიკური გადარჩენაც იმაზეა დამოკიდებული თუ რამდენად მომხიბვლელ როლს შეასრულებს მათთვის, ვისაც შეუძლია, რომ მისი ყოფიერების საკუთარი სურვილისამებრ მოხმარებაში ფული გადაიხადოს.  >>>

ბაჩო ოდიშარია - მარადიული ბავშვი - სტივენ სპილბერგი

ბავშვობის პერიოდი, ყოველი ადამიანისათვის უსაყვარლესი დროის მონაკვეთია ცხოვრების მანძილზე (ჩარლი მენსონს და მსგავს ოდიოზურ ფიგურებს თუ არ ჩავთვლით). მხიარულება, სილაღე, გართობა, ყოველგვარი პრობლემების და საზრუნავის გარეშე ყოფნა, ძილის წინ მხოლოდ იმაზე ფიქრი, რომ ხვალ ახალი, მშვენიერი დღე გათენდება, რომელიც დადებითი ემოციებითა და თავგადასავლებით იქნება აღსავსე, საკუთარი წარმოსახვით შექმნილი ათასგვარი ჯადოსნური თამაშობანი და მიამიტური რწმენა, ყოველგვარი ზებუნებრივისადმი. ზოგს ის ძალიან მალე ეცლება ხელიდან და გადადის სერიოზული კანტორული რუტინის საათებსა და დღეებში, ზოგი მასზე ტკბილ მოგონებებს სიცოცხლის ბოლომდე ინახავს და უფრთხილდება ამ იდეალს.  >>>

ბაჩო ოდიშარია - ჯონ კასავეტესის პოეტური რეალიზმი

როგორც ავსტრიელი რეჟისორი, მიჰაელ ჰანეკე ამბობს, ფილმი არის 24 ტყუილი წამში, რომელიც ემსახურება სიმართლეს. ეს ალბათ ყველაზე მარტივი და ზუსტი დეფინიციაა კინემატოგრაფის განსასაზღვრად. ფილმებში ჩვენ ვხედავთ სტუდიურ პავილიონებს, ხელოვნურ სისხლს, ისტორიის ან ცხოვრების მხატვრულ რეკონსტრუქციას. თუმცა კარგი ფილმი, უნდა ემსახურებოდეს სიმართლეს, უნდა წარმოადგენდეს მცდელობას, მიუახლოვდეს მას. ოღონდ საუბარი არ მაქვს სუბიექტურ სიმართლეზე, არამედ უფრო მასშტაბურზე, სიყალბისგან გათავისუფლებასა და მაქსიმალური რეალიზმით ადამიანური ყოფიერების ილუსტრაციაზე.  >>>