3.

ერთ დღესაც ჩემი სიტყვები იყო
მიწა
და მე ვიყავი პურის თავთავთა მეგობარი.
ერთ დღესაც ჩემი სიტყვები იყო
რისხვა
და მე ვიყავი ჯაჭვთა მეგობარი.
ერთ დღესაც ჩემი სიტყვები იყო
ქვები
და მე ვიყავი ნაკადულთა მეგობარი.
ერთ დღესაც ჩემი სიტყვები იყო
რევოლუცია
და მე ვიყავი რყევათა მეგობარი.
ერთ დღესაც ჩემი სიტყვები იყო
მწარე ნესვი
და მე ვიყავი ოპტიმისტის მეგობარი.
როცა ჩემი სიტყვები თაფლად იქცა,
მთელი ტუჩები ბუზებით დამეფარა.

 

4. 

სახე დედაჩემის ცხვირსახოცს შევატოვე,

მთები მეხსიერებით წამოვიღე

და წამოვედი…

ქალაქის კარიბჭეები დალეწილი იყო

და ხომალდთა ზედაპირებზე მრავლდებოდა,

როგორც გაუხვდება ხოლმე

სიმწვანე ბაღებში, რომლებიც გვშორდებიან.

მე ქარზე ვარ მიყრდნობილი,

ტანო, რომელიც არ იმსხვრევი,

რატომ მარყევ,

როს ჩემი კედელი ხარ?

და მაწებებ მანძილს ისე,

როგორც ქორფა სიკვდილი ეკვრის ხოლმე

მიჯნურთა სახეებს.

და რაც უფრო ვუახლოვდები ფსალმუნებს,

უფრო მეტად ვმჭლევდები.

სიცარიელით თავშეყრილო გამვლელებო,

როდის ჩავაღწევ?

ნეტავი იმას, ვინც თავის ტყავში გამოხვეულა,

ნეტავ იმას, ვისაც უშეცდომოდ ახსოვს საკუთარი ნამდვილი სახელი.

ნეტავი იმას, ვინც ვაშლს ჭამს და ხედ არ იქცევა.

ნეტავი იმას, ვინც სვამს შორეულ მდინარეთა წყალს

და ღრუბლად არ იქცევა.

ნეტავი იმ კლდეს, რომელსაც უყვარს თავისი მონობა

და ქარის თავისუფლებას არ აირჩევს.

 

1 2 3 4 5 6 7 8