*

ქუჩაზე უკვე ააშენს რამდენიმე მაღალი შენობა,

და ხედი, რომელიც ჩემი აივნიდან იშლებოდა, თითქმის დაიფარა,

რისი დანახვაც სრულად შეიძლება, ეს არის ტელეანძა,

სხვა ყველაფერი ან სულ გაქრა, ან მხოლოდ – ნაწილობრივ,

მათ შორის “სამების” ტაძარი, “სამება” ნახევრად ჩანს,

და, შესაბამისად, მისი დანახვისას პირჯვარს ვიწერ სანახევროდ –

შუბლი – ჭიპი – მარჯვენა მხარი – მკერდის ძვალი.

 

ხშირად გავყურებ უნიფორმიან მუშებს და კოშკურა ამწეებს,

მათი ისრები ოდნავ ქარშიც კი საშიშად ირწევიან,

სულ მგონია, რომ ერთ დილით, როცა გამოვალ აივანზე,

ერთ-ერთი ამწის ჟანგიან და პირღია გრაიფერს

უშველებელი ფეხბურთის ბურთი ეჭირება,

ან ამწის კავზე ჭაობის გიგანტური ბაყაყი იქანავებს

და მისი ყიყინი შიშის ზარს დასცემს ნისლიან ქალაქს…

 

*

წუხელ, როცა ახალი კორპუსების ფანჯრები აქა-იქ განათდა,

კოშკურა ამწეებზე წითელი ციმციმები როცა აკიაფდნენ,

გმირთა მოედნის მემორიალის ლაზერულ სხივს,

სადღაც ძალიან შორს რომ ჩანდა, თვალი ავაყოლე,

გავხედე “სამების” ერთ მეორედს (“ნახევარსამებას”),

გადავიწერე ნახევარპირჯვარი (ნახევარმთვარემ კი

ღრუბლებში შემასწრო), და უცებ გამახსენდა, რომ არც კი ვიცოდი,

ეს პატარა და ახალი ქუჩა ვის სახელს ატარებდა.

 

ჩავედი. ვნახე. პირველად ვიყავი. “წმინდა ვასილისკო” –

იქამდე არც მსმენია, დავგუგლე, ვიპოვე. ბედის ირონიით

წმინდანის ქუჩა ტაძარს მიფარავდა, ბედის ირონიით

წმინდანის ქუჩა ხალხისთვის წართმეულ მიწაზე ააშენეს.

 

 

*

წმინდაო ვასილისკო, უფლის შვილებივით, აცხონე, აცხონე,

იქ, შენი ქუჩის ქვეშ, ცოცხლად დამარხული ბაყაყები.

 

 

 

 

 

1 2 3 4 5 6 7