ნატვრა

გაფრენილ თვეებს, ცელქისფერი იერი შერჩა,

მოგონებებით აგიბურდე ნაწნავში კანა;

შემომეკოცნე კალთებიდან უპეებამდე,

რა შეიცვლება,რომ წარსულში დავბრუნდე განა.

შენი თვალები,შენი სიტყვა,შენი სიამე,

ზრუნვით ავსილი,ანთებული ჩუმი ოცნება;

ასე ვიზრდები,მივლია და დღემდე ვიარე,

შენი ამაგით,გეფიცები–ყველა ოცდება!…

მიბრუნებ წარსულს,გადაღლილი,წრფელი ღიმილით;

ვიხსენებ ერთ დროს აჩემებულ–..ჰაი დილილმეს”–ს,

დაღლილი ბავშვი შენს წინ ვდგავარ ისევ – დიდივით,

ამის სათქმნელად ვერ ვიკმარე ერთი მინიმა,

გაფრენილ თვეებს ცედრის ფერი აულიცლიცდა,

დედის სიმბოლოდ ჩემში დამაქვს დამჭკნარი კანა;

შემომეკოცნე კალთებიდან ჩახუტებამდე,

სიზმარში მაინც დაბრუნდი და მიმღერე ნანა.