ქალაქი

 

მთის მდინარის სიშლეგით

მანქანების ხორუმი

გარბის ქალაქი –

წინასაახალწლო ბიჟუტერია

როგორც დატეხილი ვიტრაჟით ვალებში ჩამდის,

ვზივარ ვიტრინების მიღმა,

მოხუცი მემანქანე ოცთეთრიანი ყვითელი ავტობუსიდან

უცნაურად გაოცებული მამჩნევს,

მასზე მეტად მოწყენილი შუახნის ქალი,

გამომწყვდეული გამოყენებით ტექნიკას მიერთებული

მოციმციმე ეკრანს მიშტერებული,

როგორც მანეკენი, რომელსაც დაავიწყდა რომ ცოცხალია.

ყრუ-მუნჯის როლი მაქვს,

არც მასეა საქმე,

გოგოს, რომელსაც ხმას არ ვცემ

დღეს ცრემლები ჰქონდა თვალებში –

მისი გოგო, ყურს და კბილს იტკიებს,

მე რაღაცამ გულში გამჭვალა,

გამახსენდა ეს ბავშვი რომ დაიბადა, თითქოს მე მეყოლა,

ისე გამიხარდა.

უჰაერობით დამუხტულ ვიტრინებიან ოთახში,

როცა გადმოიხსნება ფანჯარა,

შემოვარდება შავი ბოლი, მანეკენებს მაინც არ სჭირდებათ

ჟანგბადი, თეთრი ფურცლების ყინვაში

სულ ის მახსენდება,

აბრეშუმის ჭია რომ მოგვყავდა,

მივდიოდით სოფლის ბოლოსკენ საფურცლეში,

თუთის ტოტების დასაკაფად,

მერე შრაშუნობდნენ აბრეშუმები, მერე თეთრი თოვლივით

გუნდავდებოდნენ,

მერე ჩაბრუნებულებს თითებზე ვიხვევდით,

მერე ვაბარებდით და ფულს გვაძლევდნენ,

სიტყვიერად კი გვიყვებოდნენ რომ პეპლები

იჩეკებოდნენ და ფრინდებოდნენ მინდვრებიდან.

და თუთის ხეებსაც სხვა ტოტები ამოსდიოდათ.

 

1 2 3 4 5 6 7