მხოლოდ მიტოვებაში და სულიერ უდაბნოში ეცხადება კაცს ჭეშმარიტება,საიდუმლო, თავისი არსების შესახებ,

—”ყველგან ვეძებე ბოროტება და ვერსად ვერ ვიპოვე იგი,

ხოლო როცა ჩემ სულში ჩავიხედე იქ შევხვდი მას”.

ეს ასეა, ადამიანში ურჩხული ცხოვრობს…

მისი მოთვინიერება კი ძნელია,

მხოლოდ შემეცნების საშუალებით

კარგავს ძალას ურჩხული.

სანამ არ გავიცნობიერებთ რომ ურჩხულები ვართ,

რომელსაც ანგელოზად გადაქცევა წყურია,

სულს სხვას დავადანაშაულებთ…

ადამიანს დიდი ძალისხმევა ჭირდება,

რომ თავისში დაინახოს ბოროტი,

მშვიდად დაუკვირდეს,არ შეეშინდეს,

და უკან არ დაიხიოს,

სხვებს არ დააბრალოს ის,

რაც ისედაც მასშიც უხვად არის,

ათი მცნებიდან ბოლო ხუთი ადამიანური ცნებებია.

ვის არ შეშურებია,ვის არ მოსწონებია სხვისი სახლი და ქონება?

ვის არ მოსწონებია მოყვასის ლამაზი ცოლი?

ვის არ დაუწამებია ცილი?

ვის არ უმრუშია?

ვის არ მოუკლავს კაცი თუნდაც ფიქრით?

ვის არ ნდომებია მასზე აღმატებულის დაცემა?

––მე პირადად კი….

სხვებზე არ ვლაპარაკობ,

აი ამ მასალისაგან ვართ აშენებული.

მაგრამ არის ჩვენში ანგელოზურიც,

ეგოიზმის გარეთ რომ შეუძლია გახედვა,

თუ სიყვარულით შევხედავთ ადამიანებს

მაშინვე აღმოვაჩენთ სარკმელს,

თუ ამ სარკმელში გავიხედავთ,

ჩვენ მაშინვე მათხოვრების საზოგადოებაში აღმოვჩნდებით,

სადაც ყველა ხელგაშვერილია

და სიყვარულის მთხოვნელი,

ამ სარკმლიდან ჩვენ დავინახავთ დატანჯულ ადამიანებს,

რომლებიც მუდმივად სიყვარულს ეძებენ,

” ადამიანს ქება იმიტომ უყვარს,

მზის ნაწილია იგი,

როცა მზე ამოდის ფრინველები უგალობენ მას,

ყვავილები კი იშლებიან”,

თუნდაც ეს გაშლა არყოფნას უახლოვებდეს…

ისინი ამაზე არ ფიქრობენ,ისინი უბრალოდ არიან,

ჩვენ კი არა ვართ…

ჩვენ ვართ მუდმივად სხვისი ბოროტების დამნახავები,

სხვათა მოძულენი..

საკუთარი თავი კერპად მქცეველები.

თუ სიცოცხლე სხვების საკურთხეველზე არ მივიტანეთ,

ის არ ანათებს,ბნელია და ბოროტების სადგურად იქცევა.

სხვების თანაგრძნობა და სიყვარული..

აი ერთადერთი ბილიკი ღმერთისაკენ,

საკუთარი თავისაკენ,

გზა საკუთარი თავისაკენ სხვების მსახურებაზე გადის.