მისი გონების ეიკონ-ხატი საგანთა მშვენიერი კონფიგურაცია იყო.

განსაკუთრებით აშმაგებდა ქალების ფიგურული სრიალი

და იმ ქალების უკანალის მოხაზულობა

თავის აზულად, თავშესაფრად მიაჩნდა.

იგი რამაკრიშნას ანტიპოდი იყო,

მშვენიერება მასზე ანტიბიოტიკივით მოქმედებდა

და მის პროზაულ ოქმებს პოეზიის ოქროდ აქცევდა,

მისი დაქცეული სახლი ესკორიალივით მშვენდებოდა,

ვიღაც ჯადოქარი აცილებდა ჟამის მტრედების გაქვავებულ სკორეს

მის ხავსმოკიდებულ კრამიტებს,

კარტში მოსწონდა ჯოკერის თამაში

განსაკუთრებით მშვენიერი სქესის წარმომადგენლებთან.

კარტებიდან–ქერა დამა ,მას პამელას ამსგავსებდა,

და მოგების ნიშნად მიაჩნდა,

მოსწონდა აფრიკა: ნიგერია და ჩადი,

მოსწონდა ნიაგარა, ცისარტყელებით მორთული,

მოსწონდა ნართების ეპოსი და პიუზოს რომანი ,,ნათლია“

იცოდა მშვენიერი ქალების ფასი და

ჩამტვრეული საძირე კბილის ფესვივით სტკიოდა მშვენიერება.

იგი ვარდების ასაფურცლად აღძრული ზეფირი იყო,

უყვარდა კეფირ-იოგურტი, როცა დანაღვლიანდებოდა.

იგი პამელას იღლიების სიბნელეში

მისამალად გამზადებული მთვარე იყო,

მისი ვნება დემოლიტივით უხმაუროდ ანგრევდა

მისივე სხეულის ქოხს.

იგი დიდი ხატიპეპელა იყო,

რომელიღაც სპირსის თუ ვიქტორიას უკანალზე ამოსვირინგებული.

თავის ცხოვრების რინგზე მუდამ იმარჯვებდა,

სიზმარში ვერცხლისფერ მერსედესს მიაქროლებდა,

როცა პამელასთან მიიჩქაროდა.

რატომღაც აღიზიანებდა იჩქერიის პრეზიდენტი

დუდაევი თუ მასხადოვი,

მაგრამ უყვარდა ტაბაკინის მონასტრის ქვემოთ

დიდი კლდიდან გადმოვარდნილ ჩანჩქერში ბანაობა,

ხახდახან ახსენდებოდა ოშკი და ბანა

და თურქეთს წმინდა გიორგივით თავს შუბით უნგრევდა

იგი სინათლის სხივი იყო,

ბნელმა რომ მოინელა

და თრითინასავით ჩუმად დადიოდა.

იგი სინათლის ათინათი იყო, პატარა უფალი,

მოსწონდა კათოლიკების პატრები ფორმისა და ლათინურის გამო.

ღამღამობით კითხულობდა ტაროს და ტერიარ დე შარდენს,

როგორც სიზმარში ჯოჯოხეთური შარდდენა,

არ სრულდებოდა სიცოცხლე.

მოსწონდა ფეხბურთელი ბაჯო,

იცოდა რა ფერის მაისური და ტრუსი ეცვა

და რომელ რიცხვში გაიტანა გოლი.

უყვარდა ვირტუალურ მწვანე მოლზე თამაში.

მისი კომპიუტერის კლავიშის ყოველ ჩავარდნაზე

ეკრანზე შემოდიოდა ქრისტე და ბუდა, პამელა და სინდი,

მეტროპოლიტენის მუზეუმის გალერეა და ეიფელი.

აქ კომპიუტერი მისთვის სამოთხის ფილიალი იყო

იგი მოთხრობის დავიწყებული პერსონაჟი იყო

მწერალს რომ გამორჩენოდა.

იგი უთვალავბაგეებიანი ჩრჩილი იყო,

პამელასა და სინდის კაბებს შეჩენილი,

იგი ნახევრად დახატული ტილო იყო

აბსტრაქციონისტ-პოსტმოდერნისტის,

იგი ადამიანი იყო სულის გარეშე

და მაინც სასულე არ ეხშობოდა,

იცოდა ბერტრან რასელი,

კემბრიჯში რომ ასწავლიდა ასი წლის წინათ,

იცოდა ჯიპების ყველა სახეობა და ქვესახეობა,

ჰქონდა ცარიელი ჯიბეები

და მოსწონდა შევარდნაძის ეკონომიკური პოლიტიკა.

ცენტრიდანული ძალების მიზიდულობით

ისწრაფვოდა ელიტისაკენ,

ვითარცა ირემს, ეგრე სუროდა მათთან ერთად წყაროი შენი

და არ იცოდა შენდობა მტრების,

ოცნებობდა წაეკითხა ტრისტამ შენდი ინგლისურად.

ტანსაცმლის ფირმებიდან უყვარდა პიერ კარდენი,

ოცნებობდა მუდმივად ჰქონოდა უფასო დენი,

უყვარდა დემის რუსოს სიმღერები და პამელა,

რომელსაც ძუძუს ღარი მუდამ მოშიშვლებული ჰქონდა.

ოცნებობდა თინეიჯერ გოგონებს

ტრუსების არშიაზე ლაზერით გადაეტანათ

მისი იულიუსის მსგავსი პროფილი,

მოსწონდა კოფი ანანის თეთრკანიანი ცოლი

და სურდა მის ქათქათა ტანზე მასაც წაეზულუსებინა.

მისი ტვინის ასიმეტრიულ ნახევარსფეროებში

შემთხვევითი ფიქრის ციცინათელები

პატარა სინათლეებს ბნელში ასუსურებდნენ,

ცხოვრების ტექსტის სტიდან გადავარდნილს

ზარავდა უზნეობა და სისასტიკე.