დღისა და ღამის გათანაბრება

იგი პუდელივით პატარა იყო და მაგიდაზე

სოროსის ნაჩუქარი კომპიუტერი ედგა.

თავი ნესვივივით გაყვითლებ-მოშიშვლებოდა.

მისი საყვარელი ფილმი იყო მაშველები,

მისი საყვარელი მსახიობი –პამელა ანდერსონი

მისი არატრანსცენდენტული ხედვის ჭრილში

ხანდახან გაკრთებოდა სილიკონის ძუძუებიანი ბედნიერება,

იგი კი ოცნებით კიოლნის ტაძრიდან გადმომდგარი

სელინ დიონის გოლფსტრიმივით თბილ ხმას

წამით სხვა სამყაროში გადაჰყავდა,

სადაც სინდისყორემორღვეული ადამიანები

ან გოლფის მოთამაშე მდიდრები

დიდძუძუებიან მდედრს, პამელას ან სინდის, უღიმოდნენ,

მის გონებაში ჯერ კიდევ შერჩენილ ღადარს

შემოდგომა-ზამთრის ტორნადო მოახლოვებოდა

ელვის მკრთომელი ძაბრით.

მისი შავთეთრი დღეების გამხდარი ზებრა

ტკბობის ოქროსფერ ქერის ძნას გარშემო უვლიდა.

არა, ბერობა არ სურდა,

მისი სიცოცხლე ნეგატივი იყო,

რომელსაც სიხარულის ბნელ წყლებში

არასოდეს ეღირსებოდა ჩაშვება.

მისთვის კომპიუტერი ტკივილის დამაწყნარებელი იყო,

სევდას მისი მნათი მონიტორის წინ ტოვებდა

და უსაზღვრო, ვირტუალური ფანტაზიის ოკეანეში მისცურავდა,

სადაც ის ყოველდღე იხრჩობოდა

რათა პამელა ანდერსონს გადაერჩინა.

იგი ჩარლი ჩაპლინის ფილმის გმირი იყო,

მისი ნიღაბი და გრიმი.

მისი ჰობი –დიდ გოეთესთან თავის შედარება,

მის ფიქრებში გოეთეს გოთიკა

მისი სულის უთეთრეს სვეტთან შედარებით მცირე ჩანდა,

ხიბლავდა პასტორი იან გიჩო,

უნდოდა მისი ლიფტებიანი ეკლესია ენახა,

აინტერესებდა პამელას და მადონას ლიფის ზომა

და ჩანჩქერ ვიქტორიას სიმაღლე ზამბეზზე,

აინტერესებდა ზამბახების სიმაღლე

გალაკტიონის დალანდში

იგი მოძრავი ლანდი იყო ბახის ორღანთან მოწრიალე,

მისი ლერწამივით წვრილი მკლავები

წეროს ფრთებივით იშლებოდა.

ამ ქაოსიდან აფრენას ლამობდა,

რომ პამელას უბნელეს ფოსოში პეპელასავით შეფრენილიყო

ან თეთრი ფრანივით ექროლა,

სანამ მისი როლი არ დასრულდებოდა.

მომღერლებიდან მოსწონდა ფრენკ სინატრა,

მასთან შეხვედრას ნატრობდა და მისი ნიუ-იორკით ტროვდებოდა,

თავისი პროგრამა ტროას ცხენივით წარმოედგინა,

რომელსაც დღეს თუ ხვალ ნიუ-იორკში შეათრევდნენ

და თვითონაც შეჰყვებოდა.

სწამდა არისტოტელეს ფორმა,

იცოდა, რომ ფორმა და სუბსტანცია ერთი იყო

და უსასრულო, ურიცხვი ვარსკვლავებით მოჭედილ ცის ქვეშ

განცვიფრებული ჩერდებოდა.

მას ღვთაებაში მშვენიერების ასპექტი ხიბლავდა

მისი ხილაბანდახდილი სახე,

მისთვის, როგორც ჯეონის ნაპირზე მოხეტიალე სუფისტებისათვის,

ქალის სფინქსი და ღვთაების სხივი იყო.

იგი უმაღლესი ეონი იყო

მშვენიერების ნაპერწკლების საძიებლად ქვე დაშვებული,

იგი ცვალებადი მოდის სულს დროდადრო იხელთებდა

და თავის გონების ცვილის ეტლით თუ ფაეტონით

დიდი მონადისაკენ ისწრაფოდა.

იგი გალეული მონადირე იყო,

რომელმაც სიხარულის გოლეულს გაუსინჯა გემო,

როცა პამელასაკენ გადადგა მოდურად ნაბიჯი.

ელტონ ჯონს უსმენდა ხოლმე,

ცის ხომლის ნათებას როცა შენიშნავდა ფანჯრიდან,

მისი გრანტული ბედნიერება,

როგორც ჩვენი სიცოცხლე, სასრული იყო.

ზემოდან საცოდავი ეგნატეს სურათი ჩაშტერებოდა,

ცხოვრება შარტრის ქიმერებივით

სულ უფრო ამაზრზენ ფორმებს იძენდა,

ვერავითარი იძინი ვერ უჩვენებდა გამოსავალს,

წინ მილების მბოლავი რეალობა ედგა

და ტოტალიზატორში მადრიდის რეალზე დადო,

მხოლოდ იმედის ალი ათბობდა.

დროდადრო აღელვებდა თებეს დაქცევა

და თავის ოცნების მთებიდან სახეგანათებული

ისტორიის სტერილურ დროებში იმზირებოდა.

ნაცისტებიდან გებელსი ხიბლავდა, მისი ერუდიცია,

ისტორიის ერთ-ერთ გმირად მიაჩნდა ქრისტე,

მის ანტიპოდს მორალში, ლორენს სტერნს,

ახალ მესიად ცნობდა, საგნებს რომანტიკის მზით რომ ანათებდა.

აღაფრთოვანებდა ლუთერი, მისი ოთხმოცდათხუთმეტი თეზისი,

განსაკუთრებით მისი წინადადების ჭედურობა და არა შინაარსი.

მისი კომპიუტერის ჭრილიდან, ღიობიდან

მას ხანდახან ესტუმრებოდა სილიკონის ძუძუებიანი პამელა.