ლხინსა და ფქვილში

როგორ დავმალო ჩემი სისაწყლე,

პირდაფჩენილი ფეხსაცმელებივით?

იქნებ ჭყაპა-ჭყუპით

შევბრუნდე წვიმაში?

ტანზე წიწვებივით

მეზრდება სიმწვანე.

ურთხმელად თუ  ვიქეცი,

ცოცხლების ხმებზე მოგიყვებით,

ერთხელ,

თქვენს ამბავსაც ვიტყვი,

ჩემს ირგვლივ მორიალე,

ხმელო სულებო.

მოდა-პოეტი რომ ვიყო,

ხომ ვერ გავაცოცხლებდი

შენს ნათქვამს:

“მოაშავგვედაბოე,

გოგო, ეს  ხერხი ჩემსკენ!”

– ამას როგორ თარგმნიან? –

შევწუხდებოდი.

წინ და უკან ვატრიალებ დროს,

ხორცსაკეპი მანქანასავით.

აგერ მეზობლის ბავშვი,

რომ გაჰყვირის:

“დედია, მაჭამე

ტრიფოლიატის მურაბა!”

ან ის ქალი,

ნებით რომ  მიყვება

კეთილ მედდებს  იქ,

სადაც დაუყვავებენ

და ქათამივით გააცლიან ბუმბულს,

როცა იქნება

პოლარული თოლია

და როცა იქნება ასკილი,

დაასხამენ მდუღარეს.

და მე –

ფერად ფოტოებს რომ ვურიგებ

ოთხივე ქარს

და მიხარია –

პატრუქივით ჩაწეულმა მზემ,

დაიბრუნა თავისი სინათლე.