***

შუშის ბურთის დამზადება

ვთხოვე მინამბერს –

გამეგონა, ბედნიერების მომტანიაო.

ბურთი იმდენად მსუბუქი იყო,

ქარმა წაიღო სახურავისკენ,

სადაც კიდეც დაილეწა

ჩემი შუშის ბედნიერება.

ნამსხვრევები ახლა ჩემ ფეხქვეშ

ხრაშახრუშობენ,

მე კი საპნის ბუშტის გაშვებას

ვასწავლი ჩემს ვაჟს.

***

დაალაგე ძირს ჩემი სიტყვები,

დატკეპნე ფეხებით, ისე, რომ თავი ვეღარ წამოყონ,

რომ ლანჩის შტამპი აღიბეჭდოს თითოეულზე,

რომ რაც დრო გავა აღარავინ ეკარებოდეს

და გვერდით როცა ჩაუვლიან, „უვარგისი ნივთი!“ – ამბობდნენ.

რომ დაეფინოთ სქელი თოვლი,

რომ ძაღლებმა მიაშარდონ,

რომ შარშანდელი ფოთლებივით

უჩინო იყონ,

რომ ვინც არ უნდა შეხედოს მათ,

„მიწა… მიწა…“ – ყველა ამბობდეს.

და ასწიე მაშინ ზეცისკენ ჩემისიტყვები.