ჩამომეძინა

ყური მოადე ჩემს სასთუმალს – ჩამომეძინა..

ერთად გავხადე თავს ფიქრები – სულის ხინჯები,

სულის დარდები – უკიდეგანოდ გადაშლილი ჩემს სხეულში,

მკვდარი დავწექი.

ჩამომეძინა, როგორც ბოშას და უსამშობლოს,

მე ღონემიხდილს, უსასრულოდ ჩამომეძინა

და გადავვარდი ჯუღრმულეთში, სადაც არც კი წვიმს,

სადაც არც კი თოვს – სულ არ იციან, ეს ზამთარი რა ხეირია..

ჩამომეძინა, როგორც ნასვამს,

როგორც ლოთ კაცს –  ყველაზე მართალს

და არ მგონია, მალე გამეღვიძოს – მაცალეთ დაცლა..

სიზმრებში უნდა დავიცალო, როგორც არასდროს..

ჩამომეძინა, როგორც ღმერთკაცს –

ექვსი დღის ნაშრომს თავი მოვუყარე, ვზიდე გოდება,

ვზიდე ამქვეყნის ტკივილები –

და მეშვიდე დღეს დავისვენე, მე – შემოქმედმა..

სხვების მოსმენამ დამღალა და ჩამომეძინა,

თუკი რაიმე განსხვავებულს ისაუბრებენ,

თუკი რაიმე სასარგებლოს ისაუბრებენ,

თუკი რაიმე აზრიანზე ისაუბრებენ –

თვალებდახუჭულს შემეძლება მათი მოსმენა..

აი, მანამდე, მე, უთავოს ჩამომეძინა..

ჩამომეძინა შენს ქუჩაზეც მე უსირცხვილოს –

ორ ღერ ყვავილთან და პაწაწინა იმედთან ერთად ჩამომეძინა..

და მახსენდება დრო, როცა შენს მხარზე მეძინა –

ისე უბრალოდ,

ისე მშვიდად,

თითქოს მესიზმრა..

გადაივლიან ეს ზამთრები და გავიღვიძებ,

გადაივლიან ეს დღეები, როგორც ნისლები –

სოფელს რომ მარად გარს არტყია –

მგონი, ვიცლები..

ჩამომეძინა..

ყური მოადე ჩემს სასთუმალს – ჩამომეძინა..