შემოდგომის წვიმები

იყოს ქარი და იყოს წვიმები
და მაღვიძებდეს ხმაური თავსხმის!
კარგია, კოშმარს რომ არ მივები,
მადლობელი ვარ სიცივის, ამ ხმის.

რა ოქროსფერი დაედოთ გოგრებს,
რა სისხლისფერი დაჰკრავთ ვენახებს,
სიმინდის ტომრებს კვლავ თავი მოკრეს,
მეც ვხურავ წიგნებს შენ ხელშენახებს

და აღარ ვუსმენ ჩიტების ლალეს
რომ ფერავს გულის ვუის და ვაის.
სიცარიელეს მოვუხმობ ხვალეც,
მივადებ სახეს ახლობელ დაისს.

ალვის ხის სიხარული

მე ყოველ დილით გესალმები, (საუბარს ვლამობ)…
შენაც მპასუხობ: თქვენ როგორ ხართ, როგორ ბრძანდებით?
მე კი ვიბნევი მაგ თ-უსა და სინათლის გამო,
ვიცი, სიტყვებში სიფრთხილეა, რკინა ბრალდების…

მინას ეცემა ჩემი ცრემლი-ჩამოდის, ჩქარობს,
გულო ჩაუქრობ კოცონივით აბრიალდები.
ჩემი ალვის ხე ოქროსფერი ხარობს და ხარობს,
თუმცა სულ ახლოს ხმაურობენ ტყეში წალდები…

დიდი გული კი სულ უმცირესს სიხარულს კმარობს,
ამ სიხარულში ბევრი ცოდვის ვარ თანამდები,
გულში სულ მცირე ნიავიც კი ბობოქრობს, ქარობს,
თმებში კი უკვე ამინდია თოვლის დამდები.

სურვილის ქვები უკან მიმაქვს… ვტოვებ ვიტრინის
გაუმტარ მინას და ათასჯერ მოვტრიალდები.
გული წავიდა სიჩუმეში და გაიტვრინა
და ჩემ ალვაზეც ხმაურობენ შენი წალდები.