იტალიის თავდაცვის მინისტრი - აშშ ჩინეთთან სულ უფრო რთულ კონკურენციაშია ჩართული, ტრამპმა ნათლად განაცხადა, რომ ევროკავშირი ამ კონკურენციაში მისთვის ნაკლებად ან საერთოდ არ არის სასარგებლო
სამი წლის განმავლობაში კერძო შეხვედრებზე, მინისტრთა შეხვედრებსა და ინტერვიუებში ვამბობდი იმას, რაც გუშინ აშშ-ის ეროვნული უსაფრთხოების სტრატეგიაში იყო კოდიფიცირებული; იმას, რომ ევროკავშირთან ურთიერთობა შეიცვლებოდა და 1945 წლის შემდეგ მინიჭებული თავდაცვის გარანტიები სწრაფად დასრულდებოდა. ეს ცხადი და აშკარა იყო, – ამის შესახებ იტალიის თავდაცვის მინისტრი გვიდო კროზეტო სოციალურ ქსელი წერს.
როგორც კროზეტო წერს, ამერიკული პოლიტიკის ტრაექტორია ტრამპის პრეზიდენტობამდეც ცხადი იყო და მან მხოლოდ დააჩქარა შეუქცევადი გზა.
„უფრო დაჩქარებული ვადით, ვიდრე ვშიშობდი (მეგონა 2-3 წლით მეტს მისცემდნენ) მოხდა ის, რაც იწინასწარმეტყველეს. ამერიკული პოლიტიკის ტრაექტორია ტრამპის თანამდებობაზე არჩევამდეც კი ცხადი იყო და მან მხოლოდ დააჩქარა შეუქცევადი გზა. აშშ ჩინეთთან სულ უფრო რთულ, კომპლექსურ და მკაცრ კონკურენციაშია ჩართული და ყველა ქმედება, გადაწყვეტილება და ქცევა ამ კონტექსტში უნდა იქნეს აღქმული. ტრამპმა უბრალოდ ნათლად განაცხადა, რომ ევროკავშირი ამ კონკურენციაში მისთვის ნაკლებად ან საერთოდ არ არის სასარგებლო. იმიტომ, რომ მას არ გააჩნია განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი ან სასარგებლო ბუნებრივი რესურსები, რადგან ის ინოვაციებსა და ტექნოლოგიებთან კონკურენციას აგებს და მას არ გააჩნია სამხედრო ძალა; ასევე, მსოფლიოში ახალ მოთამაშეებთან შედარებით, ის პატარა, ნელი და „ძველია“. მიზეზი, რატომაც მან ეს გააკეთა, თუნდაც მცირე სიმკაცრით, მათთვის გასაკვირიც არ ყოფილა, რადგან მისი მოსაზრებები (და მრავალი რესპუბლიკელის თუ MAGA-ს წარმომადგენლების მოსაზრებები) კავშირის ზოგიერთ პოლიტიკურ პოზიციასა და არჩევანზე წლების განმავლობაში იყო ცნობილი, მაგრამ მთავარი საკითხი ევროკავშირი არ არის“, – წერს იტალიის თავდაცვის მინისტრი.
მისი თქმით, როგორც ჩანს, გუშინ გამოცხადებულ სტრატეგიაში ბებერი კონტინენტისთვის გამოყოფილი მცირე სივრციდან ყველა გადაწყვეტილებას, ყველა მომავალ ქმედებას ერთი მიზანი ექნება: აშშ-ის გაძლიერება ჩინეთთან კონკურენციაში.
„პრაგმატული მიდგომა, სენტიმენტებისა და მიჯაჭვულობის გარეშე, ექსკლუზიურად ორიენტირებული ეკონომიკურ და ტექნოლოგიურ უზენაესობაზე მომდევნო წლებში, რადგან ეს ნიშნავს უზენაესობას ამ საუკუნეში. არაფერი ახალი მათთვის, ვინც მას წლების განმავლობაში მიჰყვებოდა, არაფერი უცნაური კონსოლიდირებულ ამერიკულ ხედვასთან შედარებით. სწორედ ამ სცენარში (როგორც აღვნიშნე, ფართოდ პროგნოზირებულში) უნდა განისაზღვროს პატარა ერების (ჩვენნაირი) არჩევანი, გადაწყვეტილებები და სტრატეგიები, რადგან რესურსები ჩვენც გვჭირდება, ჩვენც გვჭირდება ტექნოლოგია, ჩვენი ეკონომიკის განვითარება და ჩვენი სიმდიდრის სივრცის დაცვა, არა ვინმეზე უზენაესობის განსახორციელებლად, არამედ ჩვენი მომავლის უზრუნველსაყოფად. თუმცა ამასობაში ცუდი ამბავი არის ის, რომ ჩვენ უნდა დავფიქრდეთ იმაზე, რაც ჩვენმა ამერიკელმა მოკავშირეებმა აქამდე „უფასოდ“ მოგვაწოდეს: უსაფრთხოება, თავდაცვა და შეკავება. მე მხოლოდ სამხედრო საკითხზე არ ვსაუბრობ. პოლიტიკური არჩევანით, ბოლო წლებში ჩვენ ავაშენეთ და გავაძლიერეთ ორმხრივი ურთიერთობები ერებთან, რომლებსაც შეუძლიათ, დაგვეხმარონ მომავლის გზაზე (აფრიკაში, სპარსეთის ყურეში, აზიაში, სამხრეთ ამერიკაში, ავსტრალიაში), რათა გარანტირებული იყოს და გაძლიერდეს ეკონომიკური, ენერგეტიკული და სტრატეგიული მიწოდების უსაფრთხოება. ჩვენ მცირე დადებითი იმპულსი შევძინეთ ევროპას, რომელმაც დაკარგა კავშირი მსოფლიოს ტრაექტორიებთან და ფიქრობდა, რომ მას შეეძლო მის საკუთარ ხატად და მსგავსად ჩამოყალიბება. მცირე, რადგან იდეოლოგიური და ბიუროკრატიული წინააღმდეგობა, რომელიც უარყოფს ცვალებადი რეალობისადმი სწრაფ და პრაგმატულ მიდგომას, ძალიან ძლიერი და ღრმაა. ევროპა ასევე ბუნებრივი ადგილია პარტნიორების მოსაძებნად, რათა გავაკეთოთ ის, რის მისაღწევადაც მარტო ჩვენ ძალიან პატარები ვართ. მაგალითად, ცხადია, რომ ფუნდამენტურ ტექნოლოგიებზე დაკარგული დროის კომპენსაციისთვის ფინანსური „შესვლის ზღვარი“ საჯარო და კერძო ინვესტიციების ისეთ დონეს მოითხოვს, რომელიც 27 ერისთვისაც კი მძიმეა, მაგრამ ეს გადარჩენისთვის უნდა გაკეთდეს. იგივე ეხება თავდაცვას: რაც უფრო მეტნი ვართ, რაც უფრო ძლიერია ის, მით უფრო ნაკლები ღირს. ჩვენ ეპოქალური ცვლილებების შუაგულში ვართ. ჩვენ უნდა ვნახოთ ისინი, გავუგოთ მათ და ორიენტირება მოვახდინოთ გემზე, როგორც ზღვაში ქარიშხლის დროს, რადგან, როგორც ზღვაში ხდება, ვერავინ, თუნდაც ყველაზე დიდებული, ვერ აკონტროლებს იმ დროის დინებებს, რომელშიც ვცხოვრობთ, არამედ ყველა იძულებულია, მათ შეძლებისდაგვარად კარგი ნავიგაციით გაუმკლავდეს“, – წერს იტალიის თავდაცვის მინისტრი.
