ხორვატი ვეტერანი ბულგარული ფეხბურთის კრიზისზე – ტალანტების გაზრდისა და განვითარების ნაცვლად, ფეხბურთის მფლობელები და მენეჯერები სწრაფ მოგებაზე ფიქრობენ #1TVSPORT

„ბეროეს“ და „ლოკომოტივის“ ყოფილმა ფეხბურთელმა, ვანია ჯაფეროვიჩმა სოციალურ ქსელში ვრცელი პოსტი გამოაქვეყნა. ხორვატმა მოთამაშემ, რომელიც საფეხბურთო კარიერის დასრულების შემდეგ ბულგარეთში ცხოვრობს და ბიზნესს ავითარებს, ხაზი გაუსვა ბულგარული ფეხბურთის პრობლემებს.

„ეროვნული ნაკრების დამარცხება ევროპის ჩემპიონ ესპანეთთან მოსალოდნელი იყო ორი გუნდის ამჟამინდელი მდგომარეობის გათვალისწინებით. მაგრამ ნამდვილი დანაკარგი არ იყო ის, რაც მოედანზე ხდებოდა, არამედ ყველაფერი, რაც მის გარეთ იყო.

ხშირად ვფიქრობდი ბულგარული ფეხბურთისა და, ზოგადად, სპორტის ჩავარდნის მიზეზებზე. როდესაც გულშემატკივრები სტადიონებს უცხოური გუნდების გამო ავსებენ, ხოლო ფეხბურთელები შეშინებულები და გაურკვევლები გადიან საკუთარი ხალხის წინაშე – ეს არის ნამდვილი დამარცხება, ეს არის მთელი ერის დაცემა. აქ მოთამაშეები და მწვრთნელები ყველაზე ნაკლებად გრძნობენ თავს დამნაშავედ.

ბულგარეთს, 20 წელზე მეტია, მთავარ საფეხბურთო ტურნირებზე მოხვედრის პრეტენზია არ აქვს. ახალგაზრდა ტალანტების გაზრდისა და ახალგაზრდული სკოლების განვითარების ნაცვლად, ფეხბურთის მფლობელები და მენეჯერები სწრაფ მოგებაზე ფიქრობენ. ბევრი ჩრდილოვან ეკონომიკაშია ჩაბმული – მესამეხარისხოვან უცხოელებს ნაჩქარევად ყიდულობენ და ყიდიან. მატჩები იმართება ნანგრევებად ქცეულ სტადიონებზე (იშვიათი გამონაკლისების გარდა), მსაჯები კი „ძალაუფლების“ მქონე პირთა ზეწოლის ქვეშ არიან.

სკოლის ეზოები ჩაკეტილია და ბავშვებს არ შეუძლიათ ფეხბურთის თავისუფლად თამაში. ამ ფონზე, ბუნებრივია, რომ ყველაფერი ისეა, როგორც არის. ფეხბურთი მსოფლიოში ყველაზე პოპულარული სპორტია სწორედ იმიტომ, რომ ის ყველასთვის ხელმისაწვდომია. საერთაშორისო დონეზე მიღწეულ წარმატებას კი უზარმაზარი დივიდენდები მოაქვს ქვეყნისთვის. ხორვატია ამის კარგი მაგალითია – 2018 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე მეორე ადგილზე გასვლის შემდეგ, ორ წელიწადში ტურისტების რაოდენობა და შემოსავლები გაორმაგდა.

მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენ გარშემო არსებული სხვა ქვეყნები მიზანმიმართულად მუშაობენ, სწორ გადაწყვეტილებებს იღებენ და რეგულარულად მონაწილეობენ ძირითად საფეხბურთო ფორუმებში, ჩვენი შვილები გააგრძელებენ სხვა ხალხების წარმატებების ტელევიზორში ყურებას. ისინი წელიწადში ერთხელ წავლენ სტადიონზე – მხოლოდ დიდი გუნდის ან ფეხბურთელის საყურებლად, ყოველგვარი ეროვნულობის განცდის გარეშე. და ისინი დატკბებიან „ღირსეული“ წაგებებით, რასაც ნორმალურად აღიქვამენ. რადგან, როგორც ხშირად ამბობენ – „აქ ასეა მიღებული“. არადა, ასე არ უნდა იყოს“.