İrakli Kobaxidze – Maraqlıdır, agenturaya 2008-ci ilin avqust müharibəsindən sonra niyə rusofobiya həvalə edilməmişdi və niyə indi, rus təcavüzünün qurbanı başqa, hətta dost ölkə olanda onlara bu həvalə edilib?

2022-ci ildə Ukraynada müharibə başladıqdan sonra cəmiyyətimizin müxalif, saxta liberal azlığında ayrıca müzakirə tələb edən konkret bir yanaşma ortaya çıxdı – bu barədə Gürcüstanın Baş naziri İrakli Kobaxidze bildirir.

“Bildiyiniz kimi, “Milli Hərəkat” rejimi tərəfindən öz dövləti və xalqı qarşısında törədilmiş cinayətin nəticəsində Rusiya Gürcüstan ərazisinin 20 faizini işğal etdi. 2008-ci ilin avqust müharibəsindən 18 il keçib, lakin onun olduqca ağır izi ölkəmizin və on minlərlə gürcünün həyatında bu günə qədər qalmaqdadır. Rusiyanın hərbi təcavüzü nəticəsində 412 nəfər həlak olub, 2232 nəfər isə yaralanıb; 30 min həmvətənimiz doğma ocağını məcburi tərk edib; 120-dən çox gürcü yaşayış məntəqəsi işğal xəttinin o biri tərəfində qalıb. Vətən və tarix qarşısında bu rəqəmlərin sadəcə statistika olmadığını dərk etməyə borcluyuq, çünki onların arxasında ən əziz olan şeylər – itirilmiş həyat, tərk edilmiş və dağıdılmış kəndlər, xəyanətə qurban verilmiş milli maraqlar dayanır.

Maraqlıdır ki, bu miqyasda faciə fonunda, Avqust Müharibəsi “Milli Hərəkat” rejimi və onun davamçıları üçün 2008-2012-ci illərdə Rusiyaya qarşı radikal əhvali-ruhiyyə formalaşdırmaq üçün yetərli əsas olmadı. Real olaraq, əksi baş verdi – 2008-ci ildə Rusiya tərəfindən Gürcüstan ərazilərinin işğal edilməsindən, Abxaziya və Cənubi Osetiyanın müstəqil dövlətlər kimi tanınmasından sonra, “Milli Hərəkat” Rusiyaya münasibətdə nəinki sərt siyasət yürütmədi, əksinə müharibə bitdikdən sonra tezliklə rejimin lideri Rusiya vətəndaşlarını sərhəddə şəxsən qarşılayır, onları Gürcüstana turistik səyahətə və biznes fəaliyyətinə dəvət edirdi. Elə həmin dövrdə rejimin Rusiya ilə mədəni və humanitar əlaqələri dərinləşdirmək üçün aktiv səyini, həmçinin “Milli Hərəkat” hakimiyyəti tərəfindən Gürcüstan iqtisadiyyatının müxtəlif, o cümlədən strateji sektorlarına rus kapitalının cəlb olunmasının təşviqini, bir neçə il sonra isə Rusiya vətəndaşları üçün viza rejiminin birtərəfli qaydada ləğvini gördük.

Xatırladıram ki, nə “Milli Hərəkat” rejiminin nümayəndələrindən, nə də onların davamçılarından o zaman bu siyasətə qarşı heç kim etiraz bildirməmişdi. Hətta hamımızın yadındadır ki, bugünkü əsas “rusofoblar” – Elene Xoştaria, Zurab Caparidze, Mişa Mşvildadze və başqaları Gürcüstanda rus turistlərini, o vaxt “qoxusu gəlməyən” rus pulunu və Rusiya ilə ticarət-iqtisadi, mədəni əlaqələrin dərinləşməsini necə təqdir edirdilər. Xatırladıram ki, bütün bunlar Rusiyanın Abxaziya və Cənubi Osetiyanın müstəqilliyini artıq tanımasından və iki ölkə arasında diplomatik münasibətlərin kəsilməsindən sonra baş verirdi.

Faktdır ki, kənardan idarə olunan agenturaya – vahid radikal qüvvəyə çevrilən və Gürcüstanda yalnız kənar qüvvələrin maraqlarını həyata keçirməklə məşğul olduqlarını dəfələrlə sübut edən bu siyasi qüvvələri, onlar ilə əlaqəli qeyri-hökumət təşkilatlarını və digər fəal davamçıları 2008-2012-ci illərdə antirusiya təcavüzü narahat etmirdi. Gürcü agenturası radikal antirusiya əhvali-ruhiyyəsini yalnız Rusiya Ukraynaya ikinci dəfə müdaxilə etdikdən sonra formalaşdırdı. Aydındır ki, Qlobal Müharibə Partiyasına Avropanı müharibəyə cəlb etmək və agenturada dünya miqyasında, o cümlədən Gürcüstanda da rusofobiyanı ən yüksək səviyyədə körükləmək üçün məhz bu gün gedən münaqişənin miqyası lazım idi.

Bir daha aydın şəkildə izah edək ki, xarici agenturanın Rusiyaya qarşı ritorikası nə 2008-ci ilin müharibəsindən əvvəl, nə də Avqust Müharibəsindən sonra, yəni məsələ birbaşa onların (ən azı formal olaraq) vətəninə aid olanda, rus işğalına yüzlərlə gürcü əsgərinin, polisinin və dinc sakininin həyatı qurban gedəndə, Qiorqi Antsuxelidze işgəncə ilə öldürüləndə, 120-dən çox gürcü kəndini itirəndə, on minlərlə həmvətənimiz məcburi köçkünə çevriləndə və bundan əvvəl Rusiyanın ağlına belə gəlməyən bir şey – Gürcüstanın işğal olunmuş ərazilərinin dırnaqarası müstəqilliyinin Rusiya tərəfindən tanınması baş verəndə bu qədər sərt və mənfi olmamışdı. Xarici agentura Rusiyanı yalnız Ukraynaya ikinci dəfə müdaxilə etdikdən sonra amansız düşmən elan etdi. Ukrayna vətəndaşlarından danışsaydıq, bu, əlbəttə ki, tamamilə anlaşılan olardı, lakin görünür, Gürcüstanın “vətənsiz” vətəndaşlarının ürəyi Gürcüstandan çox Ukrayna üçün yanır, çünki belə bir təlimat alıblar. Paradoksaldır, lakin faktdır ki, onların anlayışında Rusiya Gürcüstanın həqiqi işğalçısına Gürcüstanın yox, məhz Ukrayna ərazilərinin işğalından sonra çevrildi.

Təbii ki, onların bu emosiyaları da tamamilə saxtadır, çünki xarici agentura hər cür dəyərlərdən məhrumdur və bunu bu günə qədər dəfələrlə sübut ediblər. Lakin məntiqli sual yaranır – onlar niyə məsələ Gürcüstana aid olanda yox, məhz indi rusofoba çevrildilər? Onlar Gürcüstanı formal olaraq belə vətən kimi tanımırlar və Ukrayna onların vətənidir? Məntiqlidir ki, əgər kimdəsə radikal antirusiya əhvali-ruhiyyəsi formalaşmalı idisə, bu 2022-ci ildən sonra deyil, 2008-ci ildən sonra baş verməli idi. Onların bugünkü rusofobiyasının saxta olması konkret faktlarla təsdiqlənir. Uzağa getmədən, hamımız bilirik ki, Elene Xoştariaya Rusiya dövlət xəzinəsindən köçürülən milyonlarla rus rubluna rusofob siyasətçilərin, “QHT-çilərin”, jurnalistlərin və aktivistlərin heç bir reaksiyası yoxdur. Düşünürəm ki, indi müzakirə etdiyim məsələ Gürcüstan əhalisinin əksəriyyəti üçün əlavə izaha ehtiyac duymur. Ölkəmizin əhalisinin mütləq əksəriyyəti səmimi vətənpərvərdir, bu da onların hakimiyyətə verdiyi sifarişdən aydın oxunur – nəyin bahasına olursa-olsun sülhü, dövlət suverenliyini və milli dəyərləri qoruyaq.

Lakin hesab edirəm ki, cəmiyyətin müzakirə etməli olduğu sual mütləq verilməlidir. Hamımız bilirik ki, istər keçmişdə, istərsə də bu gün agentura Gürcüstanda kənar qüvvələrin tapşırıqlarına uyğun hərəkət edir və onların vətəni Gürcüstan deyil, “Deep State”dir. Bu fonda maraqlıdır, bunun üçün ən kəskin səbəbin olduğu vaxt, yəni 2008-ci ilin Avqust Müharibəsindən sonra niyə rusofobiya onlara həvalə edilməmişdi və rus təcavüzünün qurbanı onların formal vətəni yox, başqa, hətta dost ölkə olduqda onlara bu həvalə edilib? Düşünürəm ki, cəmiyyət bu məntiqsizliyə məntiqli izahı asanlıqla tapacaq” – İrakli Kobaxidze qeyd edir.