Շալվա Պապուաշվիլի. Մարդու իրավունքների պաշտպանությունը չի պահանջում նրա վարքագծի արդարացում. կարող ես վիճարկել պատիժը, բայց դատապարտել ոստիկանի նկատմամբ բռնությունը. Եվրամիությունից հենց այս հետևողականությունն ենք պահանջում

Անցյալ շաբաթ տեղեկատվություն տարածվեց, որ Եվրամիությունը ֆինանսավորում է մի երաժշտի համերգը, որը իր քաղաքական ընտրության պատճառով մեկ միլիոնից ավելի վրացի քաղաքացիների՝ կանանց և տղամարդկանց, ծերերի և երիտասարդների է հայհոյել, – սոցիալական ցանցերում գրել է Վրաստանի խորհրդարանի նախագահ Շալվա Պապուաշվիլին։

Ինչպես նշում է Պապուաշվիլին, արտաքին հրահրման արդյունքները կարելի է տեսնել նաև Սաակաշվիլիի երեկվա տեսանյութում, որտեղ նա հայհոյում է և սպառնում նույն հասարակությանը, որի անեծքը, ըստ Պապուաշվիլիի, նախկինում Եվրամիությունը հայտարարել էր ստեղծագործական արտահայտման ազատություն։

«Ալեքսանդր Կորձայայի (հայտնի է որպես Կորձ) և Միխեիլ Սաակաշվիլիի կողմից միաբերան հայհոյելու ֆոնին մենք պետք է կրկին հասկանանք, թե ինչպիսի միջոցառման հետ գործ ունենք։

Անցյալ շաբաթ տեղեկատվություն տարածվեց, որ Եվրամիության ֆինանսավորմամբ անցկացվում է մի երաժշտի համերգ, որը իր քաղաքական ընտրության պատճառով մեկ միլիոնից ավելի վրացի քաղաքացիների՝ կանանց և տղամարդկանց, ծերերի և երիտասարդների է հայհոյել։ Միջոցառման հաղորդավարը պետք է լիներ Գորիի արվեստի տունը, որը նույն մարդկանց անվանում է «ստրուկներ»։

Սա հանգեցրեց հանրային վրդովմունքի։ Չնայած աղանդի մի մասը քննադատեց այս վրդովմունքը, հայտնվեցին նաև ափսոսանք պարունակող տեքստեր. մորը հայհոյելը չպետք է լինի բողոքի և ինքնարտահայտման ձև, և մենք դա շատ չէինք սիրի նույնիսկ այն ժամանակ, եթե մեր կողքին լսեինք այս անեծքը։

Չնայած այս ափսոսանքն այն ժամանակ չէր արտահայտվել, ուշացած ափսոսանքը նույնպես խնդիր է։ Եթե այսօր մենք վերջապես հասել ենք այն կետին, որ ճանաչենք, որ մորը հայհոյելը անընդունելի է, և որ քաղաքական բողոքը նույնպես պետք է ունենա իր սահմանները, դա կարելի էր շարունակել, հետևել։

Լուծումը պարզ և արժանապատիվ էր. Կորձայան ներողություն խնդրեց հասարակությունից։ Նույնիսկ եթե ասվեր, որ հույզերը գերակշռել են, և նա անցել է մարդկային սահմանը քաղաքական բողոքի ժամանակ։ Աղանդի համար անսովոր կատարսիսի գործընթացը, կարծես, այս ուղղությամբ էր գնում։

Սակայն հենց այս պահին ԵՄ ներկայացուցչությունը հայտարարություն է տարածում, որում իրականում ասվում է, որ հասարակության մեծամասնության համար մորը հայհոյելը ստեղծագործական արտահայտման ազատություն է (!):

Ներողություն խնդրելու քայլ կատարելու փոխարեն, վիրավորանքի հեղինակը ստացավ քաղաքական խրախուսանք:

Զղջումը, պատասխանատվությունը, մարդկային արժանապատվության նկատմամբ հարգանքը, այսինքն՝ այն ամենը, ինչ մեզ սովորեցնում է վրացական մշակույթը, փոխարինվել է սխալ դիրքում մնալով, անմարդկայնացմամբ և ագրեսիայով: Եվս մեկ անգամ ապացուցվեց, որ սա վրացական չէ, այլ դրսից բերված, մարզված և հրահրված արշավ:

Դրսից հրահրման արդյունքը կարող ենք տեսնել Սաակաշվիլիի երեկվա տեսանյութում, որտեղ բանտում նստած բռնապետը հայհոյում և սպառնում է նույն հասարակությանը, որի հայհոյանքները նախկինում ԵՄ ներկայացուցչությունը մեզ հռչակել էր որպես ստեղծագործական արտահայտման ազատություն: Ահա թե ինչպես է անասելի բռնությունը դառնում քաղաքական խորհրդանիշ, որը կարելի է ընդօրինակել:

Մենք դա արդեն տեսել ենք Մզիա Ամաղլոբելիի և Զվիադ Ռատիանիի դեպքերում, երբ Ամաղլոբելիի կողմից ոստիկանի վրա հարձակումը դատապարտելու և քաղաքականապես արդարացնելու անկարողությունը միջավայր ստեղծեց ոստիկանի նկատմամբ հետագա բռնության համար:

Մարդու իրավունքների պաշտպանությունը չի պահանջում նրա վարքագծի արդարացում: Դուք կարող եք վիճել պատժի մասին, բայց միաժամանակ դատապարտել ոստիկանի նկատմամբ բռնությունը։ Կարող եք պաշտպանել խոսքի ազատությունը, բայց միևնույն ժամանակ դատապարտել քաղաքացիների վիրավորանքը։ Սա հենց այն հետևողականությունն է, որը մենք պահանջում ենք Եվրոպական Միությունից։

Հ.Գ. Ինչպես ավելի վաղ նկարագրեցի, աղանդին անհրաժեշտ են դոգմաներ, քահանաներ, սրբեր և նահատակներ, իր սեփական օրացույցը և ծեսերը։ Կեղծ կրոնը նույնպես կարիք ունի հիմնագիրի, և Ալեքսանդրե Կորձայան ուրախությամբ զբաղեցրեց այս տեղը աղանդի գրկում։

Մուտքը հեշտ էր, բայց դուրս գալը՝ շատ ավելի դժվար։

Ո՞վ գիտի, գուցե Կորձաիայի աղանդի գլխավոր հիմնագիրի և ժողովրդի փրկչի դերը այլևս նրան դուր չի գալիս, բայց աղանդն իրեն հիմնագիր չի տալիս։ Դժվար է փախչել դրա ճիրաններից, հատկապես, երբ «Եվրոպան» ինքն է քո հենարանը», – գրում է Պապուաշվիլին։