Եպիսկոպոս Շիո Մուջիրի.Եթե մենք մմերձանանք Փրկչին անսասան հավատքով և խոնարհությամբ և խնդրենք մեղքերի թողություն և բուժում, նա կողորմի մեզ և կբժշկի մեզ
Ի՜նչ մխիթարական խոսքեր կան մեզ համար փորձության և վշտի, կասկածի կամ շփոթության ժամանակ, որ մի՛ վախեցեք, հավատացեք և Տերը կլինի ձեզ հետ, Նա երբեք չի լքի ձեզ… Եթե մենք մոտենանք Փրկչին անսասան հավատքով և խոնարհությամբ և խնդրենք մեղքերի թողություն և բուժում, Նա կողորմի մեզ և կբժշկի մեզ, – սա ասաց Պատրիարքական Աթոռ, Սենակիի և Չխորոցղու մետրոպոլիտ, Եպիսկոպոս Շիո (Մուջիրի) Հոգեգալստյան քսաներեքերորդ կիրակի օրը Երրորդության տաճարում:
«Սիրելի՛ հայրեր, եղբայրներ և քույրեր, շնորհավորում եմ ձեզ այս կիրակիի կապակցությամբ։ Ձեզ եմ փոխանցում Նորին Սրբություն Համայն Վրաստանի Կաթողիկոս-Պատրիարք Իլյա II-ի աղոթքն ու օրհնությունը։
Այսօր Ավետարանից կարդացվեցին Տեր Հիսուս Քրիստոսի երկու հրաշքներ, թե ինչպես Նա բուժեց արյունահոսություն ունեցող կնոջը, որը չէր կարող բուժվել որևէ մարդկային միջոցով, և հարություն տվեց մի երիտասարդ աղջկա՝ ի պատասխան նրա ծնողների մեծ վշտի և աղոթքների։
Արյունահոսություն ունեցող այս կինը մոտեցավ Տիրոջը և դիպավ Նրա հանդերձի ծայրին։ Տերն ասաց նրան. «Մի՛ վախեցիր, դուստր, քո հավատքը փրկեց քեզ։ «գնա՛ խաղաղությամբ» (Ղուկաս 8։48): Տիրոջ այս խոսքերը վերաբերում են ոչ միայն այս կնոջը, այս կնոջը, այլև կարող են վերաբերել բոլոր մարդկանց, քանի որ մարդը կարող է արյունահոսություն ունենալ ոչ միայն ֆիզիկապես, այլև հոգեպես: Հետևաբար, այս խոսքերը վերաբերում են բոլոր նրանց, ովքեր այս կյանքում հոգևոր վերքեր են ստացել, ովքեր ձգտում են Աստվածային Բուժողին՝ Քրիստոսին և ցանկանում են դիպչել Նրա հանդերձի ծայրին։
Մտածենք, մի՞թե մենք էլ հոգևորապես չենք արյունահոսում: Մի՞թե մեր հոգին նույնպես լի չէ մեղքերով, որը հոգևոր հիվանդություն է, այս հիվանդությունները։
Ընդհանուր առմամբ, այս կյանքում բոլոր մարդիկ մեղանչում են, բոլորն էլ ունեն այս մեղքերն ու հիվանդությունները, սա մեզ սովորեցնում են սուրբ առաքյալները: Օրինակ՝ Տիրոջ եղբայր Հակոբոս առաքյալն ասում է. «Մենք բոլորս շատ անգամ մեղանչում ենք» (Հակոբոս 3։2): Նաև սուրբ առաքյալ Հովհաննես Աստվածաբանը գրում է, որ «եթե ասենք, որ մեղք չունենք, մենք մեզ ենք խաբում, և ճշմարտությունը մեզ մեջ չէ» (Ա Հովհաննես 1։8): Լավ է, երբ տեսնում ենք այս մեղքերը, բայց չենք կարող տեսնել դրանցից շատերը, այսինքն՝ տեսնում ենք որոշները, բայց ոչ ուրիշները։ Ինչո՞ւ։ Մենք այնքան ենք սովոր այս մեղքին, որ այլևս չենք կարողանում տարբերակել, թե որտեղ է մեր հոգին և որտեղ՝ մեղքը, բայց կան մարդիկ, որոնք գտնվում են ավելի լուրջ հոգևոր վիճակում։ Նրանք ընդհանրապես չեն զգում, իրենց հոգում որևէ մեղք չեն տեսնում։ Սա նաև կոչվում է հոգևոր մահ, երբ մարդն ունի մեռած հոգի, բայց չի գիտակցում դա։
Ինչպե՞ս է սա դրսևորվում։ – Մարդը դիտարկում է իրեն, բայց մեղքեր չի տեսնում. նա ասում է, որ մեղք չունի, չի մեղանչում։ Հավանաբար շատ քահանաներ կհամաձայնվեն ինձ հետ, որ մեր հովվական պրակտիկայում մենք հանդիպումներ ենք ունեցել նման մարդկանց հետ։ Զարմանալի է, որ նրանք նույնիսկ խոստովանության են գնացել կամ քահանան նրանց մոտ է բերել և ասել. «Ես նման բան չեմ մեղանչում» կամ «Ես պարկեշտ մարդ եմ, մեղքեր չունեմ» և այլն։ Շ։
Ի՞նչ է սա նշանակում։ – Մարդն ունի կաթվածահար հոգի, ինչպես կաթվածահար մարդը այլևս չի կարող զգալ ֆիզիկական ցավ, այնպես էլ՝ մարդը ունի մեռած հոգի և այլևս չի կարող զգալ իր հիվանդությունն ու մեղքը։ Նման մարդու վերածնունդը, իհարկե, պահանջում է հատուկ ջանքեր և շնորհ։
Տեր Հիսուս Քրիստոսի շուրջը ամբոխ կար, և այս կինը, որը արյունահոսություն ուներ, կարծում էր, որ իր հիվանդությունը, Քրիստոսին դիպչելը, աննկատ կմնա, քանի որ այն, ինչ նա արեց նման վիճակում, օրենքով արգելված էր։ Հանկարծ նա լսում է Փրկչի խոսքերը. «Ո՞վ դիպավ ինձ» (Ղուկաս 8։45): Պատկերացրեք այս կնոջ հուզմունքը, նա կարծում էր, որ հիմա ամեն ինչ կբացահայտվի, և ինքը կպատժվի։ Հետևաբար, նա ծնկի իջավ Քրիստոսի առջև և ամեն ինչ պատմեց նրան։ Բայց Տերն ասաց նրան. «Մի՛ վախեցիր, դուստր, քո հավատքը փրկեց քեզ, գնա խաղաղությամբ» (Ղուկաս 8։48):
