Խորհրդարանական մեծամասնության անդամ, ժամանակավոր քննչական հանձնաժողովի նախագահ Թեա Ծուլուկիանին հայտարարում է, որ իր ընտանիքը Նանուկա Ժորժոլիանի դեմ զրպարտության համար հայց է ներկայացրել դատարան։

Ծուլուկիանին այդ մասին գրել է սոցիալական ցանցում։

«Այսօր մենք մեր շիկահեր աղջկան (լավ, ուրիշ բաներով էլ) դատի տվեցինք ընտանիքով, թող պատրաստի լինի փաստաբան, գրիչ ու թուղթ։ Ես միշտ գիտեի, որ մենք ճիշտ էինք, բայց հիմա բողոքելու ժամանակն է։ Որքան շատ հանդուրժես բակտերիաներին, այնքան հանդուգն կդառնան։ Միաժամանակ ուզում են հետ վերադառնալ, իսկ Միշայի հեռախոս ունեցող Թինա Բոկուչավան 2012-2013 թվականներին առաջիններից էր, ով վիրավորեց իմ հորը։ Միշան հանձնարարել էր, չէր կարող մերժել (այստեղ՝ աչքով թարթում եմ)։ Մեկն այն պատճառով, որ ես քաղաքականության մեջ էի, թե չէ գեղեցիկ Թինան Ավթանդիլ Ծուլուկիանի մասին երբեք չէր հիշի։ Նույնը անում էր նաև «Վիվամեդ»-ի քրեական Բայկուշը, երբ արդարադատության նախարարությունում էի և նեղվում էր Վանոյի, Բաչոյի կամ Պետրեի ձերբակալությունից կամ իր արտահանձման պահանջով ուղարկված նամակից։ Թե չէ այլ շփում դատավոր Ավթանդիլ Ծուլուկիանի ու նրան միջև չի եղել։ «Ուրիշ գործ չունեմ, դրանց հետ խոսեմ» սկզբունքով Ավթանդիլ Ծուլուկիանին 2000-ին դուրս եկավ դատարանի համակարգից ու գնաց թոշակի։ Դա այն ժամանակ էր, երբ արյունախում Սահակաշվիլին սկսեց փորձեր անել վրաց ժողովրդի վրա։ Դրանից հետո այն կանայք, ում մանյակի պես Միշան ձեռք էր տվել կամ Բայկուշն անգամ, երբեք չեն հիշատակել Ավթանդիլ Ծուլուկիանի մասին, կարծես թե, չնայած ես չեմ հետևել։ Միայն Չիչե Վաշաձեին հարձակվեց Թակո Չարկվիանին՝ խորհրդարանում՝ մի օր, երբ ընտանիքը մոռացել էր հանգստացնողը նախաճաշին տալ նրան։ Ի՞նչ մեղք ունի։ Դա այն Թակոն է, ով իր հորը անհամապատասխան վայրում թաղեց «էստեղ պահարան կդնեմ» սկզբունքով, ու դեռ կենդանության օրոք, հոր առջև վազվզում էր՝ խոզի ձագի պես։ Վերջում կազմվեց քննչական հանձնաժողով, և «Վրացական երազանք»-ը հանձնաժողովի ղեկավարությունը ինձ վստահեց։ Երբ սկսեցի աշխատանքը, շիկահեր տիկին Կոդուան՝ ով «Ազգային շարժման» ժամանակ քաղաքում դեզոցված մեքենաներով վազվզում էր, նորից հիշեց իմ հորը։

Հասկանալի է, որ Վանո Մերաբիշվիլիի կողմից ստեղծված ամուսնու ստեղծած անհատ է, այլ կարգավիճակ դեռ չունի, բայց մինչև երբ պիտի ասենք՝ ինչու պետք է դատել «այնպիսիներին»։ Ահա այսօր ես, իմ 82-ամյա մայրը, եղբայրս ու եղբորորդիս զրպարտության համար հայց ենք ներկայացրել։ Նանուլ, մենք տանն էլ ավելի շատ ենք, բայց այս պահին սա բավարարվի։

Նանա Ժորժոլիանը հրապարակել է 20 հոգուց կազմված ցուցակ՝ վերնագրով՝ Ծուլուկիանի հոր կողմից գնդակահարված մարդիկ։ Այդ ցուցակը այստեղ չեմ հրապարակում, քանի որ ըստ ամենայնի, նրանցից շատերը նախկինում դատապարտվել են առանձնապես ծանր հանցագործությունների, այդ թվում՝ դիտավորյալ սպանության, դիակների մասնատման ու աղբը նետելու համար, և նրանց անցյալում քանդուկ անելը, Նանա-Նանուկա-Նանուլա-Նանուչիոյի նմանությամբ, իմ գործը չէ։ Պարզապես կասեմ՝ ներկայացված են փաստաթղթեր, որ 15 անձ այսօր էլ ողջ է, մեկը մահացել է հետո, երբ իմ հայրը արդեն մահացած էր, ոմանք մահացել են, երբ Վրաստանում մահապատիժը չեղարկվել էր, մեկին ընդհանրապես հնարավոր չէ նույնականացնել և այլն։ Հիմա հետաքրքիր է՝ ով սպանեց այդ մարդուն, և ինչպես դարձա ես մարդասպան հոր դուստրը։ Այլևս չենք պատրաստվում լռել։ Գեիգեե՞, Նանուչ, բեր սիլիկոնե շուրթերդ (ու մյուս բաները) կապրփրացրու ու ասա…»,- գրում է Թեա Ծուլուկիանին։