Շալվա Պապուաշվիլի. Հասարակությունը պետք է տեսնի, որ նրանք, ովքեր այսօր «արդարացի նպատակներով» արդարացնում են ահաբեկչական ակտի փորձը, վաղը, նույն բանաձևով, կարդարացնեն նաև մարդու սպանությունը

Հավանաբար անհնար կլիներ ահաբեկչական ակտի էությունն ավելի ճշգրիտ ներկայացնել, քան դա հենց իրենք՝ արմատական ընդդիմության ակնառու ներկայացուցիչները կարողացան անել, – այս մասին գրում է Վրաստանի խորհրդարանի նախագահ Շալվա Պապուաշվիլին։

Ինչպես նշում է խորհրդարանի նախագահը, երբ խոսում ենք ահաբեկչության մասին, պետք է հասկանանք, որ ահաբեկիչները անդրդապատճառ մանիակներ չեն։

Նրա խոսքով՝ Էլիսաշվիլիի վերջին խոսքը ահաբեկչական մտածողության տիպիկ օրինակ է, թե իբր նա պայքարում էր անարդարության, ճնշումների և զավթիչների դեմ։

«Հավանաբար անհնար կլիներ ահաբեկչական ակտի էությունն ավելի ճշգրիտ ներկայացնել, քան դա հենց իրենք՝ արմատական ընդդիմության ակնառու ներկայացուցիչները կարողացան անել։

Երեկվանից կարդում և լսում ենք գնահատականներ Էլիսաշվիլիի գործողությունների քաղաքական դրդապատճառների մասին, որոնք, իրականում, ուղղակիորեն հիմնավորում են, թե ինչու գործ ունենք հենց ահաբեկչության հետ։

Երբ խոսում ենք ահաբեկչության մասին, պետք է հասկանանք, որ ահաբեկիչները անդրդապատճառ մանիակներ չեն։ Նրանցից յուրաքանչյուրը փորձում է իր հանցագործության համար «վեհ» արդարացում գտնել։ Դա մեկ ազատության համար պայքար է, մեկ՝ արդարության, մեկ՝ այս, մեկ՝ այն։

Այդ պատճառով էլ Էլիսաշվիլիի վերջին խոսքը ահաբեկչական մտածողության տիպիկ օրինակ էր, թե իբր նա պայքարում էր անարդարության, ճնշումների և զավթիչների դեմ։ Սակայն հանցագործությունը չի կարող արդարացվել դրա կատարողի կողմից հռչակված նպատակով։ Ընդհակառակը, բռնի գործողությունը քաղաքական կամ գաղափարական դրդապատճառներով արդարացնելը ահաբեկչության գլխավոր նշաններից մեկն է։

Դատավճռի հրապարակումից մի քանի րոպե անց ևս մեկ հանգամանք պարզ դարձավ՝ գործ չունենք միայն մեկ կոնկրետ ահաբեկչական ակտի հետ։ Մենք տեսնում ենք ահաբեկչական մտածողություն ունեցող մարդկանց մի խումբ, ովքեր խոսքով իբր պայքարում են խորհրդային անցյալի դեմ, իսկ գործով դարձել են բոլշևիկյան տեռորի գլխավոր բարոյական բանաձևի՝ «նպատակն արդարացնում է միջոցները» հավատարիմ հետևորդները։

Այս կետին նրանք հասան տրամաբանորեն և հետևողականորեն։ Փաստացի, ընդամենը մի քանի տարում մեր աչքի առաջ տեղի ունեցավ չարիքի էվոլյուցիան. նախ արդարացրին խոսքային բռնությունը և մարդու արժանապատվության ոտնահարումը, հետո արդարացրին ֆիզիկական բռնությունը և մարդու առողջությանը վնասելը, հետո արդարացրին խորհրդարանի հրկիզումը և նախագահական պալատի գրոհը, այսինքն՝ պետության և նրա սահմանադրական ինստիտուտների ոտնահարումը, իսկ հիմա արդեն ահաբեկչությանը՝ մարդկության այս բացահայտ չարիքին են քաղաքական ու բարոյական արդարացում փնտրում։

Երբ մարդն արդարացնում է բռնության յուրաքանչյուր հաջորդ փուլը, բարոյական թույլատրելիության սահմանն ավելի ու ավելի է ջնջվում։ Ուստի հասարակությունը պետք է հստակ տեսնի, որ նրանք, ովքեր այսօր «արդարացի նպատակներով» արդարացնում են ահաբեկչական ակտի փորձը, վաղը, նույն բանաձևով, կարդարացնեն նաև մարդու կայացած սպանությունը։ Առավել ևս, որ այս նույն քաղաքական շրջանակի ներկայացուցիչների կողմից ընդդիմախոսների մահվան կապակցությամբ հանրային ուրախություն մենք բազմիցս տեսել ենք։

Այնպես որ, ոմանք կամովին, ոմանք ակամա, ոմանք գիտակցաբար, իսկ ոմանք էլ անգիտակցաբար, այս ամբողջ կոհորտան ձևավորվեց որպես երկրի դեմ գործող թշնամական հնգերորդ շարասյուն, որն իր արմատականության, ծայրահեղականության և այժմ արդեն նաև ահաբեկչության համար դրսից վառված կանաչ լույս է ակնկալում», – գրում է Շալվա Պապուաշվիլին։

Ի գիտություն՝ ահաբեկչական ակտի փորձի մեղադրանքով, նոյեմբերի 29-ի դրվագով, Ալեկո Էլիսաշվիլիին դատապարտել են 13 տարվա ազատազրկման։