Պատրիարքական գահի փոխանորդ, Սենակիի և Չխորոծղուի Միտրոպոլիտ Շիոյի Զատկական Նամակը

Համայն Վրաստանի Պատրիարքական գահի փոխանորդ, Սենակիի և Չխորոծղուի Միտրոպոլիտ Շիոյի (Մուջիրի) Զատկական Նամակը:

«Վրաց Ուղղափառ Եկեղեցու Աստծո կողմից օրհնված հոգևոր զավակներին

Պատվարժան քահանայապետեր, պատվարժան եպիսկոպոսներ, սարկավագներ, վանականներ, Վրաստանի բնակիչներ և մեր երկրի սահմաններից դուրս ապրող մեր հայրենակիցներ։

Քրիստոս հարյավ ի մեռելոց։

Այսօր աշխարհը ուրախանում և տոնում է։ Աշխարհի Փրկիչը, կյանքի սկիզբն ու աղբյուրը, մեր Փրկիչը հարություն արեց մեռելներից և կոտրեց դժոխքի դարպասները։ Տերը հարյավ, չարիքի և դևի զորությունը ցրվեց։ Տերը հարյավ, և հավերժական լույսը փայլեց ամբողջ աշխարհի վրա։ Տեր մեր Աստվածը հարյավ, և սերը բացեց բոլոր դռները, որոնք փակ էին և չբացված մարդկանց համար։

Այսօր բացահայտվեց մարդկության համար անհասկանալի առեղծվածը՝ Փրկչի հարությունը, մեր հավատքի ժայռը, քանի որ Պողոս առաքյալն ասում է. «Եթե Քրիստոսը հարություն չի առել, ապա ձեր հավատքը ունայն է» (Ա Կորնթ. 15:17): Այսօր Փրկիչը, որը մարմնացավ, խաչվեց և թաղվեց մեզ համար, հարություն է տալիս մարդկային բնությանը մեռելներից, ոչնչացնում է դժոխքի զորությունը և կրկին մարդու հետ կիսվում է մեղքի գերությունից ազատված նախնական, երկնային երանությամբ։

Մեծ է այս իրադարձության պատճառած ուրախությունը, տոնում է մտածող արարածը, և բոլորս միասին աղաղակում ենք Սուրբ Գրիգոր Աստվածաբանի խոսքերով. «Այսօր փրկություն կտրվի աշխարհին, թե՛ տեսանելի, թե՛ անտեսանելի։ Քրիստոս հարություն առավ մեռելներից, հարություն արեք մեզ հետ: Ազատվեք մեղքի կապանքներից: Դժոխքի դարպասները կբացվեն, և մահը կփշրվի, հին Ադամը կբաժանվի, և նորը կկատարվի» (Տասնվեց տոնական քարոզներ։ Քարոզ XLV)։

Մենք անցել ենք Սուրբ Մեծ Պահքի շրջանը, երբ քրիստոնյաները պատրաստվում են հանդիպել Հարություն առած Փրկչին։ Աղոթքով և պահքով մենք ձգտում ենք մաքրել մեր հոգիները, որպեսզի, մոտենալով ամենողորմ Տիրոջը, արժանի լինենք լսելու Նրա խոսքերը. «Եկեք ինձ մոտ, բոլոր վաստակածներդ և բեռնավորվածներդ, և ես հանգիստ կտամ ձեզ» (Մատթ. 11։28)։ Սակայն այս նախապատրաստությունների ընթացքում մեր սրտերը լցվեցին վշտով, քանի որ Մեծ Պահքի Խաչի երկրպագության շաբաթվա ընթացքում մահացավ Համայն Վրաստանի Կաթողիկոս-Պատրիարք, Նորին Սրբություն և Ամենայն Երանելի Իլիա II։ Հետևաբար, հիմա, երբ որբ ենք մեր սիրելի հոր մահով և տեսնում ենք մահը հաղթված Քրիստոսի Հարությամբ, մեզ հատկապես մխիթարում են Սաղմոսերգու Դավթի խոսքերը. «Թանկարժեք է Տիրոջ առջև Նրա սրբերի մահը» (Սաղմ. 115։6), քանի որ մեզ՝ քրիստոնյաներիս համար մահը կործանում չէ, այլ փրկության և հավերժական երանության տանող ճանապարհ։ Սա է Զատկի ուրախության էությունը, յուրաքանչյուր մարդու հույսերի և ուրախության հիմքը:

Նորին Սրբության 49-ամյա գործունեության ուղին այս ուրախության և հույսի աղբյուր էր մեզանից յուրաքանչյուրի համար։ Նրա հայրական սերը, աղոթքն ու հոգատարությունը թափվեցին ամբողջ Վրաստանի, յուրաքանչյուր մարդու վրա:

Կաթողիկոս-Պատրիարքարանի բազմամյա ծառայությունը և խաչը հեշտ չէին։ Նահատակության և ինքնազոհաբերության ուղին նրա առօրյա կյանքն էր, յուրաքանչյուր գործը, յուրաքանչյուր միտքը։ Նա ստանձնեց աթեիստական ​​ռեժիմի հալածված, նվաստացած և ճնշված ժառանգությունը և մեզ թողեց վերակառուցված եկեղեցի, որն այսօր կարևոր դեր է խաղում երկրի և հասարակության կյանքում։

Նրա հայրապետական ​​իմաստությունը մեզ հիշեցրեց Մովսեսին, որը, ինչպես նա, փորձությունների ժամանակ ազգը տարավ մի տեսակ մորթե կամրջի վրա, խրախուսեց ընկածներին, միավորեց ցրվածներին և նրանց սրտերը դարձրեց Տիրոջը. նրա խոսքն ու աղոթքը այն սյունն էին, որը ազգին ցույց տվեց հոգևոր գերությունից դուրս գալու ճանապարհը (Ելք. 13:21):

Նորին Սրբություն Պատրիարքը, այսպես ասած, շարունակում է դարձի բերել, միավորել և քարոզել ազգը նույնիսկ իր մահից հետո: Կարող ենք համարձակորեն ասել, որ Կաթողիկոս-Պատրիարք Իլիա II հետևելով իր նախորդների հետքերին և կատարելով աստվածային գործեր, նոր կյանք հաղորդեց Վրաց Ուղղափառ Եկեղեցուն: Նրա ուսմունքները, նրա վաստակները շարունակվում են մինչ օրս՝ անխափան, անդադար, յուրաքանչյուր հավատացյալի մեջ, որի սրտերը ուղղված են Աստծուն, միասնությամբ փառաբանում են հարություն առած Փրկչին:

Շատ բան է ասվել, շատ բան է գրվել, և դեռ շատ բան կգրվի նրա վաստակների մասին, բայց, թերևս, ամենաթանկ բանը, որի համար Նորին Սրբությունը աշխատել է, քրիստոնեական հավատքի գլխավոր առաքինությունն է՝ սերը: Հենց այս անսահման սիրո և հավատքի պտուղն է այն հրաշքը, որի ականատեսը եղանք Նորին Սրբության Պատրիարքի մահից հետո օրերին: Ամբողջ Վրաստանը՝ մարդկանց ծով, անընդհատ հոսքով հավաքվեց՝ հարգանքի տուրք մատուցելու հանգուցյալ Պատրիարքին: Ազգը, միավորված որպես մեկը, մինչև վերջին պահը լռության մեջ, արցունքներով, սիրով և երախտագիտությամբ ուղեկցեց իր հանգուցյալ հոգևոր հորը: Մենք շնորհակալ ենք Տիրոջը և ձեզանից յուրաքանչյուրին այս միասնության համար:

Շնորհակալություն ենք հայտնում նրանց, ովքեր չկարողացան անմիջականորեն մասնակցել ծառայությանը, բայց մեզ հետ էին հոգևորապես և իրենց աղոթքներով զորացրին մեզ:

Հենց միմյանց աջակցելը, աղոթքը, միասնությունն ու սերն է մեր եկեղեցական և պետական ​​կյանքը արժանապատվորեն շարունակելու նախապայմանը։ Թող Հարություն առած Փրկիչը մեզ շնորհի անսասան հավատք, սեր, խաղաղություն, միասնություն և իմաստություն։

Ուրեմն, եկեք ուրախանանք և փառաբանենք Տիրոջը միասնության մեջ, քանզի «Հարության օրն է, եկեք ուրախանանք այս տոնով և եկեք ուրախանանք միմյանցով և այսպես աստվածային լույսով աղաղակենք. Քրիստոս հարյավ մեռելներից, մահով ոտնակոխ արեց մահը և գերեզմաններում գտնվողների վրա կյանք պարգևեց» (Զատիկ)։

Քրիստոս հարյավ ի մեռելոց։

Թբիլիսի

Զատիկ, 2026։