Ներքին գործերի նախարարությունը պարզաբանում է «Ոստիկանության մասին» օրենքում փոփոխությունները.

«Ցանկանում ենք արձագանքել մի քանի հասարակական կազմակերպությունների տարածած հայտարարությանը, ըստ որի, իբր, ընդունված օրենսդրական փոփոխությունների արդյունքում ոստիկանությանը տրվել է առանց որևէ հիմնավորման անձի բերման ենթարկելու լիազորություն, մասնավորապես. միայն ընդհանուր կասկածի հիման վրա, որ նա հետագայում կարող է անօրինական գործողություն կատարել։

Կատարված օրենսդրական փոփոխությամբ սահմանվել է, որ եթե անձը արդեն կատարել է իրավախախտում և, միևնույն ժամանակ, կան հավաստի տեղեկություններ, որ նա կատարելու է մեկ այլ ապօրինություն, ոստիկանությունը իրավասու է ձերբակալել այդ անձին՝ կանխելու համար. իրավախախտման հնարավոր կատարումը և նրա նկատմամբ արդարադատություն իրականացնելը։

Ուզում ենք ընդգծել, որ նշված փոփոխությունները համապատասխանում են Եվրոպական դատարանի չափանիշներին և եվրոպական երկրների լավագույն փորձին։ Նշենք, որ Եվրոպական դատարանի Մեծ պալատի 2018 թվականի «S., V. AND A. v. ԴԱՆԻԱ» (Դիմումներ No 35553/12, 36678/12 և 36711/12) նշել է, որ կանխարգելիչ կալանքը համապատասխանում է Եվրոպական կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածին։ Նշված որոշման մեջ դատարանը մատնանշում է, որ Կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածը չի կարող մեկնաբանվել այնպես, որ ոստիկանության համար անհնար դառնա կատարել իրենց հանձնարարված պարտականությունը՝ պաշտպանել հասարակական անվտանգությունը և օրենքն ու կարգը։ Ոստիկանությունը պետք է գործադրի որոշակի հայեցողական լիազորություն՝ գործառնական որոշումներ կայացնելու համար:

Դատարանը նշում է, որ նշված որոշումը կայացնելու համար ոստիկանությանը հասանելի կլինի հանրությանը անհասանելի տեղեկատվություն և օպերատիվ նյութեր։ Պատճառաբանված որոշում կայացնելը պաշտպանում է անձին անհիմն և կամայական կալանքից։ Կանխարգելիչ ոստիկանական միջոցները, ներառյալ կանխարգելիչ կալանքը՝ կրկնահանցագործությունը կանխելու համար, ճանաչված են մի շարք եվրոպական երկրներում, այդ թվում՝ Դանիայի, Չեխիայի և Գերմանիայի իրավական համակարգերում: Հարկ է նշել, որ կանխարգելիչ միջոցներից և ոչ մեկը ոստիկանությանը հնարավորություն չի տալիս որևէ միջոց ձեռնարկել՝ դիմելով ընդհանուր, վերացական սպառնալիքի, առավել ևս այն հիմքով, որ ինչ-որ անձ կամ անձանց խումբ հակված է հանցագործության կամ այլ բռնության։

Կրկնվող վարչական իրավախախտման կանխարգելումը վերաբերում է այն դեպքին, երբ անձը կատարել է իրավախախտում և միևնույն ժամանակ առկա է իրավախախտում կրկին կատարելու իրական վտանգ։ Հանցագործություն կատարելու իրական ռիսկից խուսափելը ենթադրում է, որ մեծ է հավանականությունը, որ կոնկրետ հանցագործությունը կրկնակի կկատարվի կոնկրետ անձանց կողմից: Սպառնալիքի իրականությունը պետք է ապացուցվի կոնկրետ փաստերով կամ տեղեկություններով, որոնք պետք է ներկայացվեն դատարան։

Հարկ է նշել, որ ցանկացած կալանավորված անձ իրավունք ունի դիմել դատարան՝ իր կալանքի օրինականությունը ստուգելու և իր կալանքն անօրինական ճանաչվելու դեպքում համապատասխան փոխհատուցում ստանալու համար», – ասված է ՆԳՆ հաղորդագրության մեջ։