Եկա Գիգաուրը գիտի, որ նոր օրենսդրության ուժի մեջ մտնելուց հետո ստիպված կլինի իսկապես թափանցիկ լինել, և այժմ փորձում է հերթական սուտը ներկայացնել հանրությանը՝ իբր արտագաղթած անձը չի կարողանա գումար փոխանցել իր ընտանիքի անդամին։ Նոր օրենքը չի տարածվում այն գումարների վրա, որոնք արտագաղթած անձը փոխանցում է ընտանիքին՝ կենցաղային նպատակներով օգտագործելու համար, և վերջ։ Այս մասին գրում է «Վրացական երազանք» կուսակցության անդամ Արչիլ Գորդուլաձեն՝ սոցիալական ցանցում։

Արչիլ Գորդուլաձեի գնահատմամբ՝ Եկա Գիգաուրիի օրինակը դասական օրինակ է այն բանի, թե ինչու է օրենսդրության բարելավումը ոչ միայն անհրաժեշտ, այլև պարտադիր՝ մեր երկրում օտարերկրյա սև գումարների հոսքը նվազագույնի հասցնելու համար։

««Միջազգային թափանցիկության» անփոփոխ, միանձնյա և «բռնապետ» (ըստ իր իսկ աշխատակիցների խոսքերի) տնօրեն, կապիտան Գիգաուրին տարածում է հերթական սուտը։ Ինչպե՞ս կարելի է նույնիսկ մեկ բառին հավատալ, երբ կազմակերպության անունում նշվում է թափանցիկություն, իսկ ինքը ամենաանթափանցիկ մարդն է, որը չի ցանկանում բացահայտել արտերկրից ստացած նույնիսկ մեկ լարիի աղբյուրը։ Այլ վնասակար գործողությունները մի կողմ դնելով՝ 2023 թվականից, հովանավորների հանձնարարությամբ, ներգրավված է դարի խաբեության մեջ՝ ստացած և ծախսած գումարները թաքցնելու նպատակով, և նույնիսկ վերագրանցվել է Էստոնիայում՝ հովանավորների կողմից փոխանցված գումարները թաքցնելու համար։ Գիտակցում է, որ նոր օրենսդրական փոփոխություններից հետո՝ ո՛չ ինքը, ո՛չ կոլեկտիվ «Մարթա Կոս»-ը չեն կարողանա շրջանցել օրենքը և ստանալ ֆինանսավորում առանց Վրաստանի կառավարության համաձայնության։ Գիտի, որ ստիպված կլինի իսկապես թափանցիկ լինել, և հիմա փորձում է հերթական սուտը տարածել՝ իբր արտագաղթած անձը չի կարողանա գումար փոխանցել իր ընտանիքին։ Նոր օրենքը չի վերաբերում արտագաղթածի՝ ընտանիքին ուղղված կենցաղային գումարներին, և վերջ։

Չնայած արտերկրից ֆինանսավորվող «Միջազգային թափանցիկության» նման անձանց կողմից խոչընդոտելու փորձերին, մենք այնուամենայնիվ կարող ենք ապահովել մեր երկրում խաղաղություն, իրականացնել բարեփոխումներ, նպաստել տնտեսության աճին, լուծել սոցիալական խնդիրները և կառուցել Վրաստանը՝ որպես մեր Հայրենիք, մինչդեռ այսպիսի մարդկանց համար այն ընդամենը գրառում է գրպանում պահվող անձնագրի վրա», – գրում է Գորդուլաձեն։