Վասիլ Մաղլափերիձե – Բաց նամակ նախկին ընկերոջը

Իհարկե, դուք կլսեիք, որ ԱՄՆ ապագա պետքարտուղարին կոնգրեսականները խնդրել են պատժամիջոց կիրառել քսանհինգ հոգու, այդ թվում՝ ինձ համար,- այս մասին գրում է Հանրային հեռարձակողի հոգաբարձուների խորհրդի նախագահ Վասիլ Մաղլափերիձեն սոցիալական ցանցում հրապարակված գրառման մեջ՝ «Բաց նամակ նախկին ընկերոջը» վերնագրով։

Ինչպես նշում է Մաղլափերիձեն, նա հարգանք է հայտնում բոլոր համասանկցված անձանց նկատմամբ, և իր ընդգրկվելն այս ցուցակում մեծ պատիվ է։

«Բաց նամակ նախկին ընկերոջը».

Իհարկե, դուք կլսեիք, որ Միացյալ Նահանգների ապագա պետքարտուղարին կոնգրեսականները խնդրել են պատժամիջոցներ կիրառել քսանհինգ հոգու, այդ թվում՝ ինձ, քանի որ պարզվում է, որ մենք թունել ենք փորում Բոմբեյից Լոնդոն և նպաստում ենք դրան. «Վրաստանի թեքությունը դեպի Չինաստանի, Ռուսաստանի և Իրանի ագրեսիայի առանցքը».

Պետք է ասեմ և հանգստացնեմ, որ այս պատժամիջոցն ինձ ամենևին չի տխրեցնում, թեև իմ հարգանքն եմ հայտնում բոլոր նրանց, ում նկատմամբ սանկցիա է կիրառվել, և ասեմ նաև, որ ինձ համար մեծ պատիվ է լինել այս ցուցակում։

Ես բողոք չունեմ պատժամիջոցներ պահանջող այս կոնգրեսականներից, քանի որ, չնայած սեփական երկրում առկա լուրջ խնդիրներին, նրանք դեռ պնդում են պատժամիջոցներ կիրառել այն մարդկանց նկատմամբ, ում համար բոլորովին անծանոթ են։ Այսպիսով, նրանք ունեն այս ապրելակերպը, նրանք կարծում են, որ դա ճիշտ է, և ո՞րն է իմաստը:

Ես մի երկրից եմ, որտեղ մարդիկ միայն հրավերով չեն այցելում, և եթե ինձ պատժեն, ես նրանց այլևս չեմ այցելի և վերջ, բայց ես իմ դուռը բաց կթողնեմ՝ Վրաստանում հյուրն Աստված է։

Այնուամենայնիվ, ես համեստորեն մի բան կառաջարկեմ հարգարժան կոնգրեսականներին. եթե նրանք խորհուրդ խնդրեին պարոն Հոլդեն Քոլֆիլդից, վստահ եմ, որ նա կտրականապես խորհուրդ կտար չստորագրել այս խնդրանքը (եթե որևէ մեկը մինչ այժմ չգիտեր. Թույլտվության հարցում իրականում գրվել է Վրաստանում, և կոնգրեսականները միայն ստորագրել են այն):

Իմ նախկին ընկեր, հիշու՞մ ես, թե ինչպես էին բոլշևիկները արդարացնում իրենց ռեպրեսիաները։ Ժողովրդի թշնամիները մեզ խանգարում են կոմունիզմ կառուցել և դրախտ հաստատել երկրի վրա։

Սեղանի դարակում պապիկիս և նախապապիս դատավճիռներն են. ժողովրդի լուսավոր ապագայի պահապանները բացահայտել են Գուրջաանիի խաղողի այգիների ոչնչացումը, նրանց նկատմամբ պատժամիջոցներ կիրառել, գնդակահարել իրենց աներոջն ու փեսային: Փոքր երեխաներով մի ընտանիք վռնդվեց իրենց տնից, իսկ մայրս ու մորաքույրս մեծացան՝ պիտակավորված որպես ժողովրդի թշնամիներ: Շատ վրացական ընտանիքներ անցել են այս դժոխքի միջով։ Չգիտես ինչու, ոչ կոմունիզմը կառուցվեց, ոչ էլ դրախտ հաստատվեց, փոխարենը տարիներ անց մի թուղթ եկավ, որ մեզ խաբել են, իզուր ենք խաբել։

Ով պապիս մասին «Դանոս» էր գրում, կա՛մ իր տունն էր ուզում, կա՛մ աշխատանք, կա՛մ ինչ-որ հետին մղում ուներ, նա գիտեր, թե ինչու է լսում։ Այդպիսի մարդիկ, լուսավոր ապագա կառուցելու պատրվակով, երբեմն ժողովրդի թշնամիներին կախում էին փայտամածի վրա, մերթ ուղարկում գազախցիկներ, մերթ պատին կանգնեցնում,- ու բաժանում իրենց ունեցվածքը։ Հասկանալի է, թե ինչպիսի մարդիկ են, նրանք ակնկալում են գումար և գոյատևում, ես նրանց հարցեր չունեմ։

Բայց մենակ «տեղեկացնողը» ոչինչ չէր կարող անել, եթե չլինեին ուրիշները, ովքեր իրենց համոզում էին, որ պապիկս քանդում է խաղողի այգիները, որովհետև այդպես են պետք, կամ վախենում են, կամ գուցե դու մեղավոր հոգի, իրենք էլ լավ բան էին սպասում այս գործից։ Ուրեմն խղճի մնացորդներով հանգստացան, երևի ինչ-որ բան էին զրպարտում, թե չէ իզուր կմեղադրեն, ամեն դեպքում խաբված ընտանիքից մի կաթսա, թավան, շերեփ են վերցրել. չեկիստների կողմից և շարունակեցին կառուցել կոմունիզմ։ Գնդակահարվածների մեղքը որքան այս մյուսների վրա է, որքան հենց իրենք՝ «դոնորները»։

Գնացեք հանրային գրադարան, նայեք 1930-ականների մամուլը (այն ժամանակ սոցիալական ցանցեր չկային) և կտեսնեք, թե ինչ կրքով են դատապարտում ժողովրդի թշնամի համարվող գործընկերներին, ընկերներին, հարազատներին և նույնիսկ ծնողներին, որոնք խանգարում են լուսավոր ապագայի կառուցում։

Բայց դու ինձ չասացի՞ր, որ ժամանակն է և ի՞նչ անենք։ Դու էլ, հավատա, ես շրջել եմ երկրի առանցքը, Լոնդոնից Բոմբեյ թունել եմ փորում, ու քեզ խանգարում եմ լուսավոր ապագա կառուցել։

Հարգելի կոնգրեսականները չեն ճանաչում ձեզ և ինձ, բայց դուք ինձ վաղուց եք ճանաչում, բայց դեռ հավատում եք կոնգրեսականներին: Կոնգրեսականները չե՞ն սխալվի, եթե ինձ մեղադրեն կողմնակալ լինելու մեջ։ Կոնգրեսականներն անսխալական են, և եթե նրանք ձեզ ասեն, որ ես թունել եմ փորում մինչև Բոմբեյ, ուրիշ ի՞նչ տարբերակ ունեք: Կոնգրեսականները, սակայն, այստեղից ինչ «Դանոս» նամակ են ստացել, բանաձեւ են ընդունել, եւ այս «Դանոսի» հեղինակների բարեկամության բեռը դուք պետք է կրեք։

Բացի այդ, ի՜նչ կոնֆետային մեղադրանք՝ «Վրաստանը շրջվում է դեպի Չինաստանի, Ռուսաստանի և Իրանի ագրեսիայի առանցքը», պետք է մտածել դրա մասին, եթե քեզ նման բանում մեղադրեին, պետք է փամփուշտ գցես քո սեփական ճակատի՞ն:

«Դանոսի» հեղինակներն ուրախ թափահարում են թեւերը. «Այս ինչ ուրախ օր է բերել մեզ, որ կոնգրեսականները պատժամիջոցներ են պահանջել, հույս ունեն (իզուր!!!), որ կվերադառնա ժամանակը, երբ լռեն ու հրեն դեմը և նրանք կարող էին տեսնել դրա լավը:

Նրանց բնույթը միանշանակ է: Հարցն այն է, թե ինչ է պատահել ձեզ հետ։

Իմ նախկին ընկեր, նայիր քո շուրջը, ո՞ւմ երաժշտությամբ ես պարում:

Իսկապե՞ս հավատում ես, որ ես քեզ խանգարում եմ մտնել Եվրամիություն, պապս քանդել է խաղողի այգիները, իսկ ես ուզում եմ ապրել Չելյաբինսկում։ Դու տենց հիմար չե՞ս։ Դե լավ մտածիր, միգուցե չհավատացիր, բայց քեզ միտումնավոր համոզեցիր, որովհետև նման պահվածքը քեզ մոդայիկ թվաց, որովհետև մի քիչ վախեցած էիր, կամ հոգիդ ուժեղ էր և ինչ-որ օգուտ էիր սպասում։ Ինչեւէ, դու դարձել ես «փոշիների» հանցակիցը, ու չես կարողանալու այստեղից դուրս գալ։

Մեզ ժամանակին շահագործեցին ու դժոխքի միջով գցեցին՝ սպասելով խոստացված դրախտին, և որքա՞ն գումար արժե անփորձ երիտասարդներին նորից այդ դժոխք ուղարկել։ Մնում է ընդամենը մի քանի շաբաթ, և բոլորի համար պարզ կդառնա, թե ինչ կբերի ուկրաինական ճանապարհը մեր երկրին և առաջին հերթին այս երիտասարդներին։ Եթե ​​ամեն ինչ բացահայտվի, ի՞նչ կասեք, ես ի՞նչ կանեի, Ժամանակը հետ չես դարձնի, «դանակներով» դրախտ ու լուսավոր ապագա չես կառուցի, Եվրամիություն չես կարող մտնել։

Այս աշխարհը կանցնի, բոլորը կմոռանան պատժամիջոցներն ու մարդագայլերին, մենք կմոռանանք այն կոնգրեսականներին, ովքեր մեզ երբեք չեն էլ հիշում, բայց դուք երբեք չեք մոռանա այն «Դանոսները», որոնց մասնակիցն եք դուք։

P.S. «Իմ խեղճ նախկին ընկեր, ամեն դեպքում, կապիր այդ պատժամիջոցը քո ճակատին, որպեսզի ինչ-որ տեղ չկորցնես»,- գրում է Մաղլափերիձեն։