„საყვარელო მამიკო, ვერც კი წარმოიდგენთ რა ხდებოდა დღეს აქ. რომ გენახათ, ნამდვილად გაგიკვირდებოდათ. ამდენი წლის შემდეგ კიდევ ერთხელ ავედი სცენაზე და ჩემი საუკეთესო პარტია ვიცეკვე „გედების ტბიდან“. ძალიან მწყდება გული იმაზე, რომ ეს პარტია ჩემი შესრულებით არასოდეს გინახავთ. ვიცი, მამიკო, საერთოდ რა აზრის ხართ ცეკვაზე, მაგრამ განა სამართლიანი საქციელია, გამკიცხოთ იმისთვის, რაც თქვენი თვალით არ გინახავთ? ვოცნებობ, რომ ერთ მშვენიერ დღეს კვლავ შევხვდეთ, რომ ჩემი მამიკო ჩემთან ჩამოვიდეს, თუმცა არა, ამხელა გზა თქვენ ძალიან გაგაწვალებთ. მაინც ბევრს ვფიქრობ ამაზე. იმის წარმოდგენა, რომ მაყურებელთა შორის ზიხართ… თქვენთვის რაიმე განსაკუთრებულსაც კი ვიცეკვებდი, ოღონდ ჯერ არ ვიცი, რას. მაინტერესებს, როგორი განცდა გექნებოდათ ამ დროს, უხერხულად თუ იგრძნობდით თავს. პირველი, რაშიც ბავშვობიდან დამადანაშაულეთ, ის იყო, რომ, მითხარით, მუსიკალური სმენა არ გაგაჩნიაო. ჩემი ფორტეპიანოს გაკვეთილები ნერვებს გიშლიდათ. თქვენ მათ უაზრო კაკუნს ეძახდით. არადა, ერთი ციდა ბავშვს სხვანაირად როგორ უნდა დაეკრა? თქვენ მუსიკის მასწავლებელი დაითხოვეთ, მე კი ფანჯრის რაფებსა და მაგიდის კიდეზე ვაგრძელებდი დაკვრას. ჩემს სურვილს, ცეკვაზე მიმიყვანეთ-მეთქი, უმოწყალოდ დასცინეთ. დედას თქვენს უჩუმრად მაინც დავყავდი იქ, თქვენ კი გეუბნებოდათ, ფრანგულში ვამზადებო. სახელმძღვანელოც კი დამქონდა თან. თქვენ ვერაფერს მიხვდით! რამდენჯერ მიფიქრია, ალბათ საერთოდ არ ვუყვარვარ-მეთქი. მაგრამ რატომ? რატომ არ უნდა გყვარებოდით? გოგო რომ ვიყავი, იმიტომ? განა ეს მიზეზია? განა შეიძლება, მამას საკუთარი შვილი არ უყვარდეს? არა, ალბათ ვცდებოდი. მე ჩემს მამიკოს სხვანაირად ვუყვარდი. დარწმუნებული ვარ, ის კარგის მეტს არაფერს მისურვებდა, მას არ ენდომებოდა დავტანჯულიყავი. მამიკო უბრალოდ ფიქრობდა, რომ არცერთ ხელოვანს არ შეუძლია იყოს ბედნიერი. არადა, ადამიანები ხომ იმიტომ ხდებიან ხელოვანები, რომ ვინმემ შეიყვაროს ისინი? ხალხს მომღერლები, მოცეკვავეები, მწერლები უფრო უყვარს, ვიდრე  წარმატებული მეწაღეები და სტამბის მუშები.

იმ უკანასკნელ ღამეს, ანუ მანამდე სანამ  მისი ქმარი, თუ ვინც იყო,  სამუდამოდ მიატოვებდა და ქალაქში წავიდოდა, ქალს ის მათი განიერი საწოლის კიდეზე მძინარე დახვდა. უხმოდ მიუწვა და რბილ, მხურვალე და ხავერდოვან ზურგზე მიეხუტა. სიამოვნებდა, კაცის კანს რომ ეხებოდა. ეს ათბობდა კიდეც. მაგრამ კაცმა რაღაც გაუგებარი სიტყვები ჩაიბუტბუტა, გვერდი იცვალა და გულაღმა გადმობრუნდა. ქალს რული არ ეკიდებოდა, იწვა და ყურს უგდებდა ხის ჭიისა და თაგვების ღამეულ კონცერტს. ესმოდა, როგორ ეხლებოდნენ მინებს მწერები, სადღაც შორიდან ბუს კივილი აღწევდა. არ აძინებდა გათოშილი ტერფები და ხერხემლის ტკივილი. მისი გამხდარი, ხმელი სხეული შეშის ნაჭერივით ეგდო რბილ ლეიბში. რიტმულად, ავის მომასწავებლად ჩხვლეტდა ზურგი. დილით რომ გახედა, კაცი ისევ საწოლის კიდეში იწვა, მხოლოდ თვითონ მიჩოჩებულიყო მისკენ. ღამე დღისგან ბევრი არაფრით განსხვავდებოდა –  ის  კაცისკენ იწევდა, კაცი კი გან-გან.  ბოლოს კი საერთოდ წავიდა.

„საყვარელო მამიკო, – დაწერა იმ დღეს, – მინდა გითხრათ, როგორ განვიცადე თქვენი მაშინდელი ნათქვამი: დღემდე ყურში ჩამესმის. არა, ეჭვი არ მეპარება იმაში, რომ მამებს უყვართ შვილები, ამიტომ არ მჯერა, რომ ჩემთვის გულის ტკენა გინდოდათ. თქვენ, უბრალოდ, მაფრთხილებდით. არ გემეტებოდით ხელოვანის მძიმე ხვედრისთვის. ნაწილობრივ გეთანხმებით კიდეც. თავიდან რომ მომეცეს არჩევანის საშუალება, არ ვიცი, რას ავირჩევდი. მართლა არ ვიცი“.

ამასობაში დაზამთრდა კიდეც, მაგრამ უჩვეულოდ თბილოდა. ელექტროღუმელი თავისუფლად ათბობდა სამზარეულოს და საძინებელს. დარბაზსაც ორი ღუმელი ჰყოფნიდა. სწრაფად თბებოდა იქაურობა. მონდომებით ვარჯიშობდა. ხანდახან მუსიკასაც ჩამორჩებოდა ხოლმე. ხვდებოდა, ზედმეტად მკვეთრი მოძრაობების უფლება აღარ უნდა მიეცა თავისთვის, უნდა შეემოკლებინა ნახტომიც და ზნექიც.

სამოც წელს რომ გადააბიჯებ, ძნელია, სხეულს ძველებური სისხარტე და სიმსუბუქე მოსთხოვო, თუმცა მაშინდელზე მეტს არც ახლა იწონის.

„საყვარელო მამიკო, მინდა დაბადების დღეზე რამე გაჩუქოთ, მაგრამ არ ვიცი, რა. უცნაურია, რომ ახლა ორივეს ასაკში შესულები გვქვია და დროის ღერძზე სიბერისკენ ერთმანეთის პარალელურად გადავადგილდებით. მამიკო 90 წლის ხდება, მე ერთ თვეში 64 შემისრულდება. სულ მახსოვს, რომ ჩვენს შორის 26 წელიწადია სხვაობა და ვისურვებდი, რომ თქვენს ასაკში მეც ისევე მხნედ ვიყო, როგორც თქვენ მეგულებით. რამხელა დრო გავიდა, რაც ერთმანეთი არ გვინახავს. თითქმის 35 წელიწადი…“

 

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10