მომიყევი, ვისია შვილია რომ ცოცხლდება ამ ღამით გარეთ
მიახატავენ მშრალ ცრემლს ფერადი ცარცით – ვის შვილს
თუ გამოვივლი, ქუჩაში დავუკრავ ბავშვობისას ნასწავლ გამებს
თუ გამოივლი, ხალხის მასას ზურგმოხრილი გადაალაჯებ. – ვის შვილს?
დამანახე, ამ ქუჩებში რამდენია რომ ჩანს და არ გგავს
ვისი პომადა გაფერმკრთალდა, ვის სარკეში გადახუნდა შიში
ამ ბოთლებში ქარი მღერის და მსხვრევადი ქალაქის ნაგავს
რომელ ღრმა ჭაში აპირქვავებ. სიძულვილის ოთხკუთხა გიშერს
მოუყევი, ვისია შვილია რომ სველდება ამ ღამით გარეთ
მიახატავენ მშრალ ცრემლს ფერადი ცარცით – ვის შვილს
დამამშვიდე, რამდენია ხეზე ჩიტი და რამდენი მიწისქვეშ გვამი
შემაშინე – რამდენია შვილი ამ ღამით რომ მოკვდება, მოიპარავ ვის შვილს?!
რაც მოვიგონეთ, ხანძრებიდან რაც ვერ გადარჩა
ის ყოფილა და ყველაფერი რაც კი გაცხადდა – ტყუილს იგონებს.
ტყუილი რაა? ტუჩებს იქით გაშვება ამბის.
სად არის მეტი სისასტიკე, როცა გშია თუ როცა საზღვარს თოვლი იფერებს?!