ვერ ხვდებოდა, რა ხდებოდა? დროის ამ მონაკვეთში ქრებოდა, ითიშებოდა ან იკარგებოდა მისი ცნობიერება, მისი აქაური, ამქვეყნიური გონება?

სად იყო ამ დროს, – სამყაროს განზომლებათა ამ უცნაურ მექანიზმში, სად მოძრაობდა?.. არ იცოდა, ან არ ახსოვდა

ერთხელ შემაჩნია, ადამიანი რომელიც მისგან შორს, ქედზე მოქცეულ ბილიკზე მოძრაობდა,  რაღაც მომენტში  თვალსაწიერიდან გაქრა, გარკვეული პერიოდის შემდეგ კი იმავე ადგილას გაჩნდა.

ამას დასაწყისში არ მიაქცია ყურადღება, ჩათვალა, რომ მოეჩვენა ანუმოებლანდა”… მაგრამ მერე იფიქრა, რომ იგივე ალბათ მასაც ემართებოდა. ნახევარი საათიდან ორმოცდახუთ წუთამდეის უხილავი ხდება ამ სამყაროსთვის

საბედნიეროდ, თუ სამწუხაროდ ეს ხშირად არ ხდებოდა. მხოლოდ ზოგჯერხანდახანმაგრამ, როცა ხდებოდა, “იქიდანდაბრუნებულში რაღაც სხვა, ახალი იღვიძებდა? და ეს რაღაც ალოგიურად, უცნაურად ჩქეფდა, ბობოქრობდა  მასში და დიდ სიამოვნებას ანიჭებდა

დაკარგული დროიდან დაბრუნებულს”, უჩნდებოდა სურვილი, სადმე ჩამომჯდარიყო და მთებსა და გორაკებზე დაკიდებული ცისთვის დიდხანს ეცქირათითქოს იქ, ფირუზისფერი ფარდის უკან დამალული რაღაც, ესაუბრებოდა და ესრაღაცმას უნდა ეწილადა აფორიაქებული სამყაროსთვის… “ამ დროს ვხევდები!” – იხუმრებდა ხოლმე თავის თავზე. ალბათ მართალიც იყო, ქვები, ლოდები, კლდეები,ბალახები და ხეები ყველაზე ჭკვიან, და სამყაროს არსში ბოლომდე ჩამწვდომ, იდუმალებას ბოლომდე ნაზიარებ ქმნილებებად მიაჩნდა.

რადგან თუკი იცი, თუკი მიაგენი, აღარ ეძებ, აღარ მოძრაობ!” – ისიც მოძრაობაში ცდილობდა უძრაობას. არა ჭაობივით, არამედ ოკეანესავით.  წყნარსა და უქარო ამინდში. შტილის დროს. ოკეანეროგორც სიცოცხლის არა გარეგანი, არამედ შინაგანი, უკიდეგანო სიღრმე.

უძრაობდა მანამ, სანამ კაკუნის ხმას არ გაიგონებდა, რომელიციქიდანააქდაბრუნებას აიძულებდა.

გაკრული ხელით დაწერილი განცხადება ვის შეგიმჩნევიათ:

ყურადღებაყურადღება! ყურადღება!

კარზე  ნუ აკაკუნებთ, არავინ გაგიღებთ, რადგან ის გაუქმებულია!

შემოსასვლელი კარი, შენობის უკან, საფეხმავლო ქუჩის მხრიდან!

(იქ სადაც ჩიხია)

 

ესაარაკუნისშედევრი.

 

 

 

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11